دِژاوو

[somtimes you need the rain to know you miss the sun.]

عملت مهر تایید رو زد؛ با حرفات وقت آدم‌و نگیر.

تو لازم نیست زور بزنی! آدما خودشون، خودشون رو هم از دلت می‌کنن و هم از چشمت می‌ندازن. بهشون فرصت بده فقط.

دیدی؟ دیدی دنیا می‌چرخه؟

چه خبره؟ می‌شه به منم بگید؟

این وسواس بودنم سر انتخاب‌ها و تصمیمات، واقعا داره دهنمو سرویس می‌کنه.

قبول واقعیت سخت نیست، من می‌تونم قبولش کنم ولی اول باید یک فصل خدا گریه کنم.

آدمی که بخواد بره، نمی‌گه می‌خوام برم؛ اگه گفت، بدون هنوز منتظره یکی جلوشو بگیره.

نوشته: «بزرگ‌تر از احساساتت باش. این را من از تو نمی‌خواهم، زندگی می‌خواهد. وگرنه احساساتت مثل سیل تو را از جا می‌کند و می‌برد.»

متاسفم عزیزم! متاسفم که زندگی‌ هیچ‌گاه برای ما آسان نبوده و نیست.

دلم می‌خواد به همه‌ی مامان‌بزرگ‌های جهان بگم برام دعا کنن. شاید هم رفتم به گربه‌ی تو حیاط گفتم. به هرحال سخته. خیلی.

«تمام مردم جهان داشتند زندگی می‌کردند و ما فقط داشتیم زنده می‌ماندیم.»

عباس معروفی

چیزی که ناراحتت کنه ولی چشماتو باز کنه و تو رو به خودت بیاره انقدرا هم بد نیست.

گاهی وقت‌ها ما خودمون رو به نفهمیدن و ندیدن می‌زنیم چون با فهمیدن و دیدن، دردمون می‌گیره اما نمی‌دونیم که الان درد رو تحمل کردن و با واقعیت کنار اومدن خیلی بهتر از مدت‌ها گول زدن خودمون با چیزاییه که اصلا وجود خارجی ندارن. عین این می‌مونه آدم بخواد به یه دیوار لق تکیه کنه و نخواد باور کنه که بالاخره یه روز دیوار فرو میریزه؛ وقتی دیوار ریخت و تو هم افتادی، اون موقع تو از هر وقت دیگه‌ای بیشتر صدمه می‌بینی.

چشاتو باز کن خوشگلم. همه می‌تونن ادعا کنن که آدم‌های خوبی هستن اما تو فقط وقتی می‌تونی مطمئن بشی که چشاتو باز کنی و ببینی واقعیت چیه!