پسری‌که‌رهایش‌کردی

جسمم اگر لمست نکرد ، قلبم در آغوشت گرفت ..

دیگه بودو نبودت بتخممع وقتی دیدمت با همه

جدی جدی دلت تنگ نشد؟ آخه یجوری رفتی که انگار معمولی ترین آدم زندگیت بودم...

تو نیستی بی قرارتم...

آدم وقتی تنهایی از پس یه سری اتفاقات بر میاد ، دیگه بعدش براش مهم نیست کی کنارش می‌مونه و کی از کنارش میره..

تو خیره کننده بودی برای منی که از نگاه کردن به آدما متنفر بودم...

ولی حسرت خیلی چیزا به دلم موند اما کاش تو جزو اون حسرتا نبودی

حیف بود ن؟الان می‌تونستیم هرجای این شهر باشیم...

از من فاصله بگیر، من از این بودن های تیکه تیکه متنفرم...

از من فاصله بگیر، من از این بودن های تیکه تیکه متنفرم...

باشد که زندگی با تو همان کند که تو با دیگران کردی...

منو داری نگو میای؛بگو پاشو بریم...

مرگ مغزی بهتر از قطع نخائه؛ سقوط بهتر از آویزون موندنه؛ و نبودن بهتر از نادیده گرفته شدنه...

من مثل لیمو شیرینم بی توجهی ببینم تلخ میشم.

«پشتِ این خنده‌های هر روزه، چقدر خستگی توی سینه حبس کردی؟»

چه باخت سنگینی میده اونی که رو قلبش میبنده...

اولین حسی که بعد از شنیدن خبر پیشرفت یکی بهت دست میده مُعَّرِف شخصیت درونته.

+یه لحظه ساکت باش می‌خوام بشنوم - صدای اومدنشو؟ +نه بابا صدای رفتنشو...

برای یکی‌ کافی‌ای برای یکی ناکافی اما برای من همیشه چایی‌ای، حتی تو روزای گرم هم دوست دارم.

‏واقعا چطور میشه این حجم از درد و رنج رو به آیندگان منتقل کرد تا بدونن به ما چی گذشت؟ فک کنم هیچ تاریخ نویسی نتونه چیزی که ما زندگی می‌کنیم رو مو به مو ثبت کنه...