☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

هروقت دیدید باطری‌تون تَه کشیده و رونقِ حیاتِ شما کمرنگ شده؛ بدونید تاثیرِ دوری از معنویاته. معنویاتِ خوب! معنویاتِ بدونِ ‌اختلال. معنویاتِ درست‌درمون. به تجربه عرض می‌کنم.

کارشناسِ برنامه جوابِ یه سوال که جنبــه‌هایِ مختلف داره رو در یک جمله می‌خواد؛ درحالی‌که نمی‌شه خیلی مسائل رو صفر و صدی نگاه کرد و یه چیزی گفت تا طرف قانع شه و تموم. این مشکل رو خیلی جاها [خصوصاً مجازی‌زدگی] می‌بینم؛ مثلاً یکی میاد دربارهٔ اعدام منافقین در دههٔ ۶۰ از منِ نوعی سوال می‌پرسه و توقع داره من بگم «کارِ خوبی بود/نبود!» خب منِ نوعی چطور ذهنِ پرسشگرِ شمارو بدون این‌که به ریشهٔ تشکیل سازمان منافقین و چراییِ دشمنی با جمهوری‌اسلامی و اقداماتِ جنایتکارانهٔ اون‌ها و چراییِ محاکمه و اعدامِ اون‌ها اشاره کنم، روشن کنم؟

در قیاس بینِ میزگردِ اقتصادیِ پزشکیان و جلیلی، تسلــط به موضوع و نحوهٔ پاســخ‌دهیِ دقیـق به سوال‌ها، تفاوت‌ها خیلی واضحه.

شبکهٔ یک، میزگرد اقتصادیِ دکتر جلیلی.

تو پناهگاهِ منی؛ زمانـی‌که راه‌ها با همــهٔ وسعت‌شان درمانده‌ام کنند؛ و زمین با همهٔ پهنــاوری‌ش، بر من تنگ گیرد… -بازنشرِ استوری‌هایِ روزِ عرفه؛ برایِ اینه که سهمِ کوچیکی لابه‌لایِ دعاهایِ شما داشته باشم.🌱

«امام‌حسین (علیه‌السلام) در دعایِ عرفه عرض می‌کند که من اگر هرکدام از نعمتهایِ تو را شکر کنم، خود آن شُکر، یک نعمت است؛ پس من اگر تا آخرِ دَهر زنده بمانم، با همه‌ی وجودم گواهی می‌دهم که شُکرِ یک نعمت تو را نمی‌توانم به‌جا بیاورم؛ چون همین که آن نعمت را شُکر کنم، خود اینکه توفیقِ شکر پیدا کرده‌ام، یک نعمتِ دیگر است و باید آن را شُکر کنم و همین‌طور تسلسُــل پیدا می‌کند تا ابد. ما در درجه‌ی اول، از چه شکر کنیم؟ نمی‌شود شِمُرد؛ «وان‌تعدّوا‌نعمت‌اللَّه‌لاتحصوها». بنده وقتی دستم فلج شد، متوجهِ خصوصیاتی شدم؛ دیدم این انگشتِ من که به راحتی حرکت می‌کند و مثلاً یک زنجیر را دور خودش تکان می‌دهد و این، خیلی کار ساده‌ای به نظر می‌آید، از حرفهایِ دکترها فهمیدم که خودِ این حرکت، معلول چندین تحرک و توانایی مهم در وجود انسان است؛ اما ما غافل بودیم. به هرحال، وقتی نعمت از انسان گرفته می‌شود، انسان متوجه می‌شود که همین کارِ آسان و کوچک، ثمره‌ی چندین نعمتِ بزرگ بوده که ما این‌طور راحت از آن عبور کرده‌ایم. این، غفلتِ ماست.» •آیت‌الله خامنه‌ای (حفظه‌الله) ۱۳۸۵/۳/۲۹.

یکی از مشاورینِ حاضر کنار اقای جلیلی «شهرام یزدانی»ه که سخنگوی ستادِ ایشون هم هست. من البته ایشون رو نمی‌شناختم اما باتوجه به سر و صدایی که حضورش در ستاد با عنوانِ «نخبه» کرد دربارهٔ رزومه‌شون مطالعــه کردم. «این‌جا» می‌تونید بخونید.

این «میزگرد‌»ها با حضــورِ نامزدها واقعاً خوبه. اولاً یک‌طرفه نیست، دوماً کارشناس حقِ به چالش کشیدن داره -برخلافِ برنامه‌های دیگه- سوماً زنده‌ست و نامزدها اگر به موضوع مسلط نباشن؛ کاملا مخاطب می‌فهمه. الان شبکهٔ دو میزگرد فرهنگی دکتر جلیلی‌ه.

این اقا احتمالاً تنهــا عنــوانی که باهاش شناخته می‌شه «داماد حسن روحانی» بودنه. می‌فرماد که ما از تنش بینِ جلیلی و قالیباف خو‌ش‌حالیم و امیدواریم با همین فرمون پیش بره تا پزشکیان که بابرنامه‌ست رای بیاره. بماند که حمایتِ این بشر و افرادی مثل آخوندی و مهرعلیزاده خودش برای آقایِ پزشکیان ضدِتبلیغه! اما کاش بگن اون «برنامه»ای که مدعی‌ان اقای ‌پزشکیان داره کجاست؟ چرا تویِ این میزگردها و گفتگوها و … اثری ازش نیست؟ قراره یهو باهاش سورپرایزمون کنن؟ «فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ»

این وضعیتی که هوادارانِ کاندیدها برای فضــای سیاسی ایجاد کردن، عجیبه. چطور بدونِ این‌که حرف‌ها رو بشنوید و تفاوت‌هایِ واقعی رو متوجه بشید؛ به افراد انگِ انحصارطلبی، ناکارآمدی یا فساد می‌زنید؟ تعصّب رو بذارید کنار تا به حجّتِ شرعی دست‌پیدا کنید. قطعاً رایِ من اقای پزشکیان نیست. ولی برنامه‌هاش رو می‌بینم و بعد نتیجه می‌گیرم که نه تنها به‌خاطرِ طیفِ حمایتیِ واضحِ بدسابقهٔ ایشون؛ بلکه عمدهٔ دلیل رای ندادن‌م «عدمِ‌تسلط و بی‌برنامگی» حتی در مقیاس‌هایِ کلانه. رئیس‌جمهور باید حداقل یک ایدهٔ کلـی نسبت به سوالات داشته باشه. این‌که مُدام همه‌چیز رو به کارشناس و مشاور و بغل‌دستی حواله بدید؛ فقط نشون‌دهندهٔ اینه که شما حتی از داشتن یک ایدهٔ کلی نسبت به وضعیت هم تُهی هستید. یه سوال باید از هوادارانِ اقای پزشکیــان پرسید؛ چطور می‌تونید به استنادِ اعداد و آمارهایِ اشتباه و کلیدواژه‌های تکراری و بدونِ تسلط به موضوع، چهارسال ریاستِ یک قوهٔ مهم رو به‌دست بگیرید؟ و چطور تضمین می‌دید که با این حجمِ بی‌برنامه و بی‌اطلاع بودنِ شخصِ اقای پزشکیان که نامزدِ ریاست‌جمهوری هستند از فضایِ واقعی اقتصاد و سیاست؛ همون افرادِ بدعملکردی که سابقاً در دولت سابق خودشون رو ثابت کردن؛ فرمونِ امور رو به دست نگیرن؟

این‌که اقای پزشکیان جوابِ سوالی دربارهٔ «کسری بودجه» رو با مسئلهٔ «اعتراضات» و «حمله به سفارتِ عربستان» [بدونِ اشاره به روابطِ احیاشده در دولتِ شهید رئیسی] پاسخ می‌دن، به من وایبِ مشاوره‌هایِ نابسامان می‌ده.

دربارهٔ این میزگردِ شگفت‌انگیز(!) حتما می‌نویسم.

شبکهٔ یک برنامهٔ میزگرد اقتصادی با حضور اقای پزشکیان هست؛ ۴۵ دقیقه‌ست شروع شده اما عجیبه که با هیچ برنامه، تسلّط‌ و یا پاسخِ روشنی به سوالاتِ اقتصادیِ کارشناسان مواجه نیستیم!

بهم می‌گه انقدر تاکید به رعایتِ اخلاق داری پس چجوری اصلح رو تشخیص بدیم؟! تعجب کردم. گفتم اولاً این تاکیدِ من نیست، تاکیدِ رهبری‌ست. دوماً تاکیدِ آقایانِ نامزد -هم آقای جلیلی- و هم آقای قالیباف هم هست. سوماً یعنی رعایتِ اخلاق با تشخیصِ اصلح برایِ شما باهم در تعارضه؟ این‌که شما حرف‌هایِ نامزدها رو بشنوید، سوابقِ اون‌ها و نوع نگرشِ اون‌ها به جهانِ پیرامون رو بررسی کنید- اون‌هم در این برههٔ مهمِ تاریخی و جایگاهِ ایران در جهان- برنامهٔ افراد رو بررسی کنید و قبلِ بررسی بلافاصله «دیس‌لایک» نزنید، به این اطمینانِ نسبی برسید که قرار نیست با نگاهِ یک دولتِ غرب‌زدهٔ غرب‌گرا به مسیرِ ذلّت برگردید، نگاهِ سازنده برایِ رفعِ چاله‌چوله‌ها و خلاءها رو در سوابق و برنامه‌هایِ افراد مدنظر قرار بدید، به صرفِ شنیده‌ها و هشتگ‌ها شخصیتِ یک فردِ خوش‌سابقه رو «فاسد» تلقی نکنید و به صرفِ حرفِ فلان ادمین؛ یک فردِ خوش‌سابقهٔ دیگه رو به «تحجّر و ضدّیت با علم» محکوم نکنید؛ پاک‌دستی و تقوایِ سیاسی افراد رو مدنظر قرار بدید و اتفاقاً تفاوتِ «لزومِ نقد و سوال» پیرامونِ رسیدن به پاسخ رو با «تخریب و تهمت» متوجه باشید و نتیجه بگیرید؛ با «اخلاق» در تعارضه؟ نمی‌دونم چرا ما آدم‌ها از ابتلائاتِ این روزگار درس نمی‌گیریم. «مرگ» یکی از این ابتلائاته که انواعی داره، و شهادت بهترین نوعِ پَر کشیدن است. ولی نمی‌دونم چرا عبرت نمی‌شه! همین چندروز پیش بود که خیلی‌هایی که خواسته یا ناخواسته به اقای رئیسی تهمت زده بودن با هشتــگ و پلاکارد می‌گفتن «سید حلال‌مون کن!» عبرت شد؟ پس این‌همه تهمت و لجن‌پراکنی چرا؟ آدم‌ها یا خودشون از این دنیا به دنیایِ حساب‌رسی می‌رن، یا از دست می‌دن؛ و هیچ‌کس از زمانِ سفر آخــرتِ خودش خبر نداره. اگه بنا به عبرت‌گرفتن نباشه، پس ابتلائات برایِ چیه؟! بگذریم…

وقتی از این کامنت‌ها زیرِ پست‌های انتخاباتی‌ زیاد دیده می‌شه؛ یعنی یه‌جایِ کار غلطه. یعنی شما به قصدِ تبلیغ برایِ یک نیرویِ انقلابی، با تخریب و اهــانت به یک نیرویِ انقلابیِ دیگه، داری ضربهٔ بزرگتری به خودِ جبههٔ انقلاب وارد می‌کنی. یعنی به قولِ یامین‌پور: «خسارتِ کدورت و تفرقــه میان جبههٔ انقلاب، چه‌بسا از خسارتِ شکستِ سیاسی بیشتر است. فتنهٔ پیش‌روی ما که شعله‌اش ایمان و اخوّتِ ما را خواهد سوزاند؛ کینـه و حقــد و بددلی میان برادران است. هيزمِ این آتش نباشیم.»

ایشون جواد امام، سخنگوی جبههٔ اصلاحاته. همون‌طور که پیش‌بینی می‌شد مجموعه‌ای از انتقادات‌شون برای اینه که درخواست تغییرِ ادبیات اقای پزشکیان برایِ ادامهٔ روند تبلیغات رو دارن. اگه یه چرخی تو توییـتر زده باشید؛ طیفِ رادیکالِ اصلاحات غالباً از ادبیاتی مثلِ «با درود بر روانِ بنیانگذار انقلاب- سیاست‌هایِ رهبر انقلاب-ادامهٔ برنامهٔ دولت و …» بیشتر از عدمِ تسلط به موضوع و برنامه‌نداشتن؛ گله‌مند بودن. دقت کنید: -ادبیاتِ متناسب با انتظاراتِ اکثریت منتقد برای میدان آوردنِ آراء خاموش!