««МАРТАБАИ» ВОИЗОНУ ЗӮҲДФУРӮШОН
АЗ ДИДГОҲИ ҲОФИЗ, ҶОМӢ, НОСИРИ ХУСРАВ, НОСИРИ БУХОРОӢ ВА УБАЙД ЗОКОНӢ
——————-
Воиз хар асту анҷумани ваъз харгала,
Гар хар равад ба харгала, натвон зи хар гила.
Аз савти тифли хурд тавоҷуд кунад, бале,
Роҳи самоъи хар бувад овози зангула.
Осудагӣ маҷуй зи воиз, ки халқро,
Ҷуз дарди сар намедиҳад аз бонгу машғала.
Равшан нашуд зи партави гуфтори у, вале
Кай кирми шабчароғ кунад кори машъала?!
Шайхи хамидапушт, ки орад ба чилла руй,
Аз баҳри сайди ом камон мекунад чила.
Фарз аст ишқу ҳар чи ба ҷуз ишқ, нофил аст,
То чанд тарки фарз кунӣ баҳри нофила?
Ҷомӣ расонд силсилаи худ ба аҳли фақр,
Лекин ба ҳеҷ ҷо нарасад кас ба силсила.
~Абдураҳмони Ҷомӣ
Воизон ин ҷилва дар болои минбар мекунанд,
Чун ба хилват мераванд, он кори дигар мекунанд.
~Ҳофиз
Воизи шаҳнашинос ин азамат, гӯ, мафурӯш,
3-он, ки манзилгаҳи султон дили мискини ман аст.
~Ҳофиз
Ҳофизо, воиз насиҳат, гӯ, макун,
Тарки туркони Хито набвад савоб.
~Ҳофиз
Бирав ба кори худ, эй воиз, ин чӣ фарёд аст?
Маро фитод дил аз раҳ, туро чӣ афтодаст?
~Ҳофиз
Гарчи бар воизи шаҳр ин сухан осон нашавад,
То риё варзаду солус, мусулмон нашавад.
~Ҳофиз
Ҳофиз, ороста кун базму бигӯ воизро,
Ки бибин маҷлисаму тарки сари минбар гир!
~Ҳофиз
Дур шав аз барам, эй воизу беҳуда магӯй,
Ман на онам, ки дигар гӯш ба тазвир кунам.
~Ҳофиз
Воизи мо бӯи хақ нашнид, бишнав, к-ин сухан
Дар ҳузураш низ мегӯям, на ғайбат мекунам.
~Ҳофиз
Мо шайху воиз камтар шиносем,
Ё ҷоми бода, ё қисса кӯтоҳ!
~Ҳофиз
Воиз кист?
АЛ ВОИЗ- ОН КИ БИГӮЯДУ НАКУНАД..
~ Убайд Зоконӣ
Эй муфтии шаҳр, аз ту пуркортарем,
Бо ин ҳама мастӣ зи ту ҳушёртарем.
Ту хуни касон хўриву мо хуни разон,
Инсоф бидеҳ, кадом хунхортарем?!
~Хайём
Воизе бар сари минбар мегуфт:
– Ҳар гоҳ бандае маст мирад, маст дафн шавад ва маст сар аз гӯр бароварад.
Хуросоние дар пойи минбар буд, гуфт:
Ба Худо, он шаробест, ки як шишаи он ба сад динор меарзад.
~Убайд Зоконӣ
Ҳикоят
Воизе бар минбар сухан мегуфт. Шахсе аз маҷлисиён сахт гиря мекард. Воиз гуфт: – Эй маҷлисиён, сидқ аз ин мард биёмӯзед, ки ин ҳама гиря басӯз мекунад.
Мард бархост, гуфт:
Мавлоно, ман намедонам, ки ту чӣ мегӯӣ.
Аммо ман бузаке сурх доштам, ришаш ба риши ту мемонд.
Дар ин ду рӯз сақат шуд.
Ҳар гоҳ ту риш меҷунбонӣ, маро аз он бузак ёд меояд ва гиря бар ман ғолиб мешавад.
~ Убайди Зоконӣ
Ҳикоят
Воизе бар минбар мегуфт, ки: – Ҳар кӣ номи Одаму Ҳавво навишта дар хона овезад, шайтон бад-он хона дар наёбад.
Талҳак аз пойи минбар бархосту гуфт: – Мавлоно, шайтон дар биҳишт дар ҷавори Худо ба назди эшон рафту бифирефт. Чӣ гуна мешавад, ки дар хонаи мо аз исми эшон бипарҳезад?!
~ Убайди Зоконӣ
Маро ба маҷлиси воиз махону панд мадеҳ,
Фиреби ман ба фусуну фасона натвон кард!
~Убайд Зоконӣ
Ҷоҳили кӯтаҳназар девона мехонад маро,
Фосиқу дурдикаши майхона мехонад маро.
Шайхи азрақпӯш гар ҳошок месозад мурид,
Ҳамдами чангу дафу паймона мехонад маро.
Воизи қаллош, к–ӯ афсуни дардам мекунад,
Рӯзу шаб дар гӯши дил афсона мехонад маро.
~НОСИРИ БУХОРОӢ
Магӯ, воиз, ба мо аз куфру имон,
Ки томоти шумо, афсона бошад.
~Носир Бухороӣ
Ҳикоят
Лураке дар маҷлиси ваъз ҳозир шуд. Воиз мегуфт:
– Сирот аз мӯй бориктар бошаду аз шамшер тезтар ва рӯзи қиёмат ҳама касро бар ӯ бояд гузашт.
Лурӣ бархост, гуфт:
– Мавлоно, он ҷо ҳеч доробзине ё чизе бошад, ки даст дар он ҷо зананд ва бигзаранд?
Гуфт:
– На. Гуфт:
– Нек ба риши худ механдӣ. Валлоҳ, агар мурғ бошад, аз он ҷо натавонад гузашт.
~Ҷаноб Убайд Зоконӣ
Ба қавл бандаи Яздони қодиранд, валек,
Бо эътиқод ҳама умматанд Шайтонро
~Носири Хусрав
Бувад порсоӣ калиди биҳишт,
Хунук он касеро, ки ин порсост.
Ҳама порсоӣ на рўза-сту зўҳд,
На андар фузуний намозу дуост.
На ҷомай кабуду на мўи дароз,
На андар саҷода, на андар ватост.
Чу ин расмҳоро бибинӣ, бидон,
Ки ин бештар баҳри рўю риёст.
Валекин ту он мешумар порсо,
Ки ботин чу зоҳир варо босафост.
~ Носири Хусрав