مطالعات خلیج فارس

♨️ کالبدشکافی یک سوءتفاهم ژئوپلیتیک؛ چرا روابط هند و امارات یک «ائتلاف نظامی» نیست؟ 🔺 تحلیل پایگاه فروم بین المللی خلیج، به نقد یک برداشت اشتباه در رسانه‌های بین‌المللی می‌پردازد: «تلقی توافقات دهلی‌نو و ابوظبی به عنوان یک ائتلاف نظامی علیه ریاض». این گزارش استدلال می‌کند که امضای «چارچوب مشارکت دفاعی استراتژیک» میان نارندرا مودی و محمد بن زاید در ۱۵ مه ۲۰۲۶، به معنای ورود هند به جنگ‌های نیابتی خلیج فارس یا تشکیل بلوک «هند-امارات-رژیم صهیونیستی» در برابر محور «سعودی-پاکستان-ترکیه» نیست؛ بلکه یک پلتفرم کاملاً ژئواکونومیک برای حفظ انعطاف‌پذیری هند در فضای پساجنگ ۲۰۲۶ است. 🔺 نویسنده برای اثبات ائتلاف‌ناپذیری این رابطه سه دلیل راهبردی اقامه می‌کند: ۱. توافق همکاری دفاعی، نه پیمان دفاع متقابل: برخلاف پیمان نظامی سپتامبر ۲۰۲۵ میان ریاض و اسلام‌آباد (SMDA) که حاوی بند دفاع جمعی مشابه ماده ۵ ناتو است، توافق هند و امارات هیچ تعهد نظامی متقابلی ایجاد نمی‌کند. این چارچوب صرفاً بر «صادرات تسلیحات، تولید مشترک، امنیت سایبری و دریانوردی» متمرکز است. مودی با این کار، مسیر صادرات موشک‌های «آکاش»، «براهموس» و جنگنده‌های «تجاس» را به خلیج فارس هموار کرد، بدون آنکه حتی یک سرباز هندی در امارات مستقر شود؛ چرا که اولویت امنیتی دهلی‌نو مهار چالش دوگانه‌ی چین و پاکستان در جنوب آسیاست، نه غرق شدن در باتلاق خاورمیانه. ۲. تقدم مطلق شریان‌های انرژی و سرمایه: هسته سخت این روابط، توافقنامه جامع اقتصادی (CEPA) است که حجم تجارت دوجانبه را به ۱۰۰ میلیارد دلار رسانده است. در توافقات مه ۲۰۲۶، تعهد امارات به سرمایه‌گذاری ۵ میلیارد دلاری در هند و کمک به توسعه‌ی مخازن استراتژیک نفت و گاز هند برجسته بود. مودی در ابوظبی حملات موشکی به امارات را محکوم و بر لزوم باز بودن هرمز تأکید کرد، اما حاضر نشد موضع تند امارات علیه ایران را تأیید کند. این تمرکز بر امنیت انرژی به جای بیانیه‌های تند سیاسی، ماهیت تجاری این رابطه را عیان می‌کند. ۳. دکترین «چندهم‌سویی» و عدم انتخاب طرفین: سیاست خارجی هند بر پایه‌ی «خودمختاری استراتژیک» و چندهم‌سویی استوار است؛ یعنی تعامل با همه پایتخت‌ها (تهران، ریاض، ابوظبی، تل‌آویو و دوحه) بدون حل شدن در ائتلاف‌های رسمی. انتخاب علنی ابوظبی، ریاض را خشمگین کرده و پادشاهی سعودی را به حمایت تسلیحاتی و اتمی قاطع‌تر از پاکستان علیه هند سوق می‌دهد؛ کابوسی که دیپلماسی دهلی‌نو سال‌ها برای تضعیف آن تلاش کرده است. همچنین سرنوشت ۲.۷ میلیون کارگر هندی در عربستان مانع از هرگونه ماجراجویی دوقطبی می‌شود. سفرهای پیاپی «آجیت دووال»، مشاور امنیت ملی هند، به ریاض و ابوظبی در آوریل ۲۰۲۶، نماد بارز این موازنه است. 🔺 در نهایت، نویسنده نتیجه می‌گیرد که تحلیل خاورمیانه پساجنگ ۲۰۲۶ از دریچه‌ی صلب «بلوک سعودی» در برابر «بلوک امارات»، یک ساده‌انگاری ژورنالیستی است. واقعیت خلیج فارس بسیار سیال‌تر و پیچیده‌تر است. اگرچه نزدیکی دهلی‌نو به ابوظبی، فضا را برای امارات در برابر فشارهای همزمان تهران و ریاض بازتر می‌کند، اما نقش هند در خلیج فارس همچنان یک نقش ژئواکونومیک است. دهلی‌نو منافع خود را به قمار اختلافات ابوظبی با همسایگانش نخواهد باخت. https://gulfif.org/the-world-misunderstands-the-india-uae-relationship/ 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️ نیاز حیاتی به پایگاه‌ها؛ چرا خروج آمریکا از خلیج فارس بن‌بست هرمز را به یک «فاجعه‌ی جهانی» برای آمریکا تبدیل می‌کند؟ 🔺 تحلیل وال استریت ژورنال، به کالبدشکافی یک هشدار راهبردی به کاخ سفید می‌پردازد: «ضرورت حفظ پایگاه‌های نظامی آمریکا در خلیج فارس». این گزارش، استدلال می‌کند که اگر دولت دونالد ترامپ مایل به اتمام کار جمهوری اسلامی از طریق نظامی نیست، دست‌کم خروج از پایگاه‌های آسیب‌دیده‌ی منطقه، شکست هرمز را به یک «عقب‌نشینی فاجعه‌بار و جهانی» تبدیل خواهد کرد؛ امری که خلیج فارس را کاملاً به تهران واگذار می‌کند. 🔺 نویسندگان با مرور تاریخ یادآور می‌شوند که خلیج فارس همواره تحت سلطه ایران بوده، مگر زمانی که یک قدرت خارجی (پرتغال، عثمانی، بریتانیا و از ۱۹۷۱ آمریکا) موازنه‌ای ایجاد کرده است. در سال ۲۰۲۶، با تردید ترامپ در سرکوب اراده‌ی تهران، حاکمان ایران حس کرده‌اند که هژمونی آمریکا به پایان رسیده است. حملات محدود به قلمرو عمان در مارس و مه ۲۰۲۶، به مسقط ثابت کرد واشینگتن دیگر قادر به حفاظت از آن‌ها نیست؛ امری که عمان را به سمت پذیرش «سیستم عوارض ایرانی» در هرمز سوق داده و این آبراه را از یک مسیر بین‌المللی به یک سیستم عوارض‌گیری اداری تغییر می‌دهد. 🔺 لایه دیگر این تحلیل، آسیب‌پذیری پادشاهی‌های عربی است. نویسندگان استدلال می‌کنند که دکترین ترامپ در «سند استراتژی دفاع ملی ۲۰۲۶» مبنی بر واگذاری «مسئولیت اصلی دفاع به خود اعراب»، نشانه‌ی بی‌اعتمادی آمریکا بود و روند جنگ جاری آن را تأیید کرد. خوش‌خیالی ریاض و ابوظبی برای دور زدن هرمز از طریق خط‌لوله‌های جدید باطل است؛ چرا که توان تهاجمی موشکی و پهپادی ایران، کارایی پدافندهای مشترک اعراب و آمریکا را به زانو درآورده است. اگر توانایی واشینگتن در تولید سریع و انبوه موشک‌های پدافندی زیر سوال برود، بقایای اراده‌ی اعراب نیز فرو خواهد پاشید. 🔺 این گزارش تأکید می‌کند که تهران آمادگی پذیرش هزینه‌های سنگین نظامی را دارد؛ بسیار بیشتر از آنچه ارتش‌های عربستان و امارات بتوانند به تنهایی تحمیل کنند. ترامپ از سال ۲۰۱۹ (حملات بقیق و خریص) نشان داد که حمله به اعراب را «سبب جنگ» برای واشینگتن نمی‌داند. امروز اعتبار باقی‌مانده‌ی آمریکا در خاورمیانه، صرفاً به «حفظ فیزیکی پایگاه‌ها در خلیج فارس و عراق» بستگی دارد؛ حتی اگر این نیروها مستقیماً در معرض خطر باشند. 🔺 در نهایت، این تحلیل نتیجه می‌گیرد که اگر ترامپ شجاعت پیروزی نظامی در «نبرد هرمز» (که مستلزم پذیرش هزینه‌هایی چون غرق شدن ناوشکن‌ها، گسیل پیاده‌نظام به جزایر ایرانی و اسکورت کشتی‌ها زیر آتش است) را ندارد، باید دست‌کم مانع از فروپاشی کامل نظم موجود شود. اولین گام، اعلام رسمی این نکته است که پایگاه‌های آمریکا هرگز برچیده نخواهند شد. آمریکا باید با حفظ پایگاه‌های خود، در خط مقدم بماند تا مشکلات عمیق داخلی جمهوری اسلامی کار خود را بکنند؛ چرا که خروج آمریکا در این لحظه، به معنای تسلیم کامل شریان انرژی جهان به دکترین اخاذی تهران خواهد بود. https://www.wsj.com/opinion/the-u-s-needs-its-mideast-bases-bde1bcdc?mod=e2two 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️کویت هم به دنبال مسیرهای جایگزین برای صادرات نفت در پی اختلال در تنگه هرمز 🔻همزمان با تداوم اختلال در تردد نفتکش‌ها از تنگه هرمز، کویت برای کاهش وابستگی خود به این آبراه راهبردی، در حال بررسی مسیرهای جایگزین صادرات نفت است. شیخ نواف الصباح، مدیرعامل شرکت دولتی نفت کویت (KPC)، اعلام کرد که این کشور مذاکراتی را با عربستان سعودی و امارات متحده عربی برای استفاده و توسعه خطوط لوله موجود این دو کشور آغاز کرده است تا بخشی از نفت خام کویت از مسیرهایی خارج از تنگه هرمز به بازارهای جهانی برسد. 🔻کویت که پیش از بحران روزانه حدود دو میلیون بشکه نفت صادر می‌کرد، تقریباً به طور کامل به تنگه هرمز وابسته است و به همین دلیل از زمان آغاز درگیری‌ها، تولید خود را به حداقل رسانده تا ضمن تأمین نیاز داخلی، از آسیب دیدن چاه‌های نفت جلوگیری کند و امکان بازگشت سریع به تولید عادی را حفظ کند. 🔻عربستان از خط لوله شرق به غرب (که نفت را به سواحل دریای سرخ می‌رساند) و امارات از خط لوله حبشان-فجیره که نفت را به سواحل دریای عمان می‌رساند، به عنوان مسیرهای جایگزین استفاده می‌کنند و در حال بررسی افزایش ظرفیت این زیرساخت‌ها هستند. مقام‌های کویتی همچنین اعلام کرده‌اند که برای حفاظت از ایستگاه‌های پمپاژ و پایانه‌های صادراتی، که آسیب‌پذیرترین بخش شبکه خطوط لوله به شمار می‌روند، با کشورهای منطقه و آمریکا درباره تقویت سامانه‌های دفاعی و امنیتی رایزنی خواهند کرد. 🔻این تلاش‌ها در حالی صورت می‌گیرد که تنگه هرمز به طور معمول مسیر انتقال حدود یک‌پنجم تجارت دریایی نفت جهان است و هرگونه اختلال طولانی‌مدت در آن می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای بازار جهانی انرژی و اقتصاد کشورهای صادرکننده نفت خلیج فارس به همراه داشته باشد. #کویت #امارات #عربستان 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

☘️🧿☘️ حرفه‌ای‌های مطالعات بین‌المللی 🌓 شناخت دقیق پاکستان؛ اندیشکده اقبال @andishkadehiqbal 🌎 دوره فن ترجمه زبان علوم سیاسی و متون مطبوعاتی @policyinact 🌎 مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies 🌎 آموزش زبان تخصصی رشته علوم سیاسی @language_political 🌎 کانال  روش پژوهش در علوم سیاسی @Policy_researcher 🌎 همه چیز درباره چین 🇨🇳 @chinese10 🌎 اوراسیا پست، اخبار و تحلیل - چین و روسیه CIS @EurasiaPost 🌎 لوموند دیپلماتیک Le Monde diplomatique @mondediplofa 🌎 روسکیی چاس @RusskiyChas 🌎 بانک مقالات علوم سیاسی @maghalatolomsiasii 🌎 کانال  علوم سیاسی @politicalsciencce 🌎 دیپلماسی و سیاست خارجی @Iranian_diplomacy 🌎 ترجمه متون تخصصی علوم سیاسی @Politicianns 🌎 خبری تحلیلی سیاق @syaaq_ir 🌎 سوقنا | اقتصاد سیاسی جهان اسلام @suqona 🌎 تحولات عراق و شامات @IraqLevant 🌎 اخبار و تحلیل مسائل خاورمیانه‌وشمال‌آفریقا @mena_news_analysis 🌎 پژوهشکده علوم سیاسی @Policyresearcherr 🌎 ملت دین؛ روایتگر تحولات جریانات و جنبش‌ها @melatedin 🌎 زاویه: اندیشکده مطالعات راهبردی قفقاز، ترکیه و کریدورها @zaviyeinsight 🌎 کتابخانه ی علوم سیاسی @Politicalsciennce 🌎 تحلیل مسائل سیاسی خاورمیانه @paygah_ejtemayi 🌎 آکادمی تخصصی جهان بین‌الملل @InternationalAcademic 🌎 دولت دین @dolatedin 🌎 مرکز مطالعات عراق @instituteofiraqistudies 🌎 چین و ماچین 🇨🇳🇨🇳🇨🇳 @china_Reivew 🌎 سیاستکده @siyasatkadehh 🌎 عربستان بدون روتوش 🇸🇦 @KSA_Narrator 🌎 مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus 🌎 اقتصاد سیاسی🏅 @Inter_Politics 🌎 تحلیل در رشته ی علوم سیاسی @Iranianpoliticianss 🌎 مطالعات یمن 🇾🇪 @yemenstudies_ir 🌎 کنکور ارشد و دکتری علوم سیاسی @politicsman 🌓 دیپلماسی کتاب؛ رصدخانه نشر بین‌الملل @bookdiplomacy 🍁🧿☘️ هماهنگی برای تبادل @mrgp_1

♨️ریاض حمله به پایگاه شاهزاده سلطان را تکذیب کرد 🔻وزارت دفاع عربستان سعودی اعلام کرد گزارش‌ها درباره هدف قرار گرفتن پایگاه هوایی «امیر سلطان» در استان الخرج صحت ندارد. به گفته ترکی المالکی، سخنگوی وزارت دفاع سعودی، به صدا درآمدن آژیرهای هشدار بامداد دوشنبه در الخرج صرفاً اقدامی پیشگیرانه در پی شلیک یک موشک بالستیک از یمن بوده است؛ موشکی که در نزدیکی مرز ناپدید شده و بررسی‌ها درباره جزئیات آن ادامه دارد. 🔻گفتنی است هم‌زمان با درگیری‌ها میان ایران و رژیم صهیونی، یمن نیز یک موشک به سمت سرزمین‌های اشغالی شلیک کرد. 🔻پایگاه هوایی امیر سلطان، یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های نیروی هوایی عربستان، در شهر «الخرج»، و حدود ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی ریاض واقع شده، و میزبان نیروها و تجهیزات نظامی آمریکا نیز است. #عربستان 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️مسیر جایگزین سعودی برای صادرات نفت در معرض تهدید 🔻اعلام یمن مبنی بر ممنوعیت تردد کشتی‌های مرتبط با رژیم صهیونی در باب‌المندب، نگرانی‌ها درباره صادرات نفت عربستان از بندر ینبع در ساحل دریای سرخ را افزایش داده است. به گزارش بلومبرگ، طی سه ماه گذشته شمار زیادی از نفتکش‌ها برای بارگیری نفت خام سعودی در این بندر تجمع کرده‌اند و هرگونه ناامنی در باب‌المندب می‌تواند این مسیر را با اختلال مواجه کند. 🔻این نگرانی در شرایطی مطرح می‌شود که با بسته شدن تنگه هرمز، عربستان بخش عمده صادرات نفت خود را از طریق خط لوله شرق به غرب به بندر ینبع منتقل کرده و از آنجا از مسیر دریای سرخ راهی بازارهای جهانی می‌کند. از این رو، تشدید تنش‌ها در باب‌المندب می‌تواند یکی از مهم‌ترین مسیرهای جایگزین صادرات نفت سعودی را نیز در معرض خطر قرار دهد. #عربستان 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️سایه جنگ بر اقتصاد امارات؛ فرار سرمایه و افت تجارت در دبی 🔻گزارش‌ها از امارات نشان می‌دهد ادامه تنش‌های نظامی در خلیج فارس و جنگ ایران، به‌تدریج آثار اقتصادی خود را بر بازارهای منطقه آشکار کرده است. به نوشته «Semafor»، کاهش محسوس حضور سرمایه‌گذاران، مدیران و گردشگران خارجی در دبی، نشانه‌ای از افت اعتماد اقتصادی و افزایش نگرانی نسبت به آینده تجارت در منطقه است. فعالان اقتصادی می‌گویند هزینه‌های ساخت‌وساز افزایش یافته، بانک‌ها در اعطای تسهیلات محتاط‌تر شده‌اند و بسیاری از سرمایه‌گذاران خارجی به‌دلیل ریسک‌های ژئوپلیتیک، فعالیت خود در بازارهای خلیج فارس را محدود کرده‌اند. 🔻این گزارش همچنین می‌افزاید برخی شرکت‌های مستقر در امارات در حال انتقال بخشی از فعالیت‌های خود به عربستان هستند؛ کشوری که در ماه‌های اخیر از ثبات بیشتری برخوردار بوده و کمتر در معرض تهدیدات مستقیم قرار گرفته است. هم‌زمان، حمله اخیر به فرودگاه بین‌المللی کویت و تداوم ناامنی‌ها، نگرانی‌ها درباره شکنندگی آتش‌بس و آینده اقتصاد منطقه را افزایش داده است. 🔻در همین حال، دولت امارات از ابتدای ژوئن مالیات ۵ درصدی بر عوارض جاده‌ای و هزینه پارکینگ در دبی اعمال کرده است؛ اقدامی که ناظران آن را نشانه تلاش دولت برای جبران کاهش درآمدها در شرایط رکود نسبی و افت تردد شهری می‌دانند. گزارش‌ها حاکی است جنگ اخیر موجب کاهش ترافیک، افت تقاضا برای پارکینگ و خروج بخشی از مهاجران و گردشگران از دبی شده و احتمالاً درآمد شرکت‌های فعال در این حوزه را در سه‌ماهه دوم سال کاهش خواهد داد. #امارات 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️تعهد وفاداری به بن زاید برای شهروندان و مهاجران؛ اقدامی جنجالی در امارات 🔻در پی درخواست رسمی دولت امارات از شهروندان و همچنین میلیون‌ها مهاجر و مقیم خارجی برای امضای تعهدنامه حمایت و وفاداری به محمد بن زاید، رئیس این کشور، موجی از انتقادها و واکنش‌های منفی در فضای رسانه‌ای و میان ناظران سیاسی شکل گرفته است. این کارزار که به ابتکار نهیان بن مبارک آل نهیان، وزیر تسامح و همزیستی امارات، با هدف برجسته‌سازی آنچه «دستاوردهای» محمد بن زاید عنوان شده، آغاز شد، از تمامی ساکنان کشور خواسته است با امضای تعهدی رسمی، حمایت خود را از رهبری سیاسی امارات اعلام کنند. 🔻این برنامه ابتدا در جریان مراسمی در مرکز انرژی ابوظبی رونمایی شد و سپس از طریق وب‌سایت اختصاصی و انتشار کدهای QR در شبکه‌های اجتماعی گسترش یافت تا امکان ثبت تعهد به‌صورت گسترده فراهم شود. متن این تعهدنامه با عبارت «ما شهروندان و مقیمان این سرزمین، وفاداری و اخلاص خود را به رهبر خردمندمان، شیخ محمد بن زاید آل نهیان، اعلام می‌کنیم» آغاز می‌شود و در ادامه، رئیس امارات را ضامن امنیت و ثبات کشور و الگویی برای خدمت و وطن‌دوستی معرفی می‌کند. منتقدان این اقدام معتقدند تعمیم چنین تعهدی به اتباع خارجی و نیروی کار مهاجر، که بدون برخورداری از حقوق سیاسی در امارات زندگی می‌کنند، پرسش‌هایی جدی درباره ماهیت رابطه حکومت با ساکنان غیرشهروند و حدود آزادی‌های فردی ایجاد کرده است. 🔻در همین راستا، آندریاس کریگ، استاد کالج دفاع سلطنتی بریتانیا و کارشناس مسائل امنیتی و سیاسی، با انتقاد از این کارزار، آن را اقدامی متکبرانه و شبیه به «پرداخت جزیه وفاداری» توصیف کرد. او در پیامی در شبکه ایکس، با ابراز شگفتی از رویکرد امنیتی حاکم بر ابوظبی، این پرسش را مطرح کرد که چرا حکومت امارات احساس می‌کند باید شهروندان و ساکنان خارجی را به ارائه تعهد سیاسی و اعلام وفاداری شخصی به محمد بن زاید وادار کند. به گفته این پژوهشگر بریتانیایی، اجبار یا فشار برای کسب چنین تعهدهایی بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، بازتاب‌دهنده نگرانی حکومت از مشروعیت و نیاز آن به نمایش حمایت عمومی است. 🔻این کارزار و واکنش‌های بین‌المللی پیرامون آن، بار دیگر موضوع نسبت میان شعارهای رسمی امارات درباره تسامح و همزیستی با انتقادهای مطرح‌شده درباره محدودیت‌های سیاسی و فضای امنیتی این کشور را در کانون توجه قرار داده است. #امارات 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️به آتش کشیدن مرکز پلیس منامه 🔻ویدئوی منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، حمله به ساختمان یک مرکز پلیس در منامه، پایتخت بحرین، با استفاده از کوکتل‌مولوتف، و به آتش کشیدن آن را نشان می‌دهد. گروهی به نام «المقاومة البحرینیة» مسئولیت این حمله را برعهده گرفته است. 🔻تشدید سرکوب‌ها و بازداشت ده‌ها تن از روحانیون و چهره‌های معروف شیعه، به گسترش اعتراضات مردمی علیه رژیم حاکم این جزیره منجر شده است. #بحرین 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️«شاهد»های ایرانی؛ چالش جدی پدافند هوایی امارات 🔻گزارشی از وب‌سایت امنیتی «اینتلیجنس آنلاین» نشان می‌دهد امارات با وجود خرید و استقرار پهپادهای رهگیر اوکراینی برای مقابله با پهپادهای ایرانی «شاهد-۱۳۶»، همچنان در یکپارچه‌سازی این سامانه‌ها با شبکه پدافند هوایی خود با چالش‌های جدی مواجه است. به نوشته این گزارش، شلوغی آسمان امارات به‌دلیل تردد هم‌زمان هواپیماهای مسافربری، جنگنده‌های نظامی، بالگردهای فعال در تأسیسات نفتی و پهپادهای تجاری، روند شناسایی سریع تهدیدات را پیچیده کرده و احتمال خطا در رهگیری را افزایش داده است. 🔻این گزارش می‌افزاید نبود سامانه‌های پیشرفته فرماندهی، کنترل و ادغام داده‌ها باعث شده برخی اپراتورها تنها پس از مشاهده مستقیم هدف اقدام به شلیک کنند؛ مسئله‌ای که هم زمان واکنش را کند می‌کند و هم موجب مصرف بیش از حد پهپادهای رهگیر می‌شود. امارات برای رصد تهدیدات از رادارهای فرانسوی «Ground Master 200» و «Ground Master 400» در پایگاه الظفره استفاده می‌کند و همچنین سامانه‌های آمریکایی «Patriot PAC-3» با رادار «AN/MPQ-65» و سامانه «THAAD» با رادار «AN/TPY-2» را در اختیار دارد. با این حال، این تجهیزات عمدتاً برای مقابله با موشک‌های بالستیک و اهداف پرسرعت در ارتفاع بالا طراحی شده‌اند و در رهگیری پهپادهای کوچک و کم‌ارتفاع کارایی محدودی دارند. 🔻در همین راستا، فرانسه طی ماه‌های اخیر سامانه‌های مکملی از جمله رادارهای «Giraffe AMB» را برای تقویت پوشش ارتفاع پایین به امارات ارسال کرده، اما منابع امنیتی می‌گویند این اقدامات هنوز برای مقابله مؤثر با تهدید پهپادهای ایرانی کافی نیست. به گفته این منابع، امارات برخلاف اوکراین هنوز به یک شبکه دفاعی چندلایه و چندحسگری مجهز نشده و همین مسئله، دفاع هوایی کشورهای خلیج فارس را در برابر تهدیدات نوین به یکی از نقاط آسیب‌پذیر امنیت منطقه تبدیل کرده است. 🌐 Intelligence Online #امارات 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️واشنگتن سامانه‌های ضدپهپادی پیشرفته به کویت می‌فروشد 🔻آمریکا روز جمعه با فروش یک بسته دفاعی ۱.۹۸ میلیارد دلاری به کویت موافقت کرد؛ بسته‌ای که شامل سامانه‌های پیشرفته مقابله با پهپاد، تجهیزات راداری، برج‌های نظارتی، سامانه‌های جنگ الکترونیک و مراکز فرماندهی و کنترل است. وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد این معامله با هدف تقویت توان دفاعی کویت در برابر تهدیدات فزاینده منطقه‌ای و افزایش امنیت یکی از متحدان اصلی واشنگتن در خلیج فارس انجام می‌شود. 🔻این توافق در شرایطی صورت می‌گیرد که پایگاه‌های آمریکایی در کویت طی هفته‌های اخیر چندین بار هدف حملات موشکی و پهپادی قرار گرفته‌اند. واشنگتن همچنین تأکید کرده که تقویت توان دفاعی متحدانش بخشی از راهبرد مقابله با تهدیدات ایران و حفظ ثبات منطقه است. 🔻وزیران خارجه کویت و آمریکا روز پنجشنبه در دیداری در واشنگتن، بر گسترش همکاری و هماهنگی‌ها، به ویژه در زمینه‌های سیاسی و دفاعی میان دو کشور تأکید کرده بودند. #کویت 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️حمله مجدد به کویت و بحرین 🔻درپی حمله آمریکا به جزیره قشم و سیریک، پایگاه‌های این کشور در بحرین و کویت بار دیگر هدف حملات موشکی و پهپادی قرار گرفت. بنابه گزارش‌ها، بامداد امروز شنبه (16 خرداد) صدای آژیر هشدار و چندین انفجار پی‌درپی در نزیکی فرودگاه بین‌المللی کویت شنیده شده است. با این حال، ارتش کویت برخلاف روزهای گذشته، در بیانیه خود نامی از ایران نبرده و صرفاً به «مقابله با حملات موشکی و پهپادی متخاصم» اشاره کرده است. 🔻در بحرین نیز، بنابه گزارش فرانس‌پرس، صدای «سه انفجار و رهگیری» شنیده شده است. تصاویر منتشرشده، برخاستن دود از محل ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین را نشان می‌دهد. #کویت #بحرین 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

⭕️ از همدردی با مرجعیت تا اتهام امنیتی و زندان؛ تایید حکم سه سال زندان برای زینب دشتی تحولات اخیر در کویت بار دیگر پرسشی مهم را پیش روی ناظران دینی و حقوقی قرار داده است: آیا ابراز همدردی با یک مرجع دینی می‌تواند به عنوان جرم تلقی شود؟ پس از  حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران و شهادت رهبر انقلاب آیت‌الله سید علی خامنه‌ای رحمة الله علیه، بسیاری از پیروان و علاقه‌مندان ایشان در نقاط مختلف جهان احساس اندوه و تأثر خود را ابراز کردند. این واکنش برای بخش قابل توجهی از مسلمانان، پیش از آنکه ماهیتی سیاسی داشته باشد، ریشه در رابطه دینی و معنوی میان مقلدان و مرجع تقلید آنان دارد. در سنت شیعی، […] 🔗 ادامه مطلب: syaaq.com/37267 🏷 #آزادی_بیان #زینب_دشتی #کویت @PGulfStudies

♨️ کلید هرمز در دستان مسقط؛ آیا عمان می‌تواند از «تله‌ی ترامپ» بگریزد؟ 🔺 تحلیل پایگاه دِ کردل (The Cradle)، به بررسی نقش حیاتی و در عین حال خطرناک عمان در بحران جدید تنگه‌ی هرمز می‌پردازد. با تأسیس «سازمان مدیریت تنگه خلیج فارس» (PGSA) توسط ایران در ۵ مه ۲۰۲۶، تهران گامی عملی برای نهادینه‌سازی تهدیدات خود و وضع عوارض عبور و مرور برداشته است. در این میان، عمان نه تنها به عنوان یک میانجی، بلکه به دلیل جغرافیای اجتناب‌ناپذیرش (اشراف بر طرح تفکیک ترافیک دریایی در نزدیکی «مسندم»)، به مرکز ثقل این بحران تبدیل شده است. 🔺 دکتر عبدالله بابود، پژوهشگر عمانی، معتقد است که مسقط در حال تلاشی دشوار برای ایجاد توازن میان سه هدف متضاد است: ۱. حفظ آزادی کشتیرانی بین‌المللی؛ ۲. حفظ رابطه‌ی استراتژیک با ایران و جلوگیری از تشدید تنش؛ ۳. اجتناب از رویارویی مستقیم با آمریکا و متحدان خلیجی. با این حال، تهدید بی‌سابقه‌ی دونالد ترامپ در ۲۷ مه ۲۰۲۶ مبنی بر اینکه «عمان یا مثل بقیه رفتار می‌کند یا آن‌ها را منفجر می‌کنیم»، نشان داد که صبر واشینگتن از دیپلماسی مستقل مسقط به پایان رسیده است. 🔺 لایه دیگر این بحران، «تضاد منافع عمان و امارات» است. هرگونه توافق میان مسقط و تهران که به عمان نقشی رسمی در مدیریت هرمز یا جمع‌آوری عوارض بدهد، امپراتوری لجستیکی و بندری ابوظبی را زیر سایه قرار خواهد داد. اگرچه امارات با خط لوله‌ی «حبشان-فجیره» سعی در دور زدن هرمز دارد، اما کشتی‌های خروجی از فجیره همچنان باید از دریای عمان عبور کنند؛ جایی که بنادر و محاسبات مسقط وزن بیشتری پیدا کرده است. دکتر مشیخی، تحلیلگر عمانی، هشدار می‌دهد که عمان نمی‌خواهد «پلیس هرمز» باشد بدون آنکه هزینه‌ی ریسک‌هایی که می‌پذیرد (از جمله تهدیدات آمریکا) جبران شود. 🔺 از نگاه تهران، عمان تنها کشور خلیجی است که علیرغم فشارها، به «پیمان ابراهیم» نزدیک نشده و همچنان بر بومی بودن امنیت منطقه تأکید دارد. اما از نگاه واشینگتن، این استقلال مسقط به یک مانع تبدیل شده است؛ به‌ویژه آنکه ترامپ سعی دارد هرگونه توافق پساجنگ در هرمز را به پروژه‌ی عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی گره بزند. تحلیلگران معتقدند خشم ترامپ بیش از آنکه متوجه عوارض عبور و مرور باشد، ناشی از ایستادگی مسقط در برابر نقشه‌ی جدید منطقه‌ای آمریکا و رژیم صهیونیستی است. 🔺 در نهایت، نویسنده نتیجه می‌گیرد که عمان به دنبال یک «ائتلاف راهبردی» با ایران نیست، بلکه به دنبال یک «ترتیب عملکردی» برای مدیریت بحران است. مسقط سعی دارد از تبدیل شدن هرمز به صحنه‌ی دائمی نبرد قدرت‌های بزرگ جلوگیری کند. با این حال، جنگ ۲۰۲۶ هزینه «بی‌طرفی» را برای عمان به شدت بالا برده است. پرسش اصلی این است که آیا امنیت خلیج فارس توسط کشورهای منطقه (با محوریت مسقط-تهران) بازنویسی خواهد شد یا بار دیگر از بیرون و با زبان تهدید و انفجار دیکته می‌شود؟ https://thecradle.co/articles/why-oman-now-holds-the-key-to-hormuz 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️ تله‌ی مشروعیت؛ چرا اصرار ترامپ بر گسترش «پیمان ابراهیم» با دیوار سکوت برخورد کرد؟ 🔺 تحلیل اوراسیا ریویو، به بررسی بن‌بست راهبردی دونالد ترامپ در تحمیل «عادی‌سازی اجباری» روابط با رژیم صهیونیستی می‌پردازد. این گزارش استدلال می‌کند که درخواست «اجباری» ترامپ از کشورهایی نظیر عربستان، قطر، پاکستان و ترکیه برای پیوستن به پیمان ابراهیم (به عنوان پیش‌شرط پایان جنگ با ایران)، با بی‌اعتنایی و سکوت سنگین منطقه روبرو شده است. کارشناسان معتقدند که ترامپ با رویکرد «یا پیمان ابراهیم یا تداوم جنگ»، پادشاهی‌های عربی را بین چکش خشم عمومی و سندان تهدیدات نظامی ایران قرار داده است. 🔺 دو عامل اصلی مانع از تحقق رویای ترامپ در سال ۲۰۲۶ شده است: ۱. هراس از انتقام ایران: تجربه‌ی جنگ ۱۲ هفته‌ای اخیر نشان داد که اعضای پیمان ابراهیم (امارات و بحرین) بیش از سایرین هدف موشک‌ها و پهپادهای تهران قرار گرفته‌اند. پیوستن به این پیمان در میانه جنگ، به معنای نصب یک «سیبل بزرگ» بر روی زیرساخت‌های انرژی و حیاتی است. ۲. بحران مشروعیت داخلی: در کشورهایی با ساختار دموکراتیک‌تر نظیر پاکستان، یا جوامع مذهبی نظیر عربستان، عادی‌سازی با رژیم صهیونیستی بدون حل مسئله‌ی فلسطین، به مثابه «خودکشی سیاسی» برای حاکمان تلقی می‌شود. 🔺 در این میان، مواضع بازیگران کلیدی به شدت صلب و غیرقابل تغییر است: پاکستان: ژنرال عاصم منیر، فرمانده قدرتمند ارتش، صراحتاً بر موضع اصولی خود مبنی بر تشکیل دولت مستقل فلسطین با پایتختی قدس تأکید کرده است. ملیحه لودهی، نماینده سابق پاکستان در سازمان ملل، پیوستن به پیمان ابراهیم را «خارج از بحث» می‌داند. عربستان سعودی: ریاض که میزبان مقدس‌ترین مکان‌های اسلامی است، عادی‌سازی را به «مسیر روشن و غیرقابل بازگشت» برای راهکار دو کشوری گره زده است؛ موضوعی که دولت راست‌گرای کنونی رژیم صهیونیستی به شدت با آن مخالف است. قطر: علیرغم تماس مستقیم ترامپ با امیر قطر در ۲۸ مه، بیانیه‌ی رسمی دوحه حتی اشاره‌ای به پیمان ابراهیم نکرد که نشان‌دهنده‌ی مخالفت عمیق با این «باج‌خواهی دیپلماتیک» است. 🔺 لایه دیگر این تحلیل، تصویر رژیم صهیونیستی به عنوان یک «نیروی بی‌ثبات‌کننده» است. از نظر بسیاری از پایتخت‌های منطقه، زنجیره‌ی جنگ‌های رژیم صهیونیستی از اکتبر ۲۰۲۳ تا تهاجم به جنوب لبنان و بمباران ایران در ژوئن ۲۰۲۵، تل‌آویو را از یک «شریک احتمالی صلح» به یک «عامل تنش‌زای دائمی» تبدیل کرده است. جیسون کمبل، پژوهشگر مؤسسه خاورمیانه، معتقد است که ترامپ با گره زدن پایان جنگ به پیمان ابراهیم، عملاً به جای «مدیریت بحران»، در حال «گسترش دوقطبی‌سازی» در منطقه است. 🔺 در نهایت، نویسنده نتیجه می‌گیرد که راهبرد «فشار حداکثری» ترامپ برای گسترش پیمان ابراهیم در سال ۲۰۲۶ شکست خورده است. پادشاهی‌های خلیج فارس و قدرت‌هایی نظیر پاکستان، حاضر نیستند امنیت بلندمدت و مشروعیت داخلی خود را فدای یک پیروزی دیپلماتیک زودگذر برای کاخ سفید کنند. واقعیت تلخ برای واشینگتن این است که در خاورمیانه‌ی پساجنگ، «امنیت» با دستور توییتری به دست نمی‌آید و عادی‌سازی بدون حل ریشه‌ای بحران فلسطین، تنها به معنای دعوت رسمی از ایران برای گشودن جبهه‌های جدید نبرد خواهد بود. https://gandhara.rferl.org/a/iran-israel-abraham-accords-trump/32971556.html 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️ انفجار در مهم‌ترین بندر نفتی عمان 🔻در پی وقوع یک انفجار در تأسیسات بندر نفتی الفحل، مهم‌ترین پایانه صادرات نفت خام عمان، عملیات بارگیری محموله‌های نفتی با اختلال و تأخیر مواجه شد. منابع آگاه به خبرگزاری‌های رویترز و بلومبرگ گفته‌اند که بارگیری نفت خام در این بندر به طور موقت متوقف شده و برخی محموله‌ها دست‌کم برای چند روز به تعویق افتاده‌اند. گزارش‌های اولیه حاکی از آن است که احتمالاً این انفجار در نتیجه حمله یک پهپاد رخ داده، اما مقام‌های عمانی تاکنون علت حادثه را به طور رسمی تأیید نکرده‌اند. 🔻بندر الفحل در نزدیکی مسقط و خارج از تنگه هرمز قرار دارد و یکی از معدود پایانه‌های مهم صادرات نفت خاورمیانه محسوب می‌شود که در شرایط تنش‌های منطقه‌ای همچنان نقش کلیدی در صادرات نفت ایفا می‌کند. این حادثه نگرانی‌ها درباره امنیت زیرساخت‌های انرژی و تداوم عرضه نفت در منطقه را افزایش داد و به رشد قیمت نفت در بازارهای جهانی کمک کرد؛ به‌طوری که بهای نفت برنت در معاملات روز جمعه افزایش یافت. 🔻این رویداد در شرایطی رخ داد که بازارهای انرژی به دلیل تنش‌های ژئوپلیتیکی خاورمیانه نسبت به ریسک‌های عرضه حساس هستند. با این حال، طبق گزارش‌های بعدی بلومبرگ، پس از توقف موقت ناشی از انفجار، عملیات در بندر الفحل از سر گرفته شده و فعالیت‌های صادرات نفت خام دوباره آغاز شده است. شرکت دولتی توسعه نفت عمان که مسئول تولید و بارگیری نفت خام در این پایانه است، در ساعات اولیه پس از حادثه واکنشی رسمی به درخواست‌های رسانه‌ای ارائه نکرد. #عمان 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️امارات در جست‌وجوی راه فرار از هرمز 🔻شرکت ملی نفت ابوظبی (ادنوک) در حال بررسی ساخت نخستین خط لوله چندمنظوره امارات برای انتقال فرآورده‌های نفتی پالایش‌شده شامل بنزین، گازوئیل و سوخت جت است تا در صورت اختلال یا بسته شدن تنگه هرمز، صادرات این محصولات ادامه یابد. 🔻به گفته «فیلیپ خوری» معاون اجرایی بازرگانی ادنوک، این پروژه با هدف کاهش وابستگی صادرات انرژی امارات به تنگه هرمز و حفظ توانایی تأمین مشتریان بین‌المللی در شرایط بحران طراحی شده است. محدودیت شدید عبور و مرور نفتکش‌ها از تنگه هرمز از زمان آغاز جنگ ایران در حدود سه ماه گذشته، کشورهای تولیدکننده نفت خاورمیانه را به توسعه مسیرهای جایگزین صادراتی سوق داده است. 🔻امارات هم‌اکنون یک خط لوله نفت خام از منطقه حبشان در ابوظبی تا بندر فجیره در ساحل شرقی خود دارد که تنگه هرمز را دور می‌زند. با این حال، ظرفیت این خط لوله حداکثر ۱٫۵ میلیون بشکه در روز است، بندر فجیره از آغاز درگیری‌ها بارها هدف حملات قرار گرفته و صادرات را با مشکل مواجه کرده است. 🔻ادنوک در حال ساخت دومین خط لوله نفت خام به فجیره است که از اوایل سال آینده ظرفیت انتقال را دو برابر خواهد کرد. 🔻خط لوله جدید فرآورده‌های نفتی احتمالاً مشابه Colonial Pipeline آمریکا عمل خواهد کرد و امکان انتقال انواع مختلف فرآورده‌های پالایش‌شده را از طریق یک مسیر واحد فراهم می‌کند. 🔻جنگ اخیر بار دیگر وابستگی شدید منطقه به تنگه هرمز را آشکار کرده است. در شرایط عادی حدود ۲۰٪ نفت جهان از این گذرگاه عبور می‌کند، اما از ۲۸ فوریه تردد در آن تقریباً به حالت توقف درآمده است. 🔻در حال حاضر تنها امارات و عربستان سعودی دارای خطوط لوله‌ای هستند که می‌توانند نفت را بدون عبور از تنگه هرمز به بنادر خارج از خلیج فارس منتقل کنند. عربستان از طریق خط لوله شرق به غرب خود توانسته بخش عمده صادرات نفت را به بندر ینبع در دریای سرخ منتقل کند. 🔻علاوه بر این، امارات در حال بررسی پروژه دیگری برای ساخت یک خط لوله جدید غرب به شرق است؛ پروژه‌ای که در صورت اجرا می‌تواند به سایر تولیدکنندگان خلیج فارس نیز امکان دهد با استفاده از خاک امارات، تنگه هرمز را دور بزنند و وابستگی خود به این گلوگاه راهبردی را کاهش دهند. 🌐 Financial Times #امارات #عربستان 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

♨️ تولد «ناتوی اسلامی»؛ آیا محور جدید سنی نقشه‌ی خاورمیانه را بازطراحی می‌کند؟ 🔺 تحلیل رسانه صهیونیستی جروزالم پست، به کالبدشکافی یک اصطلاح جدید در ادبیات سیاسی منطقه می‌پردازد: «محور سنی». این گزارش استدلال می‌کند که هسته‌ی مرکزی این اتحاد، پیمان دفاع متقابل میان پاکستان و عربستان (SMDA) است که در سپتامبر ۲۰۲۵ امضا شد؛ پیمانی که با الگوبرداری از ماده ۵ ناتو، «حمله به یکی را حمله به همه» تلقی می‌کند. با جدی شدن احتمال پیوستن ترکیه، قطر و مصر، این محور می‌تواند موازنه‌ی قدرت در برابر «محور مقاومت» تحت رهبری ایران را به طور بنیادی تغییر دهد. 🔺 این محور احتمالی، چهار قدرت مکمل را در یک جبهه واحد گرد هم می‌آورد: ۱. عربستان و قطر: تأمین‌کنندگان منابع مالی بیکران و خریداران بزرگ تسلیحات. ۲. ترکیه: دارنده‌ی ارتش کلاس ناتو و صنعت دفاعی پیشرفته (پهپادها و ناوهای جنگی). ۳. پاکستان: قدرت اتمی و دارنده تکنولوژی موشک‌های بالستیک. ۴. مصر: بزرگترین ارتش کلاسیک منطقه و کنترل‌کننده‌ی شریان حیاتی کانال سوئز. 🔺 با این حال، نویسنده به یک «ناامیدی دیپلماتیک» اشاره می‌کند. در حالی که در ژانویه ۲۰۲۶ گفته می‌شد پیوستن ترکیه به این پیمان حتمی است، سخنان اخیر وزیر دفاع پاکستان در مه ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که این موضوع از یک «برنامه‌ی قطعی» به یک «احتمال خوشایند» تغییر لحن داده است. ریشه‌ی این تعلل را باید در رقابت دیرینه‌ی ریاض و آنکارا برای رهبری جهان تسنن جستجو کرد. میراث تلخ ترور جمال خاشقجی در ۲۰۱۸، علیرغم آشتی ظاهری در ۲۰۲۲، همچنان سایه‌ای از بی‌اعتمادی را بر روابط اردوغان و بن‌سلمان سنگینی می‌کند. 🔺 تشکیل این بلوک قدرت، زنگ خطر را در چندین پایتخت به صدا درآورده است: تهران: نگران ظهور یک بلوک سنی منسجم است که نفوذ منطقه‌ای و مذهبی ایران را به چالش می‌کشد. دهلی‌نو: تحلیلگران هندی هشدار داده‌اند که پیوند پول نفت با کلاهک‌های اتمی پاکستان، تعادل امنیتی جنوب آسیا را برهم می‌زند. اورشلیم: استراتژیست‌های رژیم صهیونیستیی نوار همکاری نظامی ترکیه و قطر را تهدیدی برای آزادی عملیاتی خود می‌بینند، به‌ویژه با توجه به پیشینه‌ی حمایت هر دو کشور از حماس. 🔺 در نهایت، نویسنده نتیجه می‌گیرد که «ناتوی اسلامی» هنوز در حد یک رویای کاغذی باقی مانده است. واگرایی‌های داخلی، وابستگی‌های متفاوت اعضا به واشینگتن و پکن، و رقابت‌های شخصی سران، مانع از تبدیل این پیمان به یک ماشین جنگی منسجم در کوتاه‌مدت می‌شود. با این حال، حتی «احتمال» شکل‌گیری چنین محوری کافی است تا محاسبات راهبردی در تهران، تل‌آویو و واشینگتن را تغییر دهد. خاورمیانه‌ی پساجنگ ۲۰۲۶، زمینی است که در آن اتحادهای قدیمی فروپاشیده‌اند و همه در حال سنجیدن وزن این «محور سنی» نوظهور هستند. https://www.jpost.com/opinion/article-804510 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies