مصدع اوقات

ظاهرا اینترنت دهه شصتی‌ها کم‌کم داره وصل میشه. تسلیت

هردفعه میرم بیرون خیابون بوی خون میده. به آدم‌ها نگاه میکنم که دارن زندگیشون رو میکنن و به خودم که انگار ظاهر همه‌مون عادیه و اتفاقی نیفتاده، چون خب جلوی زندگی رو نمیشه گرفت. بعدش هی از خودم میپرسم یعنی هیچوقت میتونیم اون آدم‌های سابق بشیم؟ واقعا جوابی براش ندارم.

تمام این کلاس تنیس،تور کویر و ورکشاپ ترند شدن در سالیان اخیر ایران و بخش زیادی از دانشگاه رفتن جوانان در این خطه به خاطر عدم وجود کلاب و دبیرستان مختلطه. جایی که باید جنس مخالف ببینن، ندیدن و اینطوری جبرانش میکنن. چاره ایی هم نیست. @alashttt

سوپر اپلیکیشن بله هر پنج دقیقه:

اگر میلیون‌ها نفر خیام را دوست داشتند من یکی از آن میلیون‌ها نفر بودم اگر فقط یک نفر دوستش داشت من او بودم و اگر هیچکس دوستش نداشت بدانید من مرده‌ام😔💔💔

من یادم نبود امروز روز بزرگداشت خیامه. خیلی ناراحت شدم‌ که انقدر دیر یادم اومد. به نظرم خیام نابغه و اصل جنس مشاهیر تاریخ ایرانه. فقط طراحی تقویم جلالی برای کل کریرش کافیه. آقا ریاضی‌دان و منجم بوده، با این حال وقتای بی‌حوصلگیش به عنوان سرگرمی یکم شعر نوشته و پرتشون کرده یه گوشه ولی حتی اون شعرای یه گوشه‌ پرت‌کرده‌ش هم قابل ستایشه. فلسفه‌ای که در ادبیاتش جریان داره از هم‌دوره‌ای‌ها و حتی افراد بعد از خودش هم به شدت جلوتره. وقتی امثال مولانا و حافظ و سعدی درگیر عشق الهی و عرفان و این ادا اطوار‌ها بودن خیام همه‌چیز رو به کلی زیر سوال برد و فلسفه‌ی خودش رو بیان کرد. نابغه تنها توصیفیه که برای این شخص پیدا میکنم. صادق هدایت در موردش میگه:«خیام نماینده‌ی ذوق خفه‌شده، روح شکنجه‌دیده و ترجمان ناله‌ها و شورش یک ایران بزرگ، باشکوه، آباد و قدیم است». پسر خوشگله‌ی واقعی fr

این کسکلک‌بازی‌‌ای که برای حفظ انرژی لمیززادگیتون ایونت صداش میکنید تو شهرستان اسمش دوشنبه‌بازاره. امیدوارم کمک‌کننده بوده باشه

نشستم تو خونه با خودم فکر میکنم که کاش خرس بودم واقعا. علاف و بیکار تو جنگل برای خودم میچرخیدم سیب جنگلی و عسل میخوردم مردم رو میترسوندم. یا اصلا کاش گاو بودم. واقعا آرامش توی چشمهاشون رو دیدید؟ توی چشم‌های گاوی که در حال نشخوار کردنه چنان آرامشی هست که گونه‌ی انسان در تمام طول حضورش روی کره‌ی زمین هرگز به خودش ندیده و نخواهد دید. تازه هیچوقت هم برای هیچکاری عجله نداره. فکر کن روی زمین پر از غذای موردعلاقه‌ت باشه؛ خب معلومه که دیگه عجله نداری. گاوی، کسخل که نیستی. باز فکر می‌کنم حالا گاو و خرس هم اگه نشد، کاش گراز بودم. هرشب با دوستام جمع میشدیم میرفتیم خرناس‌کشی. عشق و حال. به باغ‌های روستایی‌هایی‌ها دستبرد میزدیم، تو گل و لای حموم میکردیم و خرناس میکشیدیم. واقعا مگه زندگی بیشتر از اینه؟ حتی به نظرم شغال بودن هم از آدم بودن بهتره. شما اگه شغال باشی ایران بهترین جا برای زندگیه. همه‌جا میتونی زندگی کنی، کسکش و پررو هستی و در هر شرایطی میتونی یه کسشری برای خوردن پیدا کنی. کدوم حیوون وحشی میتونه با دوستاش توی شهر و لای آدمیزادها یک دسته‌ی مافیایی تشکیل بده؟ بعد هروقت هم صلاح مافیا اقتضا کنه با رفقا شروع میکنید زوزه کشیدن. غروب شده؟ زوزه میکشیم. داره صبح میشه؟ زوزه. غذا نداریم؟ عیبی نداره، زوزه. اگه غذا داشته باشیم؟ خب باز هم زوزه. به نظرم واکنش منطقی و عقلانی آدمیزاد هم در برخورد با رنج زندگانی باید زوزه کشیدن می‌بود؛ اما صد حیف و هزار حیف که آدم شدیم. موجودی که از روی چهار پا بلند شده روی دوتا پاش راه بره تا دستهاش هم آزاد باشه و بتونه باهاشون یه کاری انجام بده خب معلومه که هیچوقت سیر نمیشه. هیچ موجودی انقدر برای پیشرفت و جلو رفتن حریص نیست. آخه کسخل برای چی انقدر عجله داری؟ به کجا میخوای برسی؟ ای اصغر مخلوقات بیچاره. هیچوقت طعم واقعی آرامش رو نخواهی چشید.

این عکس رو امروز تو توییتر دیدم. خیلی حرف‌ها برای زدن دارم ولی آخه چرا انقدر زود به هر کسشری، تکرار میکنم هر کسشری عادت میکنید؟ چرا خیلی زود ازش یه استتیک برای اداهای نفرت‌انگیزتون میسازید؟ میفهمید که با این اداهایی که میسازید دارید پاپیون و اکلیل میزنید به گوهی که وجود داره؟ جدی خودتون حین انجام این کارها یه احساس بدی بهتون دست نمیده؟

شنیدم تهران زلزله اومده امیدوارم حال علی‌‌آقا منصوریان خوب باشه

قصد دارم فوتبال امشب رو ببینم تا شاید حداقل بخاطر چیزی حرص بخورم ولی ته دلم حتی اون هم به کیرم.

همه‌چیز و همه‌جا برام خالیه. آدم‌ها برام جالب نیستن. خودم هم احتمالا برای آدم‌ها جالب نیستم. احساس میکنم نامرئی‌ام و وجود ندارم. دقت که میکنم هیچ‌چیز هیجان‌انگیزی وجود نداره، همه‌جا خلأ مطلقه. انگار درک زیبایی‌شناسیم از بین رفته. میفهمم چیزها زیبا هستن اما نمیتونم از زیباییشون لذت ببرم. نمیدونم چه بلایی سرم اومده یا چقدر تاثیر اتفاقات چند ماه اخیره، ولی من حقیقتا راحت ذوق میکردم. من حتی بخاطر دیدن نور خورشید هم ذوق میکردم. کسمادرت زندگی. کسمادرت.

روز مادر مبارک.

آیا با این‌حال باز کردن ری‌اکشن چنل کار درستیه؟ شما با این مقدار از آزادی برای رعیت موافقید؟

نمیدونید از وقتی اینترنت قطع شده چقدر سرگشته و بی‌قرار شدم. همش احساس میکنم کیرم یک‌جای خاصی گیر کرده، یک‌جایی دقیقا وسط خبرگزاری فارس.

شما پولت برسه طناب و چهارپایه بخری ایران بهترین جا برای زندگیه

کشوری که تو خاورمیانه باشه و موشک نخوره کنسله

ترکیب پیرهن چهارخونه و دستبند سبز پسره مغز ایرانی ترامازده‌م رو اذیت میکنه.