ʆƠƲƖƧƧƛƝƇЄ

#ادبیات #معرفی_کتاب نامه به سیمین ابراهیم گلستان گلستان از سابقه‌ی دوستی و آشنایی بیست وچندساله‌اش با آل احمد می‌گفت، از سیمین دانشور می‌گفت و از سجایای اخلاقی سخت ستودنی‌اش. به تاسف پرسیدم چرا اینها را نمی‌نویسد؟ می‌دانستم بختک این دسته ساده‌انگاران پرمدعا فضا را برای فکر آزاد در ایران تنگ کرده است. آن شب پرسشم را تازه تمام کرده بودم که او از جا برخاست، به طرف یکی از میزهای کارش رفت و متنی را بیرون کشید، به تواضع گفت بعضی از این حرف‌ها را اینجا نوشته‌ام. صدوچند صفحه بود، دست‌خط گلستان بود، مخاطبش سیمین دانشور و پاسخی بود به نامه‌ای از او. آن شب تا صبح نامه را خواندم، روز بعد گفت نامه را فروردین ۱۳۶۹ نوشته و برای سیمین ارسال کرده، بار اول به دست مخاطب نرسیده. بار دوم به مدد دوست مشترکی نامه را فرستاد و به سهو و لغزش موقع کپی گرفتن برای خود بیست صفحه‌ی آخر گم شد. دانشور هرگز به نامه پاسخی نداد. نامه به سیمین نه تنها گوشه‌ای از زندگی و مراودات فکری گلستان و نسلی از روشنفکران و هنرمندان ایران را روشن می‌کند، بلکه بیش از هرچیز نقدی است ریشه‌ای و جاندار بر سلوک جلال آل احمد و آفت نوشته‌های بی‌اندیشه و از "روی حس نابینای او. شهرت گلستان به صراحت کلام اوست، او می‌گوید: "انعطاف نباید داشت در خیر و پاکی و گفتار راست." او توانسته در این نامه ایجاز و قدرت و همان قوام مطلبی و قدرت زبانی و بالاخره همان زیبایی ساختاری داستان‌هایش را باز بیافریند.