کانال رسمی روستای بیناباج

به پدرم؛ مردی که از دلِ یک فاجعه، زندگی ساخت... پدر عزیزم، امسال که به سالگرد آن زلزله نزدیک می‌شویم، بیشتر از همیشه دلم می‌خواهد چند کلمه برایت بنویسم؛ چند کلمه برای مردی که شاید هیچ‌وقت آن‌طور که باید، از او تشکر نکرده‌ایم. پنجاه وهشت سال پیش، وقتی زلزله آمد، تو فقط ۱۴ سالت بود... در روستایی دیگر بودی و از میان یک خانواده هفت‌نفره، تنها کسی بودی که زنده ماندی. چه کسی می‌تواند بفهمد یک کودک چهارده‌ساله چگونه باید با چنین داغ بزرگی کنار بیاید؟ چگونه باید تنهایی را تحمل کند، درس بخواند، بزرگ شود و دوباره برای خودش زندگی بسازد؟ اما تو ساختی... با دست‌های خالی، با قلبی پر از زخم و با امیدی که نگذاشتی خاموش شود. درس خواندی، ازدواج کردی، سی سال با شرافت در نیروی انتظامی خدمت کردی، و بعد برای ما، هفت فرزند، پدری کردی که معنای واقعی «تکیه‌گاه» بود. من امروز که ۴۹ ساله‌ام، تازه بیشتر می‌فهمم که پشت تمام آرامش سال‌های کودکی ما، چه سختی‌هایی بوده که تو به تنهایی تحمل کردی. شاید ما هیچ‌وقت نفهمیدیم چند بار خسته بودی اما لبخند زدی... چند بار دلت گرفت اما چیزی نگفتی... چند بار خودت به چیزی احتیاج داشتی اما اول به فکر ما بودی. پدر جان، من به‌عنوان دختر بزرگت، امروز می‌خواهم از طرف خودم و خواهر و برادرهایم بگویم: ممنونم پدر... ممنونم که بعد از آن همه رنج، تسلیم نشدی. ممنونم که اجازه ندادی تلخی زندگی، قلبت را تلخ کند. ممنونم که برای ما خانه ساختی، آینده ساختی و امید ساختی. ممنونم که سی سال با شرافت خدمت کردی و بعد تمام توانت را برای خانواده گذاشتی. تو فقط پدر ما نبودی؛ تو برای ما معنای صبر، غیرت، مسئولیت و ایستادگی بودی. آن کودک ۱۴ ساله‌ای که روزی همه خانواده‌اش را از دست داد، امروز پدری است که هفت فرزند دارد و ردّ زحمت‌هایش در زندگی تک‌تک ما باقی مانده است. پدرم، اگر امروز چیزی در وجود ما هست که باعث افتخار توست، بدان که بخش بزرگی از آن را از تو داریم. کاش می‌توانستیم تمام سال‌هایی را که برایمان زحمت کشیدی، در یک آغوش جبران کنیم... دوستت داریم و به تو افتخار می‌کنیم. سایه‌ات سال‌های سال بالای سرمان باشد. با عشق؛ دختر بزرگت ❤️ #زلزله #زلزله_۴۷