من یافارم|

یه بارم اومدم جدی بگیرم، خوابم برد.

محبوب من! تو دنیایی که اصلا معلوم نیست کی با کیه، تو بیا حداقل با من باش.

برای گرفتن حقی می‌جنگید که در اصل دادنی است.

دانلود یکی که فقط معلوم باشه.

تو همه پشتت بودن، ولی من دست تنها.

باک انرژی‌م هزارتاست؛ ولی خب از صد کا.

از لحاظ روحی نیاز دارم تو بکگراند یه مصاحبه خیابونی دلقک بازی در بیارم.

مردم افغانستان به لباس میگن کالا. مثلا کالا چی بپوشم من؟!

آره آره دیدمت، ولی خب از قصد نشناختمت.

درستش این بود الان دوتایی جلوی اتوبوس منتظر پیاده شدن بازیکنای پرتگال بودیم و بعدش می‌رفتیم هتل.

تراپی؟! برو زیر آب بلند بلند بخند.

خبر خوشحال‌کننده‌ای که هیچ خوشحالش نکرد.

دوستی‌هایی که دیگه مثل قبل نیست بیشتر از قطع رابطه باعث تحلیل رفتن روان می‌شه.

چراغی که در خانه خاموش است، در مسجد به من چه.

امروز عده‌ای از زنان در شهر هرات افغانستان علیه سیستم زن‌ستیزِ امارت اسلامی (طالبان) اعتراضات مدنی انجام دادند، جواب‌شان هم شلیک گلوله، لت و کوب، تحقیر و توهین و دستگیری‌شان بود. به همین راحتی! تمام شد و حالا کم کم برویم سراغ موضوع بعدی که فرارسیدن ماه محرم است و واای حروم‌زاده‌ها رقیه رو روی خاک می‌کشوندن و وااای گوش‌واره‌هاش!!

موضوع انشاء: افغانستان چگونه کشوری است؟ زنگ اول، کله‌ی صبح افغانستان کشوری پهناور و نیمه کوهستانی است که به دریا و آب‌های آزاد راهی ندارد. در این کشور نزدیک به نیم قرن است که جنگ‌های داخلی جریان دارد و از این سو حتی وقت نشده تا جمعیت دقیق مردم‌ش را سرشماری کنند. حتی گوگل هم می‌نویسد بین ۳۶ تا ۴۱ میلیون نفر تخمین زده می‌شود. یعنی از دید گوگل جهانی تفاوت پنج میلیون نفر در این کشور چندان هم مهم نمی‌باشد؛ یا به قول خود مردم افغانستان “بلای مه ده پسه‌شان”! در افغانستان چهار قوم بزرگ وجود دارد “هزاره”، “پشتون”، “تاجیک” و “ازبک” ها که از دیرباز حاضراند سر به تن قوم دیگری نباشد. در حدی که هرکجا اگر دوربینی برای ضبط و شاهدی برای بیان روایت نباشد، یکدیگر را به راحتی و از سر شوق زنده به گور می‌کنند و دیگر شتر دیدی ندیدی. اما دردناک‌تر از این‌ها دو موضوع کودک آزاری و زن ستیزی می‌باشد که امکان ندارد شما اهل افغانستان باشی و حتی در دور دست‌ترین نقطه‌ی این جهان، اما صبح به صبح خبری از قتل و آزار جنسی علیه کودکان و زنان این کشور به گوش‌ت نرسد. شاید به خاطر همین است که گوگل هم جای پنج میلیون جمعیت را خالی گذاشته و تنها تخمین زده است. به هرحال در دنیایی که دو روز دیگر مسابقات جام جهانی شروع می‌شود و مردمان کشورهای مختلف آماده‌ی تشویق و جشن گرفتن و نشان دادن فرهنگ‌‌های زیبای خود هستند، من و مای افغانستانی باید اینستاگرام خود را باز کرده و هشتگ‌های “نه به خشونت علیه زنان” را همراه با تصاویری دل‌خراشی که به طور مثال در یکی از آن‌ها مرد طالبی دست خود را مشت کرده تا بر سر زنی در ملا عام بزند، آپلود و بازنشر کنیم. آقای معلم! می‌دانم که از لحاظ نگارشی و ساختار ادبی این انشاء من بسیار به هم ور است، اما از شما خواهش می‌کنم که حداقل شما به عنوان یک انسان فرهنگی و امروزی با همسر و دختران خود مهربان باشید؛ چرا که طبق آمار و تجربه‌ی شخصی حتی از شما هم بعید نیست و این موضوع زن‌ستیزی در پسا کله‌ی هر مرد افغانستانی وجود دارد. ممنونم و با تشکر از تمام دختران سرزمین‌م!

افغانستان فقط به دریا راه نداره، وگرنه چیزی از جزیره‌ی اپستین هم کم نداره.

طبق آمار جهانی خوشگلا بیشتر خسته‌ن.

از کاش ماش خیلی وقته که خسته‌م.

ایستگاه قطار فرانکفورت نگو، بمبئی بگو!