ان‌در امیدواری...

(چقدر قید!) اگر بخواهم از آثار داستانی‌ای بگویم که تأثیر عمیقی بر من گذاشته‌اند، قطعاً یکی از آن‌ها کلاه کلمنتیس میلان کوندراست. کلاه کلمنتیس مستقیم با حافظه و فراموشی پیوند دارد. با زدودن و آرشیوکردن پیوند دارد. تاریخ‌ ما تاریخ زدودن بوده است. این‌قدر که همین تاریخِ همین امروزهایمان هم مدام دارد زدوده می‌شود. انسان غربی بر آرشیو و ثبت، بنیاد دارد. انسان ایرانی حداقل تا جایی که من می‌دانم بر زدودن. باز هم یکی از عجیب‌ترین پر‌وژه‌های هنری که به‌خاطر دارم پروژه‌ی یک عکاس بود که بعد از سال‌ها رفته بود سراغ زنانی که روزگاری با آن‌ها در ارتباط بوده است. سوژه‌ها زنانِ نزدیک ِ دور بودند. در کلاه کلمنتیس صاحب عکس پاک شده اما کلاه‌اش مانده است. مثل حکایت آدم‌هایی که می‌گویند از عکس پله‌های هواپیمای 57 کم‌کم پاک شدند. در سرزدن است که نوشتم: مدام در حال به یادآوردنی... من تلاش داشتم نگذارم چیزی پاک شود اما زورم نرسید. عکس‌هایی که از شبستان مسجدی قدیمی گرفتم، پیش از ویران کردنش، چه شدند؟ شاعری را در کرمانشاه دیدم که موی معشوق مرده‌اش را لای کتاب‌هایش نگه داشته بود. بار سنگین شاعر و نویسنده همین است ایستادن در برابر فراموشی. آن هم بر زمینی که بنیادش محو کردن و فراموشی است. به بیانی هایدگری آدمی می‌خواهد عالَمش را نگه دارد، زمین می‌خواهد عالم را در خودش بکشد. هرچه نگه می‌داری، یک‌روز از دست می‌دهی. تلگرام من آلبوم خاطرات من بود. یادها، یادداشت‌ها، خاطرات... عکس کسانی که دوستشان داشته‌ام. عکس کسانی که دوستم داشته‌اند، لابد. بله ـ منظورم سوپر اپلیکیشن بله است ـ که پراندش هم غمگین شدم هم خوشحال. انگاری یک کوه از شانه‌ام برداشته شد. اگرچه من همیشه در عین پاسداری، دست به هرس هم داشته‌ام اما چیزهایی نگه هم می‌داشته‌ام. حالا باز به دست تقدیر آنچه نگه داشته بودم از بیخ زدوده شده بود. پس من هم دست به کار شدم... رفتم درایو عکس‌های گوگل... همین‌طور پاک کردم. عکس‌ها، عکس‌ها، عکس‌ها... حالا چیزی نمانده است. جز عکس‌هایی که می‌دانم یکی در آن‌ها نیست و عکس‌هایی مانده که من می‌دانم با کی و کجا و چطور گرفته‌ایم... البته احتمالاً به‌زودی (چقدر قید!) قبل از این که من بروم و عکس‌ها بمانند، همین‌ها را هم پاک کنم. دوست ندارم از خودم ردی بگذارم که تحریف شده است. #فریاد_ناصری