وصل

پرواز روی آب پرواز، زیباست! پرواز، رؤیای دیرینه‌ی انسان است؛ آرزویی برای رهایی از زمین، گشودن بال‌ها و لمس آسمان؛ چه بر فراز آب، چه بر گستره‌ی خشکی و چه در خیال. به قول مولانا: «جان، گشاده سوی بالا بال‌ها» و اگر این پرواز با رقص درآمیزد، زیبایی‌اش دوچندان می‌شود؛ به‌ویژه آنجا که دو انسان، در آغوش یکدیگر، بر فراز آب به رقص درمی‌آیند و آواز می‌خوانند؛ گویی زمین را برای لحظه‌ای پشت سر گذاشته‌اند و عشق، آن‌ها را به پرواز درآورده است. شاید چنین پروازی، رؤیای بسیاری از ما باشد؛ رهایی، شور، موسیقی و آغوشی که در آن، حتی برای دو دقیقه، جهان از حرکت بازمی‌ایستد.