صبح قریب

#اخطارها_و_پاسخهای_قرآن ▪️قطعا تو را بر بندگان مخلص من راهی نیست! ▫️قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَيْتَنِي لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ ▪️گفت: ای پروردگار من حال كه (به كیفر سجده نكردنم) مرا به راه شر و فساد انداختی، من هم یقیناً [همه كارهای زشت را] در زمین برای آنان زیبا جلوه می‌دهم و مسلماً همه را به راه شر و فساد می‌برم. (حجر۳۹) ▫️إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ ▪️مگر بندگانت را كه خالص شدگانِ اند. (۴۰) ▫️قَالَ هَٰذَا صِرَاطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ ▪️خدا فرمود: این راهی است مستقیم [كه تحقّقش در وجود بندگان مخلصم‌] برعهده من [است.] (۴۱) ▫️إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغَاوِينَ ▪️قطعاً تو را بر بندگانم تسلّطی نیست، مگر بر گمراهانی كه از تو پیروی می‌كنند. (۴۲) ▫️قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَآؤُكُمْ جَزَآءً مَوْفُورًا ▪️خدا فرمود: برو كه از آنان هر كس تو را پیروی كند، قطعاً دوزخ كیفرتان خواهد بود، كیفری سخت و كامل. (اسراء۶۳) ▫️وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ وَعِدْهُمْ ۚ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلَّا غُرُورًا ▪️از آنان هر كه را توانستی با ندایت برانگیز، و [برای راندنشان به سوی طغیان و گناه‌] با سواره‌ها و پیاده‌هایت بر آنان بانگ زن، و با آنان [از راه سوق دادنشان به حرام‌] در اموال و در اولاد شریك شو، و به آنان وعده [دروغ‌] بده و شیطان آنان را جز از روی باطل و دروغ وعده نمی‌دهد. (۶۴) ▫️إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ ۚ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًا ▪️[ولی آگاه‌ باش كه‌] یقیناً تو را بر بندگانم هیچ تسلّطی نیست، و كافی است كه پروردگارت وکیل باشد. (۶۵) @ghorbateaftab

🔻گوشه ای از حالات امام مجتبی صلوات الله علیه امام سجاد صوات الله علیه اندر حالات امام حسن مجتبی صلوات الله علیه چنین می فرمایند:

كان إذا ذكر الموت بكى و إذا ذكر القبر بكى و إذا ذكر البعث و النشور بكى و إذا ذكر الممر على الصراط بكى و إذا ذكر العرض‏ على الله تعالى ذكره شهق شهقة يغشى عليه منها و كان إذا قام في صلاته ترتعد فرائصه بين يدي ربه عز و جل و كان إذا ذكر الجنة و النار اضطرب اضطراب السليم.

سیره عملی امام حسن صلوات الله علیه این گونه بود که : هر گاه به یاد مرگ می‌افتاد، گریان می‌شد. هر گاه به یاد قبر می‌افتاد، گریان می‌شد. هر گاه به یاد برانگیخته شدن در محشر می‌افتاد، گریان می‌شد. هر گاه به یاد عبور از صراط می‌افتاد، گریان می‌شد. هر گاه به یاد زمانی می‌افتاد که برای حساب نزد خدا خواهد رفت، به گونه ای فریاد می‌زد که بیهوش می گشت. هر گاه برای نماز قیام می‌کرد، اعضای بدنش در مقابل خدا به لرزه می‌افتاد. هر گاه به یاد بهشت و دوزخ می‌افتاد، مثل شخص مار گزیده مضطرب می‌گردید! 📚الأمالي‏ للصدوق ص 179 #امام_حسن عليه السلام 🔰 t.me/sh_touba

#اخطارها_و_پاسخهای_قرآن ❇️سوره مبارکه حجر ▫️رُبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ ▪️كافران [هنگام روبرو شدن با عذاب‌] چه بسا آرزو می‌كنند كه كاش تسلیم [فرمان‌های خدا] بودند. (۲) ▫️ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَيَتَمَتَّعُوا وَيُلْهِهِمُ الْأَمَلُ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ▪️بگذارشان تا بخورند و [با لذایذ مادی و زودگذر] كامرانی كنند، و آرزوها سرگرمشان نماید؛ سپس [حقّانیّت اسلام و فرجام شوم خود را] خواهند فهمید. (۳) @ghorbateaftab

✴️جعلِ شخصیت در حریم مطهر رضوی؛ آیا کتاب «نور خدا» با ترویج ادعای «اناالحق»، سعی دارد از امام حسین (علیه‌السلام) یک «حسینِ الحلاج» بسازد؟» 🔻«مدتی است که با نفوذ جریان فکری علامه تهرانی در مؤسسه جوانان آستان قدس رضوی، شاهد عرضه سیستماتیک آثار چهره‌هایی چون آقای وکیلی در فروشگاه‌های کتاب حرم مطهر هستیم؛ آن هم در حالی که پیش‌تر هشدارهای لازم نسبت به انحرافات و تفکرات صوفیانه این جریان داده شده بود. یکی از این نمونه‌هایِ صریحِ انحراف، کتاب «نور خدا» است. نویسنده در این اثر، دست به تحریفِ شخصیتِ امام حسین (علیه‌السلام) زده است. ❌در صفحات نخست این کتاب، نویسنده با وقاحت تمام، ولایت را به «از میان رفتنِ دوئیت» تعریف می‌کند و مدعی می‌شود امام حسین (علیه‌السلام) چنان پیش رفته که گردِ «مخلوقیت» را از ساحت وجودش تکانده و به وحدتِ با ذات الهی رسیده است! نویسنده در نهایتِ گستاخی ادعا می‌کند که حسین دیگر حسین نیست، بلکه او(خدا)ست چون دوئیتی میانِ خالق و مخلوق، باقی نمانده است . واقعاً جای شگفتی و تأسف است که چگونه جریان‌های غالی و صوفی‌مسلک، از شخصیتی که قله‌یِ عبودیت و فخرِ بندگی است، تصویری می‌سازند که گویی بندگی را پشت سر گذاشته و خدا شده است! امام حسین (علیه‌السلام) هیچ‌گاه خود را از دایره مخلوقیت بیرون نکرد، بلکه همواره گردِ عبودیت و بندگی بر پیشانی مبارکش داشت و تا آخرین لحظه مظهرِ تسلیمِ محض در برابر پروردگار بود. این «اناالحق‌گویی‌های» مدرن و خداپنداری‌هایِ انحرافی❶، وصله‌ای است که هرگز بر قامتِ امامِ آزادگان نمی‌چسبد؛ ساحت مقدس سیدالشهدا از اینگونه انحرافات و توصیفاتِ شرک‌آلودِ «حلولی و اتحادی» کاملاً مبرا و بیزار است. ⚠️آستان قدس رضوی نباید اجازه دهد که حریمِ مطهر رضوی به تریبونی برای تبلیغِ چنین تفکراتِ منحرفی تبدیل شود.» ----- ❶نمونه ای دیگر از سخنانی از جنس کلمات حلاج ؛ «اناالله» بر روی دیوار های حرم مطهر رضوی 🆔 @safiresheytan @modaeeyaneerfan

لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِٓ ۚ أُولَٰٓئِكَ لَهُمْ سُوٓءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمِهَادُ برای آنان كه دعوت پروردگارشان را اجابت كردند، بهترین سرانجام است؛ و آنان كه دعوت او را پاسخ نگفتند، اگر مالك دو برابر همه آنچه روی زمین است باشند، بی‌تردید آن را برای رهایی خود از عذاب خواهند داد؛ آنان را حساب سختی است، و جایگاهشان دوزخ است، و دوزخ بد بستری است. (رعد ۱۸) @ghorbateaftab

❇️ کیفیت اتمام حجت توسط امام غایب ۷ 📌 نکتهٔ آخر: علاوه بر لزوم ایمان به حجت غایب، تمسک به آثار باقی مانده از پیشوایان گذشته طریق دیگری برای اتمام حجت در زمان غیبت می‌باشد و کسی نمی‌تواند بگوید چون امام غایب است نمی‌دانم او چه می‌خواهد و نمی‌دانم چه باید بکنم زیرا همان‌طور که شخص معصوم حجت است کلام او نیز حجت می باشد: 🔹 در این حدیث شریف راه نجات و ثبات قدم، تمسک به معارف رسیده از سوی اهل بیت علیهم‌السلام معرفی شده است: 💎 عبد اللَّه بن سنان روايت كرده كه گفت: من و پدرم به خدمت حضرت صادق عليه‌السلام رسيديم، حضرت فرمودند: چه حالى خواهيد داشت هنگامى كه در وضعى قرار مى‌گيريد كه نه امامى باشد كه مردم را راهنمایى كند و نه نشانه‌اى از ديانت خدا ديده شود به طورى كه جز كسى كه با دعاى حريق خدا را مي‌خواند از آن سرگردانى رهایى نمى‌يابد، پدرم گفت: به خدا قسم اين بلاست قربانت شوم پس من در آن موقع چه كنم؟ فرمودند: اگر اين روز پديد آيد و امام زمان را هم درك نكردى چنگ زنيد به آنچه در دست داريد تا موقعى كه حقيقت آشكار شود. (الغیبة نعمانی، ص۱۵۹) 📚شرحی بر دعای عصرغیبت، جلد ۲ (فرار از گمراهی)، صفحه ۱۰۵

#آداب #نجوم_افلاک 🌙 نحوستِ ماه صفر ⭕️ علامه مجلسی رحمه الله: ✍🏻 این ماه مشهور است به شوم بودن و نحوست، و ممکن است برای این نحوست دو وجه مطرح باشد: الف) طبق نظر علمای شیعه، چون وفات* رسول خدا صلی الله علیه و آله در این ماه واقع شده، لذا این ماه نحس است. ب) اینکه ماه صفر، بعد از ماه‌های حرام می‌آید که جنگ و قتال در آن حرام است، و چون این ماه شروع جنگ و قتال است، شوم است. 👈🏻 و من در روایات شیعی دلیلی بر نحوست این ماه ندیده‌ام، بلکه در روایات غیرمعتبر سُنیان آمده. 📗 زاد المعاد، ط_أعلمی، ص ٢۴٧ * وفات، اعم از مرگِ طبیعی و شهادت است و برای هردو بکار می‌رود. ✴️ پی نوشت: الف) از صدقه و نماز اول ماه غافل مشوید ب) وقتی در روایات ما درباره دلیل نحوست ماه صفر چیزی نیامده، ما اجازه نداریم از پیش خود برای نحوست ماه صفر دلیل بتراشیم، حال بنگرید چه خرافات و أعمال و بدعت‌هایی که در این مورد بین مردم مرسوم نگشته است @herz_asemani

✅سید بحر العلوم و غربت امام زمان(عج) #نقل‌نامعتبر (۳۲) #شجاعی (۱۱) 📍نه تنها چنین کذبی در مکیال المکارم وجود ندارد بلکه اگر کسی ابتدائیات حوزوی را هم درس گرفته باشد میفهمد که این سخنان در تضاد کامل با مسلمات عقائدِ مهدویِ شیعیست. 📍کسی به این شیخ هتاک،«غیبت»ولوازم آن را توضیح دهدشاید متوجه شود که چه خزعبلاتی را به هم می‌بافد! در خانه چهل جاهل را میزند و خود را هم به آنها معرفی می‌کند و آنها هم به او بی‌مهری می‌کنند. و اما او همچنان غایب است!!؟ 📍چنین افعالی(در خانه ۴۰ نفر را زدن و خود را معرفی کردن) حتی در زمان حضور حضرتش نیز مستبعد بوده و با روایات متواتر شیعی راجع به نحوه استیلا و حکومت الهی حضرت ناسازگار است. 📍 شما را به خدا ذهن مریض و البته خلاق این افراد را ببینید چطوروباچه جزئیاتی درحال بافتن وساختن یک فیلمنامه احساسی با آن همه جزئیات هستند.ودست آخر هم باتواضع کامل این فیلمنامه رایا بنام حضرات علیهم السلام می‌زنندویا یکی ازبزرگان شیعی!! 📍چه باید کرد تا منبر رسول الله را از لوث وجودهتاکان ودروغگویان تطهیر نمود!؟ *┄┄┄┅═✧❁ با انتشارِ پستها، در جلوگیری از انحرافِ درمنابر سهیم باشید🙏 👉 @makzoubat

#اخطارها_و_پاسخهای_قرآن قَدْ جَآءَكُمْ بَصَآئِرُ مِنْ رَبِّكُمْ ۖ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَا ۚ وَمَآ أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ بی‌تردید برای شما از سوی پروردگارتان دلایلی روشن آمده، پس هر كه [به وسیله آن دلایل بینا شود و حقایق را با چشم دل‌] ببیند به سود خود اوست و هر كه [با پشت كردن به دلایل‌] كوردل شود [و از دیدن حقایق محروم گردد] به زیان خود اوست، [وظیفه من ابلاغ پیام خداست‌] و بر شما حافظ و نگهبان نیستم. (انعام۱۰۴)

🔻در جستجوی زیارتنامه‌ی حضرت زهرا با نگاه فهرستی شیخ صدوق، زیارتنامه‌ای که امامان برای حضرت زهرا انشاء کرده باشند نیافته بود. او زیارتنامه‌ای را که خودش نزد قبر فاطمه (علیها السلام) می‌خواند نقل می‌کند (السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّه‌ ...) و پس از آن می‌نویسد: «در احادیث، متنِ تعیین‌شده و مشخصی (زیارت‌نامه مأثورِ خاصی) برای زیارت حضرت صدیقه (علیهاالسلام) نیافتم؛ از این رو، برای هر کس که در این کتابِ من می‌نگرد، در مورد زیارت ایشان همان متنی را پسندیدم که برای خود پسندیدم» (من لا يحضره الفقيه، ج‌2، ص574). اما این پرونده به اینجا ختم نشد. بعدها شیخ مفید، زیارتنامه‌ای دیگر برای حضرت زهرا نقل می‌کند (السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا مُمْتَحَنَة ...) بدون اینکه آن را به امامان منسوب کند و بلافاصله زیارتنامه‌ی دیگری نیز با عبارت «رُوِیَ» (السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا فَاطِمَة ...) نقل می‌کند (المزار، ص178و179) که به نظر می‌رسد مرادش روایت امامان نباشد و مانند بسیاری از متون زیارتی، انشاء عالمان باشد (قرینه‌های مختلفی از جمله متن شبیه به همین متن و البته با اختلافِ زیاد در دیگر کتاب مفید که نشان از آزادی در تغییر متن است؛ زیرا مأثور نبوده _ر.ک: المقنعه، ص459_). این پیگیری‌ها در نهایت به کتاب تهذیب الاحکام منتهی شد؛ آنجا که جناب شیخ طوسی همان متنِ اولِ شیخ مفید را به سند خویش از امام جواد علیه السلام نقل می‌کند: مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ دَاوُدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ وَهْبَانَ الْبَصْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ السَّيْرَافِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ الْوَلِيدِ بْن‌ اَلْعَبَّاسِ اَلْمَنْصُورِيُّ‌ قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْعُرَيْضِيُّ‌ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ ع ذَاتَ يَوْمٍ قَالَ‌: «إِذَا صِرْتَ إِلَى قَبْرِ جَدَّتِكَ فَاطِمَةَ ع فَقُلْ يَا مُمْتَحَنَةُ اِمْتَحَنَكِ اَللَّهُ اَلَّذِي خَلَقَكِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَكِ فَوَجَدَكِ لِمَا اِمْتَحَنَكِ صَابِرَةً وَ زَعَمْنَا أَنَّا لَكِ أَوْلِيَاءُ وَ مُصَدِّقُونَ وَ صَابِرُونَ لِكُلِّ مَا أَتَانَا بِهِ أَبُوكِ ص وَ أَتَانَا بِهِ وَصِيُّه عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ فَإِنَّا نَسْأَلُكِ إِنْ كُنَّا صَدَّقْنَاكِ إِلاَّ أَلْحَقْتِنَا بِتَصْدِيقِنَا لَهُمَا بِالْبُشْرَى لِنُبَشِّرَ أَنْفُسَنَا بِأَنَّا قَد طَهُرْنَا بِوَلاَيَتِكِ » (تهذيب الأحكام، ج۶، ص۱۰). سند روایت چه از جهت رجالی و چه فهرستی، دارای ضعف فراوان است؛ از منظر فهرستی، این متن در اصول و کتبِ مشهور متقدمانِ اصحاب وجود نداشته است. این روایت به گمان قوی از طریق کتابِ مزارِ محمد بن احمد بن داود قمیِ حدیث‌شناس و کتاب مزار یا کتاب اخبار ابوجعفر ثانی (امام جواد) اثر محمد بن وهبانِ ثقه به دست شیخ طوسی رسیده است؛ اما از اینجا تا امام، سه راوی را می‌بینیم که کاملا ناشناس هستند. و اما چرا شیخ مفید همین متن را بدون سند و بدون انتساب به امام و شیخ طوسی مسندا از امام نقل کرده است؟ ممکن است شیخ مفید به کتاب محمد بن احمد دسترسی نداشته و متن را از کتب دیگر به عنوان زیارتنامه‌ غیر مأثور یافته بوده است. نیز اگر فرض کنیم سندی که بعدها شیخ طوسی در تهذیب آورده (سند منتهی به امام جواد علیه‌السلام با راویان ناشناخته)، در زمان شیخ مفید نیز در کتب وجود داشته است، شیخ مفید با رویکردِ عقل‌گرایانه و سخت‌گیرانه‌ی مدرسه بغداد، احتمالاً این سند را به دلیل انفراد، ضعفِ راویان و عدمِ پشتوانه‌ی فهرستی و البته مضمون نادر، لایقِ انتسابِ قطعی به معصوم ندانسته است. در نتیجه، سندِ ضعیف را حذف کرده و تنها «متن» را به عنوان یک زیارتنامه‌ی جالب در کتاب خود آورده است. از طرفی، پیوندزدنِ فقدانِ زیارتِ مأثور با مسئله‌ی «مخفی بودن قبر حضرت فاطمه (س)» و سپس اعلام عمومی آن در عصر امام جواد (ع)، یک فرضیه‌ی علمی قابل تأمل می‌نماید. می‌توان استدلال کرد ضعف فهرستیِ این روایت، مؤیدِ همین بستر تاریخی است. وقتی بنای ائمه‌ی متقدم (تا عصر امام رضا ع) بر کتمانِ مزار بانو و عدم صدور زیارت‌نامه برای جلوگیری از افشای آن (یا هر حکمت دیگر) بوده است، غیرطبیعی نمی‌نماید که چنین زیارتی در اصولِ مشهور و کتبِ متلقَی‌بالقبولِ اصحاب (که دست‌به‌دست می‌چرخیدند و نسخه‌های فراوان داشتند) ثبت نشود. اگر متنی در عصر امام جواد (ع) صادر شده باشد، به دلیل حساسیتِ موضوع، احتمالاً در قالبِ مکتوباتِ خصوصی ثبت شده و از طریق شبکه‌ی اصلیِ رواتِ امامیه (که پشتوانه‌ی فهرستیِ قوی ایجاد می‌کنند) منتقل نشده است. بنابراین، فقدانِ پشتوانه‌ی فهرستی، می‌تواند معلولِ همان فضای تقیه و کتمان باشد. با این حال ما باشیم و قدرمتیقّن‌ها، اعتماد بر این متن به عنوان متن صادرشده از معصوم محل احتیاط است. @tavanerejal

#اخطارها_و_پاسخهای_قرآن يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَكُمْ هُزُوًا وَلَعِبًا مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ أَوْلِيَآءَ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ای مؤمنان! كسانی كه دین شما را مسخره و بازیچه گرفته‌اند سرپرست و دوست خود مگیرید، چه از اهل كتاب باشند و چه از كافران، و اگر مؤمن هستید از خدا پروا كنید. (مائده۵۷) @ghorbateaftab

تأملی در یک قیاس ناتمام

پاسخی علمی به سخنان نسنجیده و تلخِ آقای پناهیان

در مباحث اعتقادی، هیچ تمثیل خطابی یا تشبیه عرفی، جایگزین برهان کلامی نمی‌شود. ازاین‌رو، سخن اخیر آقای پناهیان درباره نسبت میان امنیت رهبر انقلاب و امنیت حضرت ولی‌عصر علیه‌السلام، نیازمند نقدی دقیق بر اساس مبانی امامیه است. این‌که گفته شود: «ما که نمی‌توانیم امنیت رهبر انقلاب را تأمین کنیم، چگونه می‌توانیم امنیت امام زمان را تأمین کنیم؟»، از منظر کلام امامیه، قیاسی ناتمام و مبتنی بر خلط دو مقوله کاملاً متفاوت است. نخست آنکه، امنیت امام عصر علیه‌السلام از سنخ امنیت اشخاص نیست؛ از سنخ امنیتِ حجت الهی و حفظ جریان امامت است. در منطق شیعه، وجود امام، رکن بقاء حجت خدا بر زمین است و تا هنگامی که مأموریت جهانی آن حضرت تحقق نیافته، بقای ایشان در چارچوب سنت الهی تضمین شده است. بنابراین، سخن از امنیت امام، سخن از حفاظت یک شخصیت سیاسی یا اجتماعی نیست، بلکه سخن از صیانت الهی از آخرین حجت خدا تا زمان تحقق وعده قطعی الهی است. دوم آنکه، غیبت حضرت ولی‌عصر علیه‌السلام هرگز به ناتوانی مردم در حفاظت فیزیکی فروکاسته نشده است. اگر چنین بود، با وجود هزاران مؤمن جان‌برکف در طول تاریخ، باید با فراهم شدن یک حلقه حفاظتی، غیبت پایان می‌یافت؛ در حالی که هیچ روایت معتبری، فلسفه غیبت را به چنین تحلیلی تقلیل نداده است. روایات، از اسرار الهی، امتحان بندگان، آمادگی جامعه و تحقق اراده خداوند سخن می‌گویند. سوم آنکه، قیاس امنیت هر شخصیت غیرمعصوم با امنیت امام معصوم، قیاس مع‌الفارق است؛ زیرا موضوعِ حکم در دو مسئله متفاوت است. امنیت دیگران، یک امر عرفی و تابع اسباب عادی است؛ اما امنیت امام معصوم، تا پیش از تحقق مأموریت الهی، جزئی از سنت الهی در حفظ حجت است. همان خدایی که موسی علیه‌السلام را در کاخ فرعون، ابراهیم علیه‌السلام را در میان آتش، و پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله را در غار ثور حفظ کرد، حفظ آخرین حجت خویش را نیز در چارچوب حکمت خویش تدبیر می‌کند. ازاین‌رو، مصالح و سختی جامعه در تأمین امنیت اشخاص، هیچ ملازمه منطقی با مسئله غیبت ندارد. این دو، از حیث موضوع، علت و غایت، کاملاً متفاوت‌اند و انتقال حکم از یکی به دیگری، فاقد پشتوانه علمی و کلامی است. بنابراین، مسئله ظهور را نباید به یک معادله امنیتی تقلیل داد. آنچه ظهور را رقم می‌زند، تحقق اراده الهی و فراهم آمدن شرایطی است که خداوند برای استقرار حکومت جهانی عدل مقرر فرموده است؛ نه صرف آنکه مردم بتوانند یا نتوانند از حفاظت کسی را بر عهده گیرند. ✍🏻 امیری سوادکوهی #نجوای_قلم 💎 @Najvaye_Qalam

إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبَآئِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَنُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيمًا اگر از گناهان بزرگی كه از آنها نهی می‌شوید دوری كنید، گناهان كوچكتان را از شما محو می‌كنیم، و شما را به جایگاهی ارزشمند وارد می‌كنیم. (نساء۳۱)