☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

به این‌ آشفته‌بازارِ تحلیل‌هایی که در گردونهٔ صفر و صد گیر کردن و یکی تو سرِ خودشون می‌زنن، یکی تو سرِ مخاطب؛ نباید چشم دوخت. ان‌شاءالله دقیق‌ترین، واقع‌بینانه‌ترین، صریح‌ترین، مهم‌ترین و قابل‌اعتمادترین تحلیل از وقایعِ اخیـر رو چهارشنبه از زبانِ رهبری می‌شنویم. می‌شنویم، «گوش می‌دیم» و مطمئن می‌شیم.

- ارمغانِ «آزادی!» مقاومت نباشد؛ جولانی جولان می‌دهد، اردوغان پُز می‌دهـد، اسرائیل بی‌وقفـه بمبـاران و اشغـال می‌کند، امریکا جنگنـده و پایگــاه تثبیت می‌کند، برانداز و غربگرا هم برایِ ما آرزویِ ‌آزادیِ این‌چنینی می‌کنند! نتانیاهو هم برایِ آزادی می‌گوید «زن‌زندگی‌آزادی!»

- «تسریِ توحید در زندگی، باعث می‌شود که نه‌تنها در صورتی که کـوه‌ها، بلکه حتـی اگر کهکشــان‌ها هم از بین بروند؛ تو ثابت‌قدم بمانی؛ چرا؟ چون تنها خودت و خدا را می‌بینی..»

«سُنَّةَ اللَّـهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَـنْ تَجِدَ لِسُـنَّةِ اللَّـهِ تَبْـدِيلاً..» خداوند، [یاری پیامبران و مؤمنان را] سنّت قرار داده است؛ [سنّتی] که پیش از این نیز جاری بوده است، و هیچ تغییری برای سنّت خدا نخواهی یافت. *سوره مبارکهٔ‌ فتح، آیه ۲۳.

مودِ یه عده، این‌روزها این‌شکلیه‌! البتـه جدید نیست؛ قبلاً گالیور وجودِ همچــین تحلیلگری رو کنارِ خودش تجربه‌ کرده. با وجودِ این‌ «ناتحلیلگرهایِ در نقشِ تحلیلگر فرو رفته» احتمالاً دیگه باید احساسِ نیاز به ستون پنجــمِ دشمن رفع شده باشه.

- کسی بدونِ اینکه چیزی بداند و بفهمد؛ «لطفاً نسخه نپیچد!»

در همین راستا، کتابِ «قیام و انقلابِ مهدی(عج)» شهید‌مطهری(ره) و کتابِ «عصرِ ظهور» نوشتهٔ علامه‌کورانی، در نرم‌افزارِ طاقچه تخفیف خورده. پیشنهاد می‌کنم حتماً استفاده کنید. پ.ن: درصددِ تطبیقِ علائم و نشــانه‌‌ها نباشید.

شهید مطهری در کتابِ قیام و انقلابِ مهدی(عج) نکتهٔ خیلی دقیقی بیان می‌کنه که احتمالاً با احوالِ خیلی از ما منطبق باید باشه: «انتظارِ فرج و آرزو و امید و دل‌بستن به آینده دو‌گونه است: •انتظاری که سازنده و نگهدارنده است، تعهّدآور است، نیروآفرین و تحرّک‌بخش است؛ به‌گونه‌ای که می‌تواند نوعی عبادت و حق‌پرستی شمرده شود. •انتظاری‌که گناه است، ویرانگر است، اسارت‌بخش است، فلج‌کننده است و نوعی “اباحی‌گری” باید محسوب شود. این دو نوع انتظارِ فرج؛ معلولِ دو نوع برداشت از ظهورِ عظیمِ مهدیِ موعود(عج) است و این دو نوع برداشت به نوبهٔ خود؛ از دو نوع بینش دربارهٔ تحولات در انقلاب‌هایِ تاریخی ناشی می‌شود.» ——————— چقدر دقیق! درواقع شما با دیدگاهِ اول درصددِ زمینه‌ســازیِ ظهـور و انجام‌وظیفه در راستایِ ایجادِ حکومتِ مهدوی برمیای؛ به همین دلیل انگیزهٔ جهاد در هر زمینه‌ای داری. نه‌تنها به زمینه‌سازی باور داری؛ بلکه به وظیفهٔ انسانی و مسلمانیِ “خودت” هم مسلط و عامِلی! از «به‌ظاهر شکست‌ها» ناامید نمی‌شی چون به یک غایتِ قطعی ایمان داری. به جلو پیش می‌ری! ولی با دیدگاهِ دوم فکر می‌کنی ماهیتِ ظهور یک ماهیتِ انفجاریه. که صرفاً از اشاعهٔ گناه و فساد و ظلم و ستم و در نهایت؛ خفه‌شدنِ دنیا از ظلم‌ ناشی می‌شه. پس؟ مقابلِ هرشخص و جریانی که بخواد در برابرِ ظلم و گناه بایسته؛ قد علَم می‌کنی و به تقابل می‌پردازی. چون معتقدی دنیایِ پر از ظلم و ستم کمکِ بیشتری به ظهور می‌کنه. با هر تحرک، اصلاح و جهادی مخالفت می‌کنی! شاید به ظاهر خودت رو “منتظر” بدونی اما در باطن؛ نه تنها با اون گناه و ظلم، بلکه با ظالم هم موافقت می‌کنی. چون هردو رو عاملِ ظهور می‌دونی. در نتیجه با همچین تفکّری؛ دچار یأس، ناامیدی و گوشه‌نشینی می‌شی. این تفکّرِ عافیت‌طلبانه؛ چه بسیاره این روزها بینِ خودِ ما. قبل از هرچیزی؛ این‌روزها باید تکلیفِ خودمون رو با خودمون روشن کنیم…

هشدارِ رهبرِ انقلاب به بشار‌اسد: مراقب نقشهٔ جدید غرب برایِ سوریه باشید. - غربــی‌ها و دنباله‌های آنها در منطقه، قصد داشتند با جنگ علیهِ سوریه، نظامِ سیاسی این کشور را ساقط و سوریه را از معادلاتِ منطقه حذف کنند اما موفق نشدند و اینک نیز قصد دارند با شیوه‌هایِ دیگر و از جمله وعده‌هایی که هیچگاه به آنها عمل نخواهند کرد، سوریه را از معادلاتِ منطقه خارج کنند. ۱۴۳۰/۳/۱۰. [به وعده‌هایشان عمل نمی‌کنند..]

مهم نیست این سیاسیونِ فراواقع‌گرای محـبوس در فانتزی‌هایِ خودساخته‌؛ چقدر پیگیرِ اثباتِ این «توهّمات‌»اند که با دنیا دعوا ندارند و دنبالِ تنش نیستند و «غرب اگر اقداماتِ سازنده کند، آمادهٔ مذاکره‌ایم!» مهم این است که دنیایِ مدنظرِ آن‌ها با همه دعوا دارد؛ با هرکسی و هرچیزی که جلویِ قُلدری‌ش بایستد و شبیه‌ش فکر نکند، دعوا دارد. اصلاً دعوا بر سرِ موجودیت و ربوبیّت و بقاست! دنیایِ مدنظرِ آن‌ها «امان‌نامهٔ نفاق‌آلودِ خوش‌خط و خال» می‌دهد تا راحت‌تر وعده‌هایِ زهرآلودش را قالب کند. بعد به شکلِ عبرت‌آموزی زیرِ پایشان را خالی می‌کند. هشدار‌هایِ صـریح و چندبارهٔ رهبری گواه همین است. فهمِ این واقعیت در دنیایِ افسارگسیختهٔ سیاست کارِ سختی نیست؛ عاقبتِ آن‌هایی که به این وعده‌ها دل‌خوش کردند جلویِ چشم ماست! این وعده‌های توخالی نه آزادی به ارمغان می‌آورد، نه دموکراسی! و نه رفعِ تحریم. فهمِ این‌ها راحت است، مگر اینکه اساساً اراده‌ای برایِ فهمیدن، چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن نباشد!

اگر براتون مقدور بود؛ لطفاً برای پدرِ یکی از دوستای عزیز ما، نماز لیلة‌الدفــن بخونید؛ ممنونم.. یوسف، فرزندِ هادی.

من از یک «دفاعِ مقدس» می‌گویم. ارتشِ بعثِ عراق ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ تجاوزِ خود به خاک مقدس جمهوری اسلامی را آغاز کرد و صَدّام در همان آغاز جنگ، وعده داد سه‌روزه خوزستان را فتح می‌کند و ادامه سخنرانی‌اش هم باشد برای یک‌هفته بعد در تهران! اما نیروهایِ مردمی و پاسداران و نیروهایِ مسلح، با توانِ نظامیِ بسیار کم و تعدادِ کمِ نیروهایِ انسانی، با وجودِ خیانت‌ها و کارشکنی‌هایِ متعددِ بنی‌صدر؛ ۳۴ روز در برابرِ بعثی‌ها «مقاومت» کردند، بسیاری شهید و مجروح شدند تا صدّام خیالِ سخنرانی در تهران را به گور ببرد! و بعدتر، همین مردم و نیروهایِ مسلح، با همان توانِ نظامیِ اندک خرمشهر را که ۵۷۸ روز در اشغالِ بعثی‌ها بود، پس گرفتند. خاک که ندادند هیـچ؛ با دستِ خالی «مقاومت» کردند و خاکِ اشغال‌شده‌شان را هم پس گرفتند. با آن‌که موانع برایِ مقاومت و بهانه برایِ تقدیم‌ کردنِ وجب‌به‌وجبِ خاک و در نتیجه سقوط بسیار بود؛ اما «مقاومت» از دلِ همان جملهٔ جهان‌آرا برآمده؛ «شهر که سقـوط کرد پسش می‌گیریم! مراقب باشید ایمان‌تان سقوط نکند!» «محورِ مقاومت» بر پایهٔ همین ایمان؛ زاده، رشد، تربیت و تکثیر می‌شود؛ آن‌هایی که از محوریتِ ایدئولوژیِ ریشه‌دارِ مقاومت فاصـله گرفتند، در نهایت تسلیمِ تزویر شدند.

این روزها و این صبح‌هایی که در ۱۴۰۳ دیدیم رو «صبح‌هایِ بُهت‌زدگی» نام‌گذاری می‌کنم؛ ولی نااُمید نه! هرگز. و بله! راست می‌گفت که روزگاری می‌رسه که از «امید» گفتن و نوشتن، از مُد میفته و به سُخره گرفته می‌شه. اما باورِ قلبیِ من همینه؛ مبتنی بر وعده‌هایِ تخلّف‌ناپذیر.

- اگه برنامهٔ جریان رو ندیدید؛ بخش‌هایِ مهم توی کانال‌شون قرار داده می‌شه؛ بخش‌های مربوط به گفتگویِ امشب رو از این‌جا به‌بعد می‌تونید ببینید.

ساعت ۸ امشب| شبکهٔ یک| برنامهٔ جریان| موضوع: «بررسی آخرین تحولاتِ سوریه». ببینیم.