☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

دارم جلسهٔ شورای امنیت سازمان‌ملل رو می‌بینم؛ خیلی بامزه‌ست. اول‌ که دار و دسته‌شون می‌گفتن جرأت ندارید بزنید؛ بعد که زدیم گفتن هاهاها زدید به بیابون؛ حالا همین دار و دسته‌شون ناله‌کنان می‌گن این حمله خیلی خطرناک، بی‌سابقه و تنش‌زاست، از ایران و متحــدان‌ش درخواست می‌کنیم حملاتِ بیشتری انجام ندن. بالاخره نفهمیدیم! زدیم به بیابون و اون چالـــه‌‌هه که با دست کَنده بودید و می‌گفتید جایِ موشکه و مخاطب هم که نمی‌فهمه با چنگال افتادید به جونِ خاک و به‌جای موشک جا می‌زنید؟ یا نه؛ یه‌جوری زدیم که اعلام کردید «مجوزِ انتشــارِ تصاویرِ محل اصابت رو نداریم» و حالا کفِ سازمان‌ملل التماس می‌کنید دیگه نزن؟! نمایندهٔ اسرائیل هم که خیلی جالبه، می‌گه ایران می‌خواست مسجد‌الاقصیٰ رو هدف قرار بده؛ این حمله تهدیدی برای مسلمانان و مسجد‌الاقصیٰ بود! غاصبِ قدس و قاتلِ مسلمانانِ فلسطینی؛ نگرانِ قدس و اسلام شده. قورباغه‌ای که با صدایِ نکره‌ش ابوعَطایِ «اصنم درد نداشت» می‌خونه و نوچه‌هایِ مجازیِ داخلیِ فارسی‌زبان‌ش هم براش بِیــْس می‌زنن!

«واللهِ‌العظیم؛ من از روزِ اول تا امروز، یک روز هم ناامید نشدم.» چهاردهِ فروردین‌ماه امسال بود که او در پیغامی شهادتِ جمــعی از نخبــه‌‌هایِ نظامی در حملهٔ وحوشِ صهیونیست به سفارت ایران را محکوم کرد و گفت: «رژیمِ خبیث به دستِ دلاورمردان ما مجازات خواهد شد. آنها را از این ‌جنایت و امثالِ آن پشیمان خواهیم کرد؛ به‌حول‌وقوّه‌الهی.» گرچه بعضی‌ها با بی‌انصافی او و سپه‌سالاران‌ش را به انفعال متهم می‌کردند؛ اما آنها هم تهِ دل‌شان می‌دانستند حرفِ مَرد یکی‌ست. حالا شبکه NBC بعد از حملهٔ تنبیهی ِدیشب علیهِ متجاوزان اعلام می‌کند که؛ «مقاماتِ آمریکایی در محافلِ خصوصی از تصمیم اسرائیل برای حمله به‌ساختمان کنسولیِ ایران در سوریه در روز ۱ آوریل ابراز پشیمانی می‌کنند.» - واقعاً حرفِ مَرد یکی‌ست. امام‌ هم می‌دانست. می‌گفت در تمام دنیا یک‌نفر را پیدا نمی‌کنید که مانندِ او متعهد به اسـلام و خدمت‌گزاری به این ملت باشد؛ - از خداوند سلامتی و طولِ‌عمرَش را خواهانم..

عمدهٔ افرادی که می‌بینید امروز در دانشگاه و مترو و استوری‌هایِ اینستاگرامی دنبال ماله‌کشی برایِ حملهٔ اسرائیل به سفارتِ ما هستن و ایران رو برایِ «پاسخ تنبیهی» مقصر می‌دونن و انگِ جنگ‌طلبی بهش می‌زنن؛ همونایی‌ان که دیشب [همزمان با پاسخِ ایران] در خوابِ ناز بودن و هیچی نفهمیدن و تازه از ظهرِ امروز خبردار شدن؛ بعد آماده شدن و اومدن سرِکلاس تا با اعتماد به‌نفسِ بامزه‌ای از خودشون تحلیل دَر کنن. همونایی‌که قبلاً می‌گفتن «اسرائیل هی داره می‌زنه، ولی شماها گنده‌گویِ منطقه‌اید و جرأتِ رویارویی ندارید». این درحالیه ‌که فقط بابتِ یک غـــرّشِ ایران، بیشتر از ده روز اسرائیلی‌ها در پناهگاه به سر می‌بردن. این اسمش امنیته. و اهمیتی نداره جماعتی که زیرِ خنکی سایهٔ این امنیت، اون‌رو تمسخر می‌کنن؛ چه تعبیرِ انتزاعیِ کذایی دیگه‌ای ازش دارن.

شبکه NBC دیشب: مقام‌های آمریکایی در محافلِ خصوصی از تصمیم اسرائیل برای حملـه به ساختمان کنسولی ایران در سوریه در روز ۱ آوریل ابراز پشیمانی می‌کنند. رهبرِ انقلاب- ۱۴۰۳/۱/۱۴. رژیم خبیث بدستِ دلاورمردان ما مجازات خواهد شد. آنهــا را از این ‌جنایت و امثــالِ آن پشیمــان خواهیم کرد؛ به حول و قوّهٔ الهی. •حرفِ «مَــرد» یکیه…! •لاحـول‌ولاقـــوّة‌الّا‌بالله..

می‌شنـوی؟ فریادِ یافاتحِ خیبر؛ یاحســین و یا امام‌علیِ فلسطینی‌هایی که خوش‌حال؛ شاهــدِ فرود اومدنِ موشک‌های زیبایِ ایران بودن. تاریخ به ایستادگیِ شرافتمندانهٔ آزادمَردان در کنارِ مظلومان گواهی خواهد داد، و روسیاهــی به اون بی‌طرفانی می‌مونه که به بهانهٔ واهیِ ناصبی بودنِ فلسطینی‌ها؛ به اندازهٔ یه هشتگ هم برایِ حمایت از مظلوم؛ شرافت نداشتند. خبرنگارِ فلســطینی می‌گفت «امشب آرام‌ترین شبِ غــزه بود؛ هیچکس به شهادت نرسید..» #وعده‌صادق

بگو یهـــــود نخوابد نَظَـــــر کند امشـب عصایِ خامنـه‌ای را؛ که اژدها شده است..

محمدعلی‌صفائیان

این کاربرِ عرب نوشته بود: -ایران موشــک می‌سازد و اعـراب وسطِ مکهٔ مکرمه کنسرت برگزار می‌کنند. این همان فرق بین فرزندانِ معاویه و فرزندان اسدالله‌الغالب علی‌ابن‌ابی‌طالب است. بی‌اختیار به یادِ آن شهرک‌نشینِ صهیونیست افتادم که در جشنِ ایران‌کُشیِ پوریم؛ خطاب به ایران روی مقوایی نوشته بود «خیبر آخرین شانسِ شما بود.» اما اکنون پناه‌گاه‌هایِ اسرائیلی همگی باز شده‌اند. اخبار‌ها می‌گویند نتانیاهو در جایی امن پنهان شده؛ رسانه‌هایشان می‌گویند حملاتِ ایران بسیار گسترده‌تر از چیزی‌ست که تصور می‌کردیم. نوشته‌اند خشمِ ایران حدی ندارد! چه کسانی نوشته‌اند؟ همان‌هایی که در این جنگِ ترکیبی بسیج شده بودند تا شیعه‌گری را از ایران و الله را از پرچمِ ایران بزُدایند. حالا نامِ ایران در توییـترِ غیرفارسی ترند شده‌ست و کاربران‌شان ذوق‌ کرده‌اند. آنها می‌دانند حرفِ مَرد دوتا نمی‌شود. و این آغازِ ماجرایی‌ست که به آن نبردِ نهایی تاریخ مُنتهی خواهد شد؛ به دستِ شیربچه‌هایِ حیدرِ خیبرشکن؛ تا قدم‌گاهِ صاحب‌الزمان. ما اقتداکنندگان به یلِ خیبرشکن؛ سال‌هاست در انتظاریم. قلب‌تان نَلرزَد، قلب‌تان را نلرزانند؛ اِلّا به شوقِ عطرِ نرگس.

حسبنا‌الله‌نعمَ‌الوکیــــل… -وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذَابِ وَلَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَإِنَّ يَوْمًا عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ -و آنان از تو [از روی مسخره و ریشخند] شتاب در #عذاب را درخواست می‌کنند، درحالی‌ که خدا هرگز از وعده‌اش تخلف نمی‌کند؛ و همانا یک روز نزدِ پروردگارت مانند هزارسال از سال‌هایی است که شما می‌شمارید… -حج/۴۷.

قسمت این بود، که من با تو معاصر باشم که در این قصــه‌یِ پُرحادثه، حاضر باشم..

این مدل جَو دادن‌هایِ مجازی چندتا تبعات داره. من بعنوان مخاطب چند مدل بازخورد دیدم از دور و بری‌هام. اول این‌که مخاطب دیگه به اخبار و تحلیل‌هایِ اصلی ‌و منطقی توجه نمی‌کنه و کم‌کم به جنبه‌هایِ اصلی موضوع بی‌اعتماد می‌شه. دوم این‌که توقع‌سازی‌هایِ رسانه رو نسبت به سخنرانی سیدحسن نصرالله یادتونه؟ بعد از سخنرانیِ «کامل و جامع»ِ سید؛ به‌خاطرِ همین جوسازی‌ها توقعات از سخنرانی به قدری بالا رفته بود که می‌گفتن سید هیچی برا ارائه نداشت! درحالی‌که نکاتِ سخنرانی ایشون همه‌زوایا رو پوشش می‌داد؛ اِلّا ارضایِ هیجانِ دوستان. همین توقع رو رسانه‌هایِ داخلی [کانال‌های پرمخاطب] و بعضاً اینترنشنالی نسبت به پاسخِ قطعی ایران می‌سازن. درحالی‌که سابقه نشون داده ایران در همهٔ موارد به‌دور از جوسازی‌ها پُخته عمل کرده و در زمینهٔ نظامی به‌خصوص تحتِ تاثیر این بازی‌های رسانه‌ای قرار نمی‌گیره؛ اما اگر به اون حدِ هیجانی که می‌خوان نرسن؛ قطعاً از فرصت استفاده می‌کنن و طبقِ معمول از موضعِ ضعف به ماجرا نگاه می‌کنن. که بینِ دوستان هم زیاده. البته یه نتیجهٔ دیگه‌ای هم داره؛ این‌که با این حجم از جنگِ روانی و هراس از «پودر شدن» و فرارسیدنِ اون وعدهٔ «وعدهٔ صدق»؛ صدایِ عوعویِ سگ‌های صهیونیست از ترس و صدایِ اربابانِ غربی‌ش بابتِ تحلیل هر روزهٔ نحوهٔ پاسخ ایران و ایضاً نگاه به پاسخِ ایران بعنوانِ یک «ناجی» و نه جنگ‌طلب از سمتِ فعالین ضدجنگِ بین‌المللی هر روز بلندتر از دیروز می‌شه و ما بعنوانِ یک «ایرانی» به جایگاهِ اصلی در نظمِ جدید جهانی برمی‌گردیم؛ جایگاهی که در اون؛ ایران علیرغمِ اعلام بی‌طرفی در جنگِ جهانی، مورد هجوم قرار نمی‌گیره و سربازهایِ متخاصم آذوقه‌هایِ مردمِ ایران رو به غارت نمی‌برن و وقتی که شاهِ مملکت خواب بود؛ بحرین رو شوهر نمی‌دن. من حقیقتاً به جمهوری‌اسلامی [فارغ از زمان و نحوهٔ پاسخ] می‌بالم.

اگر از تحلیل‌های بی‌پایهٔ بعضی کانال‌های تلگرامی که هرشب با تیترِ «فوری» اخبارِ فیک به مخاطب ارائه می‌دن و در نهایت باعث بی‌اعتمادیِ مخاطب نسبت به تمام اخبار صحیح می‌شن بگذریم؛ به تحرکاتِ بامزهٔ اسرائیلی‌ها می‌رسیم که «واقعاً» برای بازگشاییِ پناهگاه‌ها و غارت فروشگا‌ه‌ها و بستنِ سفارت‌خانه‌هاشون در سایرِ کشورها اعلامیه صادر می‌کنن و جنگِ روانیِ قبل از واکنش ایران رو به «اب‌پز کردن و کُشتنِ تدریجیِ قورباغه» تشببه می‌کنن. اون‌هم به دلیلِ هراسِ واقعی از پاسخِ واقعی ایران! یه اکانت صهیونیستی نوشته بود «باور کنید ایران برای لذت بردن از وحشتی که بینِ مردم ماست پاسخ رو طول می‌ده.» این وسط برایِ من نه بعضی تحلیل‌هایِ فیک محلی از اعراب داره؛ نه به خودزنیِ بعضی دوستان که معتقدن ایران از پاسخِ واقعی می‌ترسه [احتمالاً درصورتی که موعدِ پاسخ برسه؛ همین‌ها ایران رو به جنگ‌‌طلبی محکوم خواهند کرد] اهمیت می‌دم. چه بپذیرید چه نه؛ اون‌چه که مهمه اینه که ایران به فرماندهیِ این مرد قواعدِ بازی رو بلده؛ این رو می‌تونید از اظهاراتِ کشورهای حامیِ صهیونیست که به اَبَرقدرت موسوم‌اند بفهمید! من به تک‌تکِ کلماتِ این مرد «باور» دارم.

تأکید می‌کنم من بر وحدت کلمه. مردم عزیز، جوانان عزیز، فعالان سیاسی، فعالان اجتماعی، فعالانِ رسانه‌ای! بدانید توفیق در توحید کلمه است. توفیق در وحدت کلمهٔ ملت ایران است. اختلاف‌نظر دارید؛ داشته باشید. اختلاف‌‌نظر سیاسی و غیرسیاسی اشکالی ندارد؛ اما درگیری و یقه‌گیری و وحدت را شکستن و دودستگی‌ها و دوگروهی‌هایِ جعــلی درست کردن، به زیانِ کشور است. •رهبرانقلاب- ۱۴۰۳/۱/۲۲. •خطبهٔ نماز عید فطـــر. - وای اگر خامنه‌ای حکمِ جهادم دهد؟! + جهــاد تبیین کنید؛ وحدت را حفظ کنید؛ به‌جانِ هم نیفتید؛ دودستگیِ جعلی درست نکنید؛ وحدت را حفظ کنید…

عزیزِ زیبایِ نادیدهٔ صبورِ من؛ رویِ کدام زمین؛ نمازِ عیدَت را می‌خوانی…؟ تنهایی؟ به حالِ ما که تنهایت گذاشتیم هم دعا می‌کنی؟ می‌گویند در زمانِ ظهورت؛ نماز عیدفطر واجب است؛ من گوشه‌ای از این شهرِ شلوغ به این فکر می‌کنم؛ که چه وُجوبی‌ست اعلانِ این واجب؟ مگر می‌شود تو پیشاپیشِ صفوفِ نماز بِایستی و قلبی مُشتاقِ اقتدایِ تمامِ زندگی‌ش به تو نباشد..؟ مگر می‌شود؟ مگر می‌شود؟ مگر می‌شود هزار و صد ‌و هشتادسال میانِ ما باشی و ما تو را نخواهیم؟ مگر می‌شود نوری از نسلِ حسین‌ع به دستِ ما آواره و رانده‌شده و تنها باشد؟ مگر می‌شود به ما برنَخورَد کلماتی که علی‌ع با آن به ما تَشَر می‌زند؟ مگر می‌شود رگِ غیرت‌مان تکانی هم نخورد؟ خودِ ما تو را آواره کردیم و از خود راندیم و تنها ماندی…؟ خودِ ما! می‌شود… می‌شود…