📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Бугун сизлар билан бодрингли салат тайёрлашни ўрганамиз 🥒

🍅 Керакли масаллиқлар: •3кг помидор •3кг бодринг •5-6 дона балгарский •2 дона қалампир •Кашнич Укроп •2 бош саримсоқ •200мл ўсимлик ёғи •2,5 ош қошиқ туз •100гр шакар •4-5 ош қошиқ 9% уксус •Қора мурч

 Тайёрланиш жараёни видеода👆

❗️🍉🍉 Айни кунларда тарвуз фойдали ёки хавфли? Мутасаддидан муҳим тавсиялар! Иссиқ кунларда кенг истеъмол қилинадиган тарвуз енгил ҳазм бўладиган, сувга бой ва фойдали мевалардан бири ҳисобланади. Етарли даражада пишмаган ёки етиштиришда кимёвий ўғитлардан кўп фойдаланилган бўлса, саломатлик учун жиддий хавф туғдириши мумкин. Яқинларга ҳам юбориб қўйинг.

🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ! Ассалому алайкум! Янги тонг муборак бўлсин! Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин! Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖

#драбл "Бир ёқли" -Оббо ?! Яна иккиқатман дегин ? Чопонимнинг бари тегсаям иккиқат бўлиб қолаверар экансан- да. Ўзи ейман, ичаман деб турган олтита болангни боқа олмай жоним ҳалак. Бўл тез. Вақт ўтмасдан кўз ёшингни шўлтиллатиб ўтирмай дўхтирга зинғилла. Болани бир ёқли қил. Нимага гўлаясан? Бой бўлсам экан-ки , барчангни таъминлаб қўйсам . Топганим у бағримдан бунисига етмай яшаб ўтяпмиз- ку ўзи. Хуллас "эркак" қаршиликга чоғланган аёлига бас кела олди. Аёли мунғайганча еттинчи фарзандини "бир ёқли" қилиб қайтди. Афсус... Бу оила бошига қўнадиган давлат шу гўдакнинг пойқадамига созланган эди. У ҳам гўдак билан бирга "бир ёқли" бўлди. Муаллиф: Хазонрезги

🌸Аёлларга кўп нарса керакмас! 🌸Мехр керак, ишонч керак Яшашга ундовчи!!! Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

🚨 ДИККАТ ЯНГИ ФАСОНЛАР ЧИКДИ! 👗 2026 йилнинг энг тренд моделлари 💃 Миллий ва замонавий услуб ✂️ Тикиш учун идеал вариантлар Барчаси ФАСОНЛАР каналида🔥 https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy 👉 Ҳозир қўшилинг, кейин кеч бўлмасин!

ОЛТИН СЎЗЛАР - Дунё катта бир мактабдир. Унда ҳар қанча чўққига эришмагин, ўлим шаҳодатини олишинг муқаррар. Шундай экан кибрланмасдан одобли ва ахлоқли инсон бўлиб яшагин. - Ёстиқ бой ва фақирнинг, катта ва кичикнинг, шаҳзода ва қўриқчиларнинг бошини кўтаради. Лекин унда фақатгина виждони хотиржамлар сокин уйқуга кета оладилар... - Ҳар бир кунингизни гўзал ўтказишингиз, сиз учун одатий хол бўлиб қолсин. Самимий, одобли, меҳрибон, саҳий, очиқ кўнгил бўлинг. Чунки соҳиби кетганда, ундан муҳр - хотира қолади... - Сенга биров "Сени ҳурмат қиламан" деса ишонмагин. Сухандонлар ҳам ҳеч кимни танимай, кўрмай туриб "ҳурматли томошабинлар" деб айтишади ))) - Ҳозирги замонда "қаҳрамон" деб қиличи бор инсонни эмас, балки виждони бор инсонни ҳақиқий "қаҳрамон" деса бўлади. - Баъзи инсонлар ҳаётимизда ҳудди сониялардек, баъзилари эса ҳудди дақиқалардек, яна бошқалари эса ҳудди бир умрдек гап. Уларни фақат ўлимгина хотираларимиздан ўчира олади... - Кўринишинг билан фахрланма. Чунки уни сен яратмагансан. Насабинг билан ҳам фахрланма. Чунки уни сен танламагансан. Лекин ахлоқинг билан фахрлан. Чунки унга зийнатни "СЕН" бергансан... - Биров сенга ахлоқсиз гаплари билан қўполлик қилса, ғазабланма. Балки жилмай. Чунки у ўзининг феъл атворини сенга намоён этибди. - Бахт бу - биз эга бўлмаган нарсага эришишимиз эмас, балки биз эга бўлган нарсамизнинг қийматини билишимиз, қадрига етишимиз БАХТдир. «Ҳикматлар саодатга етаклар » китобидан

😱СССР гинекологларни афсонавий сири очилди. Нега буни биздан яшириб келишди? Аҳир барибир бир кун билардикку ? Аптекаларда бир тийинга сотиладиган ушбу дорилар, аёлларда энг кўп учрайдиган гинекологик касалликларга шифо экан. 1 ҳафта қўллаш билан бари унитилади. Ҳаммада ўхшаркан. Бир кечада ич-ичимгача 10 йилга ёшарди. Гўёки мактаб давридек. Энди мени ҳола деманг, қарилик энди бегона. Бу сирни кўп яширмайман, ҳозирни ўзида айтаман…👇👇

❤️Юрагим бақувват бўлсин десангиз... 🚀Яқинларга юбориб қўямиз  Бизлардан узоқлашманг🍃🌹  Вақтингизни  биз билан бирга мароқли  ўтқазинг🫶 Реакция босамиз ❤️ ⬇️ 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

​3-qism ​Ertasi kuni Arani Akari uyg'otdi va: —Ara, men uyimga ketyapman bo'lib o'tgan ishlarni unut maylimi.. xayr.. deya Akari Araning uyidan chiqib ketti. Ara ertasi kuni Akarining uyiga bordi. Uning butun badani zirqirab og‘rirdi. Akari eshikni ochganida, Ara jarohatlari tufayli devorga suyanib qoldi. — Ara! Nega kelding? Senga nima bo‘ldi? — dedi u, Arani ko‘rib. — Hech narsa... shunchaki, biroz charchaganman menimcha. Akari uni qolidan ushlab oshxona tomon olib kirdi. Akari choy damlar ekan, Araning urushganini tushunib yetgandi va Araga choy berib: — Nega aralashding Ara!? Sendan meni himoya qil deb soramagan edimku! Sendan ranjidim, Ara! ​Lekin baqiriq kutilmaganda to‘xtadi. Akari ko‘kragini changallab, nafasi ichiga tushib ketgandek devorga tayanib qoldi. Ara uning orqasiga yashirgan astma dori idishini tortib oldi. — Akari! Nima bu?!— Ara unga yaqinlashdi. — Ket... Ara... uyingga ket! — Bu qanday dori jabob ber Akari?! ​ —Shunchaki, allergiyaga qarshi... —Nimani yashiryapsan Akari? Senda allergiya yo'qku? —Ara bas qil! Uyinga ket! Akarining nafasi qisishni boshladi... —Bu?!! Bu dori senga kerakmi qabul qil Akari!!.. Ara havotirlanib Akariga dorisini uzatdi. Akari dorini og'ziga sepib nafas olishi biroz yaxshilandi va Ara tim qora kozlari bilan qarardi. —Meni quchoqla Ara... Ara hech narsa demay uni bag'riga muloyimlik va havotir ila bosdi... 15 daqiqalarcha ular jim qolishdi Akari biroz yaxshi ahvolda edi.. Akari gap boshladi: — Bilasanmi Ara hayot huddiki o'yinga o'xshaydi, qachon yutish yoki yutqizishingni bilmaysan... Menimcha men yutqizgan ko'rinaman.. Ara ichichidan ezilardi... —Akari iltimos bas qil.. —Esingdami 7-sinfligimizda? — so‘radi Akari pichirlab. — Meni sinfdoshlar kalaka qilganda sen kerak bo'lsa har biri bilan kurashganding. Nega meni sevasan, Ara? Meni nimamni sevasan? Senga shunchalik ozor beraman-ku? — Bas qil... — Ara uning qo‘lidan tutdi. — Seni 10 yildan ortiq sevdim. Hamon sevaman. Dugonalaring seni ajratib qo‘yganda, darslarga kech qolib ustozlardan tanbeh eshitganingda, uyingdan qochib hiyobonlarda bir o'zing yolg'iz qolishni hohlaganingda... sendan ko‘ra men ko‘proq aziyat chekardim Akari. Endi aytchi, bu astma qachon paydo bo‘ldi? — Bir yil, bir yil avval... — Akari yig‘lab yubordi. — Bir yil oldin, kompaniyada ishlayotganingni ko'rib hamma etiboringni ishga qaratgan eding... seni chalg'itish niyatim yo'q edi Ara.. qancha yashirmay baribir bilib qolding... Meni sevma, Ara... Men sen xohlagan narsani bera olmayman. —Bas qil Akari... men xohlagan bari senda mavjud. Sen meni sevish, sevmasligimni belgilay olmaysan... — Ara, seni sevolmayman... men Yusakini sevib qoldim, seni esa do‘stim sifatida yaxshi ko‘raman... Men yetarlicha yaxshiman Ara iltimos uyinga ket va kelma... — Sen bunga aminmisan Akari?... deya Ara biroz Akaridan uzoqlashdi. — Mutlaqo seni sevmayman baribir.. Endi ket! Ara eshik tomon yurar ekan hech nima demay eshikni yopib chiqib ketti. Tashqarida yomg'ir hamon yog'ar va 3 soniya ichida uy ichidan baland yiqilgan ovoz Araning qulog'iga chalindi, Araning fikri hayoli Akarida bo'lganligi uchun uyga otilib kirdi. (Davomi bor)

2-qism ​Oradan 2 oy o‘tdi. Ara ishda Akari va Yusakini 3-4 martalab ko‘rardi, ularni ko‘rganda rashkini zo‘rg‘a jilovlardi. Yusakini ko'rishga ko'zi yo'q edi. Oktabr edi, tun Ara uyda yolg'iz kitob o'qib sukunat ichida o'tirar edi. Birdan Araning eshigi tinmay taqillay boshladi avvaliga u yomg'irdan eshik taqillayotganiga e'tibor bermadi va turib eshik oldiga borib — Kim bu? Deya so'radi — Eshikni och Ara!!! Ara avvaliga tushunmay yana eshik ichkarisidan savol berdi. — Akari bu senmisan? Nima kerak? Nima hohlaysan? Baxtli edingku? — Ara eshikni och!... Akarining ovozi panika bo'lib eshitilardi va bir oz yig'lam siragan. Ara eshikni ochdi va qarasa Akari usti boshi shallabo, tanasi titroq bosgan ahvolda edi.. —Akari??? Senga nima bo'ldi? Nega tun yarimda bunday ahvoldasan? Araning ovozi havotir ila eshitilardi.. —Yusaki... Yusaki.. Ara u menga xiyonat qildi!... Sengan insonim menga xiyonat qildi Ara... U meni urdi Ara... deya dod solardi Akari. — Nima? Nimalar deyapsan Akari?! Hozir Yusaki qayerda javob ber qayerda?! — Unga tegma Ara!..Ara Akarini panika holatida ko'rib o'zini ushlab turdi: — Akari.. hoy tinchlan men unga tegmayman havotir olma... deya uni tinchlantirishga urinardi. Ara Akarini ostonadan ichkariga olib kirdi va uning bu yo'mg'irda nam bolgan usti boshidan ko'z uzmasdi. Akari yig'lardi Ara uni ko'rib battar ezilar edi. Akarini o'z quchog'iga oldi va uni sekin astalik bilan kiyimlarini yecha boshladi... —Ara!... kerak emas... men unday ish sen bilan qila olmayman... deya zaid ovozda yig'lab gaprirar edi. —Sen o'ylagan narsa emas bu, hayolimning bir burchagiga ham kelgani yo'q Akari. Sening shamollamasliging uchun bu... deya Ara qizga o‘zining issiq, qalin sviterini uzatdi: — Kiyib ol. Men hech narsa so‘ramayman. Shunchaki dam ol. deb uni yotogiga olib kirdi va Akari 30 daqiqalarda uxlab qoldi... ​Lekin Ara o‘zi uxlay olmasdi. U tungi soat ikkida Yusakining uyiga bordi. Yusakining eshigini taqillatar ekan eshikni bir yengiltak qiz ochdi.. —Sizga kim kerak? —Yusaki qani? Qayerda U? Uyning ichkarisida Yusaki turardi u go'yoki Araning ustidan kulishga urinardi. —Hoy, hoy kimlar tashrif buyuribdi koshonamga. Ha ahmoq qiz senga dod soldimi deyman? Nima qilishim kerak edi? Uning o'ziku menga oshiq bolgan, hattoki u bilan la'nati yotib turishga ham ulgurmagan edim... deya kulimsirab gapirar edi. Ara uni ko'rib ichkariga otilib kirdi va mushti Yusakining jag‘iga tegishi bilan xonada suyak qirsillashi eshitildi. Ara uni shafqatsizlarcha do‘pposladi. — Men o‘n yil asradim... — dedi Ara, Yusakining yoqasidan ko‘tarib. — Uni o‘n yil davomida ko‘zimning qarog‘idek saqladim. Sen esa... unga qo‘l ko‘tarishga qanday jur’at qilding?! Deya ayamay Yusakini do‘pposladi, Yusaki ham Araga javob qaytarardi... — Akarini oldida yana bir marta seni ko'rsam, ishonaver seni o'zim o'ldiraman! Ara uyiga qaytdi, badani zirqirab og'rir , o'zini bazor boshqarar edi... Akaridan xabar olish uchun yotoqxonaga kirdi u sokin uyquda edi. Ara mexmonxonadagi kresloda uxlab qoldi... Davomi bor

MANGU YOMG'IR 1-qism ​Avgust oyi Tokioning nam va dim havosi bilan boshlandi. Ara va Akari uchun bu oy hayotlarining eng katta burilish nuqtasi edi. Ular maktab davridagi partadoshlikdan boshlab, to hozirgi kunda bir kompaniyada ishlayotgan hamkasblikgacha bo‘lgan o‘n yildan ortiq yo‘lni bosib o‘tishgandi. Ara 187 sm bo‘yli, kelishgan, vazmin va o‘z dardini ichiga yutadigan yigit bo‘lsa, Akari 165 sm bo‘yli, nozik va hamisha quvnoq, atrofiga nur sochib yuradigan qiz edi. ​Kompaniya tomonidan bir haftalik tog‘ sayohati tashkil etildi. Sayohatga turli mashxur kompaniyalardan hodimlar kelishgandi. Yangi tashkilot bilan chiqilgan bu sayohatda yangi do'stlar orttirish hech gap emas edi. Bu yangi insonlar orasida Yusaki ismli yigit bor edi. Uning Akariga bo‘lgan shubhali qarashlari, unga boshqacha e’tibor berishi yaqqol korinardi. Buni Ara sezardi va Araning ichidagi rashk olovi tinmay yonib o'chaverardi. Ara Yusakining har bir qilig‘ini kuzatar, uni bir musht bilan yerga qulatishni istar, lekin Akarining tinchini buzmaslik uchun o‘zini zo‘rg‘a tiyardi. ​Sayohatning oxirgi kunlarida Yusaki Akarini chetga tortib, unga qandaydir taklif berdi. Ara buni kora olmadi, lekin u rashkdan azob chekardi. Sayohat tugagach, ishga qaytishgach, Ara Akari bilan Yusaki tez-tez uchrasha boshlashganini payqadi. Akari buni o‘n yillik sirdoshidan yashirayotgani Araning qalbini pichoqsiz tilar edi. ​Bu narsa ikki hafta davom etdi va Araning sabr kosasi to‘ldi. U Akari bilan gaplashib olish uchun ishdan keyin piyoda yurishni taklif qildi. Akari rozi bo‘ldi, lekin uning ko‘zlari qayerdadir uzoqlarda edi. Ara so'z boshlashga tushdi: ​— Nega Yusaki bilan har doim birgasiz? — so‘radi Ara, — Nega doim kulishib yuribsiz? Birga ovqatlanyapsiz? Nima, meni esingdan chiqarib yubordingmi, Akari? ​Akari to‘xtadi, yuzi biroz qizardi: — Nimalar deyapsan? Nega seni esimdan chiqarar ekanman? U shunchaki... — Akari gapni aylantirishga urindi. ​— Yusaki yoki men! — Ara baqirib yubordi. — Tanla birimizni, Akari! — Ara, aqldan ozdingmi? — Akari hayratda edi. — Sen mening eng yaqin do‘stimsan, bu nima deganing? — Yusaki-chi? Kim u senga? — Men... Yusaki shunchaki... Yusaki bilan munosabat qurishga rozi bo‘ldim. Buni senga aytmoqchi edim, lekin hali vaqtli deb o‘ylagandim. — Nima? — Ara orqaga bir qadam tashladi. — Sen sevib qoldingmi? Qanday qilib? — Nima, sevishga haqqim yo‘qmi? — Akari ham bo‘sh kelmadi. — Ha, uni sevib qoldim! U ham meni sevadi. Nima qilibdi, xursand emasmisan? Axir eng yaqin do‘stimsan-ku? ​Ara quruq jilmaydi, uning nigohi o‘ldi: — Men senga hech qachon do‘st bo‘lmaganman, Akari... 10 yil mobaynida seni sevib keldim. Loaqal shuni tushunmaysanmi? — Nima? Meni sevasan? — Akarining ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi. — Biz do‘stmiz-ku, hazillashyapsanmi? — Yo‘q... bu hazil emas. — Ara... nimalar deyapsan o'zi? Men yusakini sevib qoldim Ara...Sen lekin doim do‘stim bo‘lib qolasan. ​— Do'st? Shunchalik hotirjam gapirayapsanki Akari... mayli.. Ara indamay ketdi. Uning ichida o‘n yillik xotiralar birin-ketin sina boshladi. (davomi bor)

ИНСОНИЙЛИКНИНГ АЧЧИҚ САБОҒИ Мен ҳамшира ёрдамчилиги йўналишида таҳсил оламан. Яқинда ўқув даргоҳимиз томонидан кичик бир тумандаги қариялар уйига ижтимоий масъулият лойиҳаси доирасида юборилдик. Борадиган жойимиз моддий аҳволи ҳаминқадар маскан эканини билардик, аммо очиғини айтсам, мени нималар кутаётганини тасаввур ҳам қилмаган эканман. «Бироз чарчаймиз, кексаларга ёрдам берамиз, тагликларини алмаштириб, ювинтирамиз-да, кейин қайтамиз», деб ўйлагандим. Бироқ ўша эшикдан ичкарига қадам қўйган заҳотим, инсон баъзи нарсаларга асло тайёр бўла олмаслигини англадим. Ичкарида димоғимга урилган илк нарса ҳид бўлди... Нажосат, эски пешоб, зах ва ташландиқлик ҳиди. Бу шунчаки бир лаҳзалик оғир ҳид эмасди; гўё деворларга, ётоқларга, кийим-кечакларга сингиб кетган чорасизлик иси эди. Баъзи қариялар эрталаб ўтқазиб қўйилган жойида соатлаб бир хил ҳолатда ўтирарди, чунки уларни жойидан қўзғатадиган ходим етишмасди. Кимларнингдир уст-боши соатлаб ҳўл бўлиб қолган. Баъзиларининг тагликлари вақтида алмаштирилмагани учун баданлари қизариб, ачишган, ҳатто яра бўлиб кетганди. Йиғлаб юбормаслик учун ўзимни зўрға тийдим, лекин ишлашим керак эди. Бир отахонни ювинтираётганимда у тинмай мендан узр сўрарди. «Айбга буюрма, қизим... Мен илгари бундай эмасдим», деб такрорларди. Баданига ёпишиб қолган кийимларини ечаётганимда уялганидан кўзларини олиб қочарди. Тагликларини алмаштирдим, совуқдан қалтираётган вужудларни тозаладим. Иссиқ сув етмагани учун совқатаётган одамлар бор эди. Тоза чойшаби йўқ каравотлар, чўкиб қолган матраслар ва доғ босган адёлларни кўрдим. Баъзи қариялар овқатланаётганда гапиришга ҳам мажоли етмасди. Баъзилари эса егулик сўраганида «тугади» деган жавобни эшитарди. Ҳафталаб таралмаган сочлар, ўсиб кетган тирноқлар, титраётган қўллар... Аммо шунча қийинчиликка қарамай, аксарияти барибир кулимсираб турарди. Шунчаки сочларини тараб қўйганим учун, икки дақиқа суҳбатлашганим учун, кўзларига қараб, инсон ўрнида кўрганим учун раҳмат айтишарди. У ерда эшитган ҳикояларим юрагимни ўртаб юборди. Вақтида дўкони бўлган отахонлар... Фарзандларини ўқитиш учун йиллар давомида ёлғиз курашган онахонлар... Ҳар куни «Бугун мени йўқлаб келган бўлдими?» деб сўрайдиган инсонлар бор эди. Баъзилари эса энди сўрашни ҳам йиғиштириб қўйган. Бир амаки менга неча йиллардан бери биров йўқлаб келмаганини айтди. «Аввалига жуда хафа бўлардим, лекин одам унутилиб кетишга ҳам ўрганаркан, қизим», деди у. Зиёрат вақти тугаганда, келадиган одами йўқ бўлса-да, пиқиллаб йиғлаётган қарияларни кўрдим. Энг аламлиси шу эдики: у ердаги одамларнинг кўпи кимсасиз эмасди. Оиласи, яқинлари бўла туриб ташлаб кетилган эди. Мен уларнинг остини тозалаб, кўз ёшларини артарканман, улар ҳали менга ҳазил қилишар, «Хафа бўлма қизим, ҳаёт шунақа экан», дея мени юпатишга ҳаракат қилишарди. Ўша куни қариялар уйидан чиққанимда пешбандим кир ичида, вужудим толиққан, лекин энг кўп руҳиятим чарчаган эди. Уйга бориб каравотимга, иссиқ сувга, дастурхонга, қўлимдаги телефонга боқдим... Ва аслида нақадар кўп нарсага эга эканимни ўйладим. Кейин эса шунча неъмат ичида нақадар бемаъни нарсалардан нолиганимни эслаб, ўзимдан уялдим. Одамлар соатлаб кимдир келиб таглигини алмаштиришини кутиб, инсон қадр-қимматига тўғри келмайдиган шароитларда яшашга мажбур, лекин шунда ҳам кулиб туришибди. Биз эса деярли ҳамма нарсамиз бўла туриб, доим бахтсиз, дарғазаб ва шикоятчимиз. Ўша хастахона менга фақат қарияларни парваришлашни ўргатгани йўқ. У ерда инсон нақадар осон унутилиши мумкинлигини ва қўлимиздаги бор нарсанинг қадрига етишни асло кечиктирмаслик кераклигини англадим. Туркчадан таржима Шавкат Ўймовутли тайёрлади

Ўғлим 23 ёшда эди қизим эса 18 ёшда ҳар бирининг ўз хонаси бор эди Яқинда хотиним ва мен иш жойимиздан бир неча кун бошқа шахарга кетадиган бўлдик болаларимиз эса уйда ёлғиз қолишди. Орадан 2 кун ўткач кечаси қизим йиғлаб телефон қилди акам уйига дўстларини олиб келди улар маст ва менга ёпишиб олган деди. Мен нафратланиб кетиб дарҳол оғлимга телефон қилдим лекин у кўтармади. Хотиним ва мен шокга тушиб қолиб уйимиз томон машинада йўлга чиқдк 2 соатдан кейин уйда бўлдик уйни очдик тўғри қизимнинг хонасига бордик эшикни очиб биз шокда қолдик чунки... давомини ўқиш 16+

Гўзаллик салонидаги ҳолат экан😁

🍀🌺 Хайрли тонг!!! ☀️☀️ Ассалому алайкум қадрдоним!  тонг муборак бўлсин! 🌷❤️🦋 Бошланаётган кунингиз хуш хабар ва хуш дийдорлар ила файзли ўтсин. 🌷❤️🦋 Ҳар тонгни гўзал нарсаларнинг нияти ила бошланг... "Бугун албатта яхшиликлар бўлади!" - дея яхши гумонда бўлинг. 🌷❤️🦋 Чунки тилаклар дуога айланади, дуолар эса албатта ижобат бўлади. Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖

Ajab, inson xotirasi – eshigi yopib qoʻyilgan omborga oʻxsharkan. Ombor oldidan har kuni oʻtasiz. Oʻtasiz-u oʻz yumushingiz bilan ovora boʻlib, qayrilib qaramaysiz. Vaqti kelib tasodifiy shamol omborning eshigini ochib yuboradi-yu, beixtiyor ichkariga moʻralab qaraysiz. Shunda qiziq holat roʻy beradi. Ombor ichida oltindan aziz narsa ham, koʻzingiz tushishi bilan taʼbingizni xira qiladigan qaqir-quqirlar ham qalashib yotgan boʻladi. Alam qiladigan joyi shundaki, siz ulardan xohlaganingizni ajratib ololmaysiz. Bunisi kerakli, bunisining keragi yoʻq, deb birini olib, ikkinchisini uloqtirib tashlash qoʻlingizdan kelmaydi. Hammasi baravariga jonlanib, atrofingizni qurshab oladi. ~ Oʻtkir Hoshimov • Ikki eshik orasi

ИРСИЯТ Ҳали мактабга қатнамасдим. Орамизда «Елим» лақабли бола бўларди. Текканга тегиб, тегмаганга кесак отар, ҳатто ёши катта болалар ҳам ундан узоқроқ юришга ҳаракат қиларди. «Елим» лақабини олишига сабаб — у, отаси урушга кетганидан кейин икки йил ўтиб туғилган, онасининг айтишига қараганда «қорнига ёпишиб қолган» экан. Бир куни «Елим» ёмон иш қилди. Қаердандир ориқлаб кетган қора мушукни топиб келди. «Ҳозир сенларга томоша кўрсатаман», деди-да, мушукнинг думига чизимча боғлаб, биғиллатиб, дарахт шохига илиб қўйди. Анҳор бўйидаги тошлардан кўйлагининг этагига тўлдириб келди. Кейин, беш-олти қадам орқага чекиниб, мушукка тош ота бошлади. Болалардан бири «унақа қилма», деса, «бўпти, ўзингни тошбўрон қиламан», деб хезланди. «Елим» тошларни шошилмай, узоқ мўлжалга олиб отар, мушук ҳар гал тош текканда аянчли миёвлар, типирчилаб, ўзини уёқдан-бу ёққа ташлар, аммо қутулиб кетолмас эди. Охири бечоранинг оғзидан қон кела бошлади. Биз — болалар даҳшатдан қотиб, қилт этмай турар, нима қилишни билмасдик. Бир маҳал мушукнинг кўзидан яшил олов сачраб кетгандек бўлди-да, сўнгги бор миёвлаб, тинчиб қолди... Ўша куни рўй берган воқеани ичимга сиғдиролмай, онамга айтиб бердим. Онам отамга айтган шекилли, кечқурун отам бизни ёнига чақириб, танбеҳ берди: — Ўша бола билан ўйнасаларинг таъзирингни бераман! — Сўнг, бир зум ўйлаб турди-да, қўшиб қўйди. — Балки болада гуноҳ йўқдир. Палаги нопок! Отамнинг гапини яхши тушунмаган бўлсам-да, «Елим»дан нарироқ юрадиган бўлдим... У еттинчи синфни битириб, бошқа ўқимади... Университетда ўқиб юрган кезларим «Елим» одам ўлдириб, ўн йилга кесилиб кетганини эшитдим... ... Орадан анча вақт ўтди. Билмадим, ўттиз йилми-ўттиз беш йилми... Куз кечаларидан бирида дарвоза тақиллаб қолди. Чиқсам, телпак кийган нотаниш одам турибди. — Танимадинг-а? — деди эски қадрдонлардек елкамга қўл ташлаб. — Мен ... фалончиман. Ростини айтсам, бунақа исмли одамни эслай олмадим. Отини қайта сўраган эдим, илжайди. — «Елимман»!» Шундагина «эски қадрдоним» ёдимга тушди. — Сенга бир масалада келдим,— деди мақсадга кўчиб. — ўғлим арзимган нарса билан қамоққа тушиб қолди. Терговчи билан гаплашсам, жаа-а «заряжат» қилиб юборяпти. Шунга бир ёрдам бериб юборсанг... — Мен терговчини танимайман, — дедим ростини айтиб. — Сен уларни танимасанг, улар сени танийди-ку! Очиғи, ўғлининг «арзимаган нарса билан» қамалганига ишонмадим. Бунақа ишларга арашламаслигимни айтдим. «Елим» хафа бўлмади. — Бўпти, сен бўлмасанг, бошқаси топилиб қолар, — деди-да, кетаверди... Ўғлининг қисмати нима бўлганини билмайман-ку, орадан тағин беш-олти йил ўтиб, нохуш хабар эшитдим. «Елим» хотин, бола-чақаси билан ажрашиб, қўшни маҳалланинг чеккароқ жойидан ҳовли сотиб олган экан. Қиш кунларидан бирида уйига ўт кетибди. «Пажарний»лар ўтни ўчириб, ичкари кирса, «Елим»нинг куйиб кетган жасади ётганмиш. Негадир оёқ-қўли сим билан чандилаб боғлаб ташланган эмиш... Бечорага ачиндим. Отамнинг гапи ёдимга тушди. «Палаги нопок»... Ўткир Ҳошимов

«ТЎЙЧИБОЙ» Тўйчибой тўй қиладиган бўлди: суннат тўй... «Сабзи тўғрар»га келган маҳалла оқсоқоллари «юз кило гуруч дамлаш шартми, ўзингизни қийнамай қўя қолинг», деган эди, астойдил хафа бўлди: — Нима, мен одаммасманми? ўзимга яраша орзу-ҳавасим бор, улфатларим бор... Мен ҳам юртнинг ошини еганман... ...Шундай бўлди... Юз кило эмас, юз йигирма кило ош дамланди... Тонг отмасдан ҳофизлар ҳониш қилди... Гурас-гурас одамлар келди... Тўйчибой «юз йигирма кило ошнинг тагида бир капгир қолмаганини» гапириб юрди... ...Икки ҳафталардан кейин уйида қий-чув бўлиб қолди. Ўзи бақирган, хотини додлаган... Ҳарқалай, қўшни... Чиқдим. Қарасам, Тўйчибой ток сўри тагида турибди. Кўзлари бежо. Нуқул бир гапни такрорлайди: «Ўзимни ўлдирсам қутиламанми? Ўлиб кетсам қутиламанми, санлардан?!» Янга нарироқда шумшайиб турибди. — Тўй қиламан деб бўғзимгача қарзга ботдим! — деди қўшним чинқириб. — Мени хонавайрон қилмоқчимисан?!.. Ўзимни ўлдириб қўя қолай!.. Янга мени кўриб бир қадар таскин топди, шекилли эрини юпатди: — Қўйинг, дадаси, ўзингизни босинг... — Кейин айвон томонга қараб мушт дўлайтирди. — Сан, қиз ўлгурга қачон ақл киради-а?! Ман буни нонга чиқарсам, китоб обкебди!.. Ҳаҳ, ўша санга китоб ўқишни буюрган ўқитувчингнинг уйига ўт тушсин! Саккиз юз сўмгаям китоб оладими, жувонмарг?! Китоб санга ош билан нон бўлармиди, ер ютгур! ...Қўшнимнинг еттинчими, саккизинчими синфда ўқийдиган қизига энди кўзим тушди. Қизалоқ айвон устунига суяниб турар, кафти билан юзини тўсганча, унсиз, ўкиниб-ўкиниб йиғлар эди... Индамай, чиқиб кетдим. ...Ростини айтсам, умримда биринчи марта... ўзбек бўлганимга уялдим... Ўткир Ҳошимов