POV

ـ ۸/ ۱۲/ ۷۲ دیروز رفتم کافه Rostand خوش‌گذرانی آخر هفته ــ که یک‌ کمی چیز بخوانم یا بنویسم. نشد. دختر و پسری ششدانگ حواسم را جلب کردند. یک میز آن‌طرف‌تر نشسته بودند. دختر هفده-هژده ساله، گندم‌گون، موهای صاف و پُرپشت و روشن، خوشگل. پسر هم بیست ساله با موهای مشکی و چشم آبی، حسابی خوش‌قیافه. روبه‌روی هم نشسته بودند. دختر بیش‌تر می‌خندید، پسر کم‌تر، خجالتی به نظر می‌آمد، آدامس می‌جوید و بی‌فایده سعی می‌کرد حالتی جدی داشته باشد. ظاهراً خودم را به خواندن مشغول کرده بودم ولی زیرچشمی دست‌ها را می‌پاییدم که خیلی دیدنی بود: روی میز، دست‌های دختر همیشه روی میز است و کمابیش در حرکت، نزدیک دست‌های پسر، یک تکان کوچک کافی‌ست تا هم‌دیگر را بگیرند ولی پسر دست‌هایش را می‌دزدد، جلو می‌آورد، روی میز می‌گذارد، بعد زیر چانه، پشت سر و کشاله می‌رود، با پایهٔ چراغ کنار میز، با خودکار بازی می‌کند، آدامس می‌جود، پشت گردنش را می‌خاراند، پنجه‌ها را کنار میز می‌سراند، با فنجان قهوه ور می‌رود. نگاه دختر گرم و خواهنده است. نگاه مهربان و منتظر. با پاکت سیگارش بازی می‌کند. پسر آن را می‌گیرد. هرچه دختر می‌خندد، پسر خمیازه می‌کشد. از خستگی نیست، از بلاتکلیفی است، از حرف‌های به‌زبان‌نیامده است و از احساسِ خشکیده‌ در دست. از ناچاری حرف سیاست را به میان می‌کشد: Balladur. دختر بی‌شعور و خرف نیست، ظاهراً خوب می‌فهمد که Balladur یعنی من از تو خوشم می‌آید، چون از «بالادورِ» پسره قند توی دلش آب می‌شود. از صورتش پیداست. انگار پسره دارد تکانی می‌خورد. خمیازه‌ها تمام شد، هر دو می‌خندند و کمی رنگ می‌اندازند، سرخ می‌شوند، مخصوصاً دختر که نوار باریک سبزی به دور مچ دست چپ بسته، کنار بند ساعت. پسرهٔ بی‌بخار عوض آن‌که نوار و اقلاً به بهانهٔ آن دست دختر را بگیرد دستش را برد پشت سر، دارد به پشت گوشش ور می‌رود. دختر بی‌خودی و از ناچاری حرف می‌زند و هی دست چپ را جلو می‌دهد ولی پسر وانمود می‌کند که نمی‌بیند. حوصله‌ام سر رفت نه خودش کارش را کرد و نه گذاشت ما کارمان را بکنیم. پسرهٔ نالایق! - روزها در راه، شاهرخ مسکوب، ص ۵۹۴-۵۹۵.