Hiraeth

استاک کردن خودم بس✋🏻

.

راستی فینگیلیام بزرگ شدن :»

من اینجام، خیلی خیلی دور از خونه، جایی که کل عمرم براش تلاش کردم ولی انگار بخشی از من همیشه تو تهران موند. با کوچیکترین ناراحتی، استرس، دلتنگی، گالریمو باز میکنم و ۱۴۰۴ رو مرور میکنم. سنگر آخر احساسیم شده یه سری عکس و فیلم و خاطره. من هنوز اینجام، آدمای مورد علاقه‌م هم هرچند دور ولی هستن، اما مدل بودنمون فرق کرده. چیزایی که از سر گذروندیم فرق کرده. اون روز به این فکر میکردم که دیگه نمیتونم یکسال کامل رو خونه باشم، عیدا شمال، تابستونا از صبح تا شب بیرون، پاییزا خیابونای پر برگ تهران، زمستونای سردی که کلش به امید یه روز برف سر میشد. شایدم همه اینا تو ذهن من قشنگترن تا جوری که واقعا هستن. اما اون حس خونه بودن حتی اگه برگردم خونه هم دیگه مثل قبل نمیشه. صبحا زود بیدار شم که برسم به باشگاه، خواهرم آماده شه بره مدرسه، بابا که از همه زودتر رفته سرکار و مامان که هم به سرکار خودش میرسید هم کارای ما. این حس که مامان همیشه اتاق بغله یا تو آشپزخونه‌س و تو دو قدم باهاش فاصله داری رو هیچوقت نادیده نگیرید. اینا هم از پشیمونی نیست، فقط و فقط از دلتنگیه.

من همیشه فکر میکردم قوی بودن یعنی سیستم دفاعیت همیشه فعال باشه و هرلحظه برای دفاع و مراقبت از خودت آماده باشی که ضربه نخوری، اما چند وقته یادگرفتم که قوی بودن و شجاع بودن واقعی یعنی اینکه آسیب‌پذیر بمونی حتی با وجود خطرات احتمالی. یعنی اگه قلبت شکست، قفلش نکنی پشت دیوارای سنگی؛ بهش زمان بدی، ازش مراقبت کنی تا خوب شه، بعد باز درهاشو باز کنی. (اینم فکرای رندوم نصف شب منه :»)

اینم شام امشب :»

اینجا pop up study area که انجمنمون داوطلبانه برای فضل امتحانا درست کرده :)

فضای مطالعه

فضای استراحت

فضای معاشرت

میخوام روزمره نویسی‌هام رو اینجا شروع کنم دوباره انگار یه باری از روم برداشته میشه هر بار اینجا فکرامو مینویسم.

📍Düsseldorf