اکنون در دسترس! پژوهش تلگرام ۲۰۲۵ — مهمترین بینشهای سال 
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
رفتن به کانال در Telegram
Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .
نمایش بیشتر📈 تحلیل کانال تلگرام 📚 Ibratli Hikoyalar 📚
کانال 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 (@ibratli_sozlar) در بخش زبانی ازبکی بازیگری فعال است. در حال حاضر جامعه شامل 20 959 مشترک است و جایگاه 3 784 را در دسته دین و مذهبی و رتبه 3 841 را در منطقه أوزبكستان دارد.
📊 شاخصهای مخاطب و پویایی
از زمان ایجاد در невідомо، پروژه رشد سریعی داشته و 20 959 مشترک جذب کرده است.
بر اساس آخرین دادهها در تاریخ 27 ژوئن, 2026، کانال فعالیت پایداری دارد. در ۳۰ روز گذشته تغییر اعضا برابر -554 و در ۲۴ ساعت گذشته برابر -31 بوده و همچنان دسترسی گستردهای حفظ شده است.
- وضعیت تأیید: تأیید نشده
- نرخ تعامل (ER): میانگین تعامل مخاطب 12.28% است و در ۲۴ ساعت نخست پس از انتشار، محتوا معمولاً 8.99% واکنش نسبت به کل مشترکان کسب میکند.
- دسترسی پستها: هر پست به طور میانگین 2 575 بازدید دریافت میکند. در اولین روز معمولاً 1 885 بازدید جمعآوری میشود.
- واکنشها و تعامل: مخاطبان بهطور فعال حمایت میکنند؛ میانگین واکنش به هر پست 20 است.
📝 توضیح و سیاست محتوایی
نویسنده این فضا را محل بیان دیدگاههای شخصی توصیف میکند:
“Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси...
Инсон такдирини аччик синовлари...
Hamkorlik va reklama uchun 👇👇
@Bronzam
.
.
.
.
.
.”
به لطف بهروزرسانیهای پرتکرار (آخرین داده در تاریخ 28 ژوئن, 2026)، کانال همواره بهروز و دارای دسترسی بالاست. تحلیلها نشان میدهد مخاطبان بهطور فعال با محتوا تعامل دارند و آن را به نقطه اثرگذاری مهم در دسته دین و مذهبی تبدیل کردهاند.
20 959
مشترکین
-3124 ساعت
-1927 روز
-55430 روز
آرشیو پست ها
20 959
Бир самалётда бир ўзбек ва икки қозоқ учмоқда
-Қозоқлар ойна олдида ўзбек эса чеккада ўтирарди
-Шунда ҳалиги қозоқ ўзбекка сиз туриб турсангиз мен чой олиб келардим дебди
-Шунда ўзбек йўқ қўйинг овора бўлманг ўзим олиб келаман деб оёқ кийимни киймай чойга кетибди
-Кейин қозоқлардан бири қара у оёқ кийимни киймай кетди кел туфлаб қўямз келганида бир сиқилсин дебди
-Ўзбек келибди қозоқлар чойни ичибди самалёт қўниш пайтида ўзбек ўз оёқ киймини кўриб хўрсиниб эҳ қозоқлар....🤣👇
20 959
Лекин Ман бу хикояни у́киб думалаб колдим.Сизлар хам охиригача у́кинг кейин биргалашиб куламиз.
Меҳмонхонада учта олим маишат қилиб ўтирган эди.
- Биласизми? Агар оғзингизга лампочкани тиқсангиз, қайта чиқара олмайсиз, бу факт - деди профессор Л.Я. Карпов шерикларига.
- Бўлиши мумкин эмас, кирган нарса қайта чиқиши аниқ, - дейишди икки қолган суҳбатдош.
Исботлаш учун лампочка топишдида ва ҳамроҳларидан бири орқа темиридан ушлаб лампочкани оғзига солди.
Лампочканинг кетидан тортиб қайта чиқармоқчи эди, лекин ҳеч иложи бўлмади.
Вақт ўтган сайн, лампочка оғзида бўлган шериг қийнала бошлади. Хавотирлик авжга чиқди. Дарров такси чақириб трамваталогияга боришди. Касалхонага киришда ёш доктор қизга йўлиқишди.
Лампочкали кишини икки кўзи қизариб овози минғирларди, буни кўрган ҳали ёш тажрибасиз қиз хушини юқотаёзди. Қўли билан зўрға жарроҳнинг хонасини кўрсата олди.
Учовлон тезда ичкарига киришди.
Бахтларига жарроҳ тажрибали экан. Лампочка ютган кишини жағ қисмини бир икки жойини босиб спазмни бўшатди ва лампочкани орқа темиридан ўшлаб суғуриб олди. Аммо, жағ қотиб қолган, оғиз эса катта очиқ ҳолатда қотиб, ёпилмасди.
Жарроҳ лампочкани уларни қўлига қайтарар экан, бу қўрқинчли эмаслигини вақт ўтиб жағ ўз жойига қайтишини тушунтирди. Дўстлар хурсанд кўчага чиқишди. Такси тўхтатишди. Таксида кетаётиб нариги шерик, наҳот, бу рост бўлса, қандай қилиб қайта олиб бўлмайди деб қизиқиб лампочкани темир томонидан ушлаб оғзига тиқди. Воажаб. Ҳар қандай ҳаракат қилса ҳам, суғуролмади.
Таксини тезда орқага қайтаришди. Яна жарроҳ ўз ишини усталик билан бажариб лампочкани қўлларига қайтариб берди.
Яна такси тўхтатиб меҳмонхонага йўл олишди. Энди эса икки киши оғзи катта очилганича таксида кетишарди. Таксист ҳайрон. Охири чидолмади. Сўради.
Вазиятни профессор тушунтирди. Таксист ҳеч ишонолмади.
Машинасини тўхтатиб, лампочкани беришларини сўради.
Текширди. Энди лампочка уни оғзидан чиқмас эди. Яна орқага қайтишди. Жарроҳ бу сафар лампочкани чиқариб олдида қўлларига бермай, синдириб ахлат қутисига ташлади.
Энди эса таксида учта оғзи катта очиқ киши ва профессор кетишар эди.
Меҳмонхонага етиб келишганда таксистнинг хам оғзи ўз жойига тушгунча бирга хоналарида ўтиришга таклиф қилишди.
Мехмонхонага киришда уларни кўрган эшик оғаси ҳайрон бўлиб нима гаплигини сўраб суриштирди. Бўлган воқеани профессор кула-кула айтиб берди.
Хоналарига кўтарилиб ўтиришган вақтларида эшик тақиллаб қолди.
Очишса, швейцар йигитни оғзидан лампочкани кети кўриниб турарди. Таксига ўтириб яна жарроҳ олдига кетишди.
Жарроҳнинг эшиги берк экан. Тақиллатишди. Салдан кейин эшик очилди. Оғзида лампочканинг юмолоқ темири чиқиб турган хирург кўринди.
Телеграм каналидан ӯтган йили кӯчирган эканман
20 959
Ярим кечаси эр жуда маст ҳолатда уйига келиб чироқни ёқадиган включательни тополмай пайпасланиб турса. Кўрпада ётган хотини:— Ўнгроқда, пастга туширинг, пастга тушиб кетдингиз, тепага кўтаринг, чапга ўтиб кетдингиз,- деб эрига ётган жойида йўл кўрсатиб турса. Қўшни хонада ётган қайнона:
Қайнонасини гапини эшитиб думалаб қолибман...😂👇
20 959
Опасининг тўйида бир йигит билан танишган экан, юзимни шувит қилиб у билан қочиб кетди. Ортидан қидириб топиб бордим. Бир бойваччанинг такасалтанг ўғли экан. Ота-онаси чет элда, ўзи ёлғиз яшайди. Қизим «Мен ҳам опам каби бойваччага эрга тега оламан», деб мақтанди, мен билан қайтмади. Бу шармандалик қаддимни букди, руҳан синдирди. Аммо у йигит қизимни севади, унга албатта уйланади деган умид мени ушлаб турарди.
Таассуфки, мўъжиза рўй бермади. Орадан бир йил ўтиб, Ҳафиза қорнини қаппайтириб қайтиб келди. Йигитнинг ота-онаси қайтиб, уйда Ҳафизани кўриб қолишибди ва ҳайдаб солишибди. Ўғилларини ўзлари қатори бир бадавлат инсоннинг қизига унаштиришибди. Йигит ҳам энди менга керак эмассан, дебди. Энг ёмони, Ҳафиза болани муддатдан олдин сунъий йўл билан туғмоқчи, яъни уни ўлдирмоқчи эди. Шаҳардаги опаси буни эшитиб дарров етиб келди. Бола сенга керак бўлмаса, туғиб менга бер, ўзим боқаман, деди. Айни кунларда у куёвим билан бепуштликдан даволанишаётганди. Ҳафиза эса жон деб рози бўлиш ўрнига... боласи эвазига шаҳардан машина ва уй сўради!
Куёвим рози бўлди, айтганларини берди ва набирамни қонунан ўзиники қилиб олиб кетди.
Энди мени бутун қишлоқ «бузуқнинг онаси», деб қўлини бигиз қилиб кўрсатарди. Бу шармандаликдан ерга кириб кетгудек бўлардим, кўчага деярли чиқмасдим. Ҳафиза боласи эвазига олган пойтахтдаги уйида яшар, мендан умуман хабар олмасди. Бир неча бор Насиба уни йўқлагани борганида уйида бегона эркакларни кўрибди. Аммо энди менга барибир эди. У ҳақида умуман эшитмасам, юзини кўрмасам дердим.
Бир куни Насиба билан синглиси ҳақида гаплашиб қолдик.
— Наси, Ҳафиз кимга тортди экан а? Авлодимизда ҳеч бундай одам йўқ-ку.
— Авлодимизда эмас гап, ойи. Сизда. Сизнинг ҳаддан ортиқ меҳрингизда.
— Бу нима деганинг?
— Эсингиздами, Ҳафиза ёшлигида бирор айб қилса, жаҳлингиз чиқиб уришардингиз-у, кейин бирпасда яна қучоқлаб, эркалаб, ҳатто кечирим ҳам сўрардингиз. Айби учун жазо олмаслигини билган қизингиз кейинги сафар бадтар ишларни қилаверарди. Сиз унга ҳеч иш қилдирмадингиз, натижада у уй-рўзғор тутишни билмай ўсди. Доим унинг учун тўлаб, унга пул бериб келдингиз. Ҳафиза буни оддий, одатий деб қабул қиларди. Аксинча, бермай қўйсангиз, худди ўз ҳақини талаб қилгандек писанда билан сўрайверарди. Ўз пулига кўйлак ва косметикадан бўлак бирор нарса сотиб олмаган одам нарсаларнинг қадрига етармиди: уйдаги рўзғор ашёларини авайлаб тутишни, сақлашни билармиди? Ойи, сизнинг беминнат ва ҳаддан ортиқ меҳрингиз уни бузди. Ҳафизага бошқачароқ тарбия керак эди.
Насибанинг гаплари ҳақ, бироқ энди кеч эди. Худди шу онда телефон жиринглади: Ҳафизанинг Тошкендаги уйи участковойи чақираётган эди. Нима гаплигини айтмади, тез етиб борар эмишмиз.
Етиб боргунча юрагим ўйилиб тамом бўлди. Ёмон нарсани сезиб турардим. Аммо бундай даҳшатга дуч келаман деб ўйламагандим.
Квартира остин-устин бўлиб ётарди. Ҳамма ёқ ивирсиган, дастурхонда ичкиликдан бўшаган бутилкалар ағанаб ётибди, уйдан қўланса ҳид анқирди. Юрагим бир нимани сезди, негадир оёғим ваннахона томонга тортди. Милиционер ва Насиба ушлаб қола олишмади. Ичкарида эса...
Ванна тўла қон, Хафизанинг танаси илма-тешик пичоқлаб ташланган...
Айтишларича, бир ҳафта комада ётибман.
Нега комадан чиқдим?!
Нега яшаяпман???
Шу кунгача мен кўрганларимни азоб деб ўйлардим, йўқ, улар шунчаки муаммолар экан. Ҳақиқий азоб нелигини энди билаяпман...
Тамом.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 959
🔍 Бу расм сизнинг дунёқарашингиз ҳақида кўп нарсани айтади!
Сиз биринчи бўлиб нимани кўрдингиз?
Бу сизнинг тафаккурингиз ҳақида кўп нарсани очиб беради!
ЖАВОБИНИ БИЛИШ
20 959
ХИКОЯ.
Икки қизим бор – бир-бирига сира ўхшамайди. Каттам Насиба тиришқоқ, сабрли, чаққон, атрофдагиларга меҳрибон. Кичигим Ҳафиза эса... У жуда нимжон туғилди, ўпка шамоллашининг ўзидан 5 марта даволанганмиз. Шу сабабли бўлса керак уни авайлаб катта қилдик. Гард юқтирмасин деб ерга қўймадим: 7 ёшгача гоҳ кўтариб, гоҳ опичлаб юрдим. Айтган нарсасини муҳайё қилдим. Насибам мени тушунарди, раҳми келарди, ўзи синглисидан икки ёшгина катта катта бўлса ҳам, уни парваришлашда ёрдам берарди. Мактабда ҳам ўқишлари аъло, уй ишларига ҳам улгурган. Хуллас, у бир умр мени, синглисини, ногирон дадасини тушуниб, ҳамманинг аҳволига қайишиб яшади.
Ҳафизани талтайтириб юборганимни ҳамма гапирарди, фақат ўзим тан олгим келмасди. Опаси ҳам мактабда у ўзини жуда ёмон тутишини, қизлар билан ҳам, ўғил болалар билан ҳам бирдек чиқиша олмаслигини айтарди. Лекин мен учун ўша болалар ёмон, қизим айбдор эмасди.
8-синфда ўқиб юрганида у бирдан ўзгарди. Илгари ҳеч иш қилмай, фақат овқат еб ухлайверганидан семириб кетган қизим бирдан ўзига оро берадиган бўлиб қолди. Парҳез тутиб озди. Мен бу ўзгаришларни яхшиликка йўйдим, хулқида ҳам яхши томонга ўзгариш бўлишини кутдим: одамлардан у ҳақида ёмон гаплар эшитишдан чарчагандим.
Афсуски, бу ўзгаришлардан қўрқишим керак экан. Қизим йигитлар олдида ўзини енгилтаклардек тутадиган одат чиқарди. Унинг ҳали у йигит, ҳали буниси билан пана-панада гаплашиб юргани хабари келарди. Энди кенжамни тартибга чақирмасам, койимасам бўлмасди. Бир кун кеч қайтиб жуда хавотир олдиргани учун қаттиқ уришдим. У эса уйдан қочиб кетди. Бошимни қайси деворга уришни билмайман, зир югуриб қидираман — Ҳафиза йўқ! Соғлиғи шундай ҳам ёмон отасини бу воқеа йиқитди — инсульт бўлди. Шифохонага югурайми, қизимни қидирайми? Яхшики, Насибам жонимга оро кирди: синглисини қўшни қишлоқдаги дугонасининг опасиникидан топиб келди.
Отаси тамоман тўшакка михланиб қолди. Лекин Ҳафиза бунда ўзини зарра айбдор сезмас, акинча, энди ҳамма пул отамга кетади, деб норози эди. Чиндан ҳам, дори-дармонга кўп пул керак эди. Бир ўзимнинг топганим эса ҳеч нарсага етмасди. Насиба ўқишлари аъло, институтга киришга тайёргарлик кўраётганди. Аммо менга ёрдам бериш учун тикув цехига кирмоқчи бўлди. Йўл қўймадим. Қизим, албатта, ўқиши керак дедим.
Келгусии йили уни Тошкентга кузатдик. Қизим бир уринишда университет талабаси бўлди. Бу қоронғи кунларимни ёритган нур эди. Бироқ Ҳафиза...
У ёши катталашгани сайин ақли озайиб бораётганди гўё. Коллежга номига бориб-келар, нуқул янги кийим, қимматбаҳо телефон олиб бер, деб жанжал қиларди.
Орадан бир йил ўтди. Отасини бериб қўйдик. Насиба мени бу аҳволда ташлаб кетишга кўзи қиймас, синглисига ишониб бўлмаслигини яхши биларди. Лекин маросимлар ўтгач, уни мажбурлаб шаҳарга жўнатдим. Ўзим эса тошбағир қизим билан қолдим. Ҳафиза чиндан ҳам бир марта отамлашга арзимади. Ҳатто, унда-бунда отасини овқатлантириб, кийимларини алмаштириб қўйишдан қутулганига суюнди. Ўзи холасига шундай дебди.
Ҳафиза коллежни аранг битирди ва ўқимайман деб туриб олди. Майли, дедим. Туманимиздаги қандолат цехига ишга жойлаштириб қўйдим. Аммо у ерда бир йил ишлар-ишламас, кетиб қолди. Кейин тикув цехи, сартарошхона, болалар боғчаси — барида уч-тўрт ойдан ишлади.Бўйни ҳеч меҳнатга ёр бермасди. Топган пули ўзидан ортмас, мен эса ёши 19 га чиқаётган бўлса-да унга кийим-кечак олиб беришим, рўзғор қилишим, яна кетидан тозалаб ҳам юришим керак.
Насиба мени қувонтиришда давом этарди.Университетни тамомлади,яхши ишга жойлашди ва менга моддий жиҳатдан ёрдам ҳам берадиган бўлиб қолди.Мен у юборган пуллардан йиғиб сеп тайёрламоқчи эдим, чунки совчилар келаётганди. Лекин Ҳафизанинг чиқимлари, инжиқликларидан орттириб бирор нарса жамғара олмасдим.Бир марта Насиба уйга келганида синглисини энди ёш бола эмассан,деб қаттиқ койиди. Натижада опа-сингил уришиб қолишди-ю,Насиба уйга келмайдиган бўлди.Энди фақат телефонда гаплашар эдик.
Насибага курсдоши совчи қўйди—пойтахтда яшайдиган ўзига тўқ оила. Ота-онаси жиҳозланган уй совға қилишди,мен деярли ҳеч нима қилмадим ҳам. Лекин Ҳафиза опасининг бахтини кўриб қувониш ўрнига, мени қаттиқ иснодга қўйди.
Давоми 10:15да
20 959
Майсара мактабни тугатиши билан совчи келди. Момо танлади,
қизи бош эгди. Учрашув белгиланди. Майсара юзи упа кўрмаган. Кўзи қалам кўрмаган. Қизиқди... учрашувга хушрўй бўлиб боришни истади. Келинопасидан уялди, шу сабаб Моҳира гўдагини боғдаги беланчакда аллалаган чоғ хонасига оёқ босди. Токчадаги пардоз буюмларидан шоша-пиша юзига сурган бўлди. Кейин... чиққиси келмади. Моҳиранинг хонаси унга азалдан сирли бўлган. Айниқса, калитли сандиқчаси бошқача кўринган. У бир марта кўриб қолганди: Моҳира калитни шолча остига қўярди. Майсара беихтиёр шолчани сурди: калитни кўрди. Деразадан мўралади: келинопаси ўғлини ухлатиб, дарахтдан олма узиб челак тўлдирарди. «Фақат кўз ташлайман». У шундай деб сандиқчани очди. Ичи тўла... мактуб чиқди.
-Билардим... Бекжон акам билан зимдан севишганини сезардим.
Қизгина ишқий хатлардан бирини қўлига олди. Ҳали хат ушламаган қўллари титради. Дуч келган сатрига кўз югуртирди.
“Аскарликдан қайтишимиз билан тўй қиламиз, Моҳира. Фақат сен мени кутгин. Яна бошқаларга... рози бўлмагин. Менга атаб рўмолча тик. Четида... исмимиз ёзилган бўлсин.
Сени ўйламаган куним бўлмади, Моҳи. Ойга тикилдим: сенга ўхшамади. Гулларга боқдим: сенга ўхшамади. Момиқ булутлар ҳам бошқача бўлди. Мажнунтол сочлари зулфингга тенг келмади. Моҳира, оз қолди, оз. Учрашув онларини хаёлан ўйлаб юрагим гупиллайди. Сен ҳам мени ўйлармикинсан? Нега бир бора мактуб битмайсан?.. Кутаман.
Сенинг Шержонинг”.
Майсаранинг кўзлари тинди. Шоша-пиша бошқа мактубларни очди. Барининг остида Шержон исми битилган бўлди. Барчаси оташ бўлди, олов бўлди. Сандиқча нега ёниб кул бўлмади бу сатрлардан? У вақтни ҳам унутиб мактубларга термулиб қолди. Йиғлади...
-Сиз... -Моҳира бир сандиқчага, бир ерга қаради. Қўллари билан этагини ғижимлади. Майсара у кутганидек, ғазаб қилмади, йўқ... келинопасини бағрига босди.
-Майсаражон... -ўкраб юборди Моҳира.
–Менсиз унинг ҳоли не кечарди? Бу ерга... келмасам бўлмасди, бўлмасди.
Майсара хонадан сирғалиб чиқиб ариқ бўйида оёғини сувга тиқиб, ёш болалар билан ўйнаб ўтирган акасининг елкасига қўл босди. Акаси гулдор рўмолчани ариққа ботириб пешонасига босарди. Ундан оқаётган томчилар кўз ёшидек юзидан қуюларди. Акаси бунга куларди, йиғлаётган одамдек куларди. Рўмолча четидаги “Ш.М” ёзувлари ҳам йиғларди... Қизил бўёққа бўялиб йиғларди.
Нодирабегим Иброҳимова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 959
Қизил рўмолча .
(ҳикоя)
Шержон аскарликдан телба бўлиб қайтди.
-Бошига нимадир урилган,
- дейишди қўшнилар.
-Йўқ, парашюти очилмай қопти.
-Ундаймас, у кимнингдир ишқида... куйган эди.
«Деди-деди» бўлди, чин сабабини ҳеч ким билмади. Шержонни ўзи айтмади, ҳол сўраган одамга тиржайиб қараб тураверди. Ҳеч қачон гапирмади. Она куйди, ёнди... кўникди.
-Тўнғичимнинг пешонаси шу экан. Унга асраган сандиқ тўла сарполарим... укасига насиб экан. Шержонимга барибир биров қизини бермайди.
Ҳа, бермас эди. Оёғими, қўлими ногирон бўлганда ҳам уйлаб қўйишарди. Тегирмончининг оқсоқ қизи бор эди. Олим малимнинг кенжасининг кўзи ғилай чиқди. Момо уларга умид билан оғиз солди, мулзам бўлиб қайтди. Ҳатто қишлоқ гўрковининг мохов қизига-да борди, кўнишмади. Эси оққан ўғилга биров хотин бўлмади.
Чин-да... болалар жинни, жинни деб эрмак қилиши бежизмасда. Шержоннинг ақли ёш гўдакчалик ҳам ишламади.
Илгари қандай йигит эди... Ҳамманинг эсида бор. Ҳатто раиснинг хотини қизимни бераман деб шаъма қиларди. Ўктам, сипо, ақл-хушли Шержон эса бировни ёқтирарди. Аскарликдан қайтиб онамга айтаман деб кўнглига тукканди. Айтиш насиб этмади. У қизни тугул, ўзлигини унутди. Бари телба тескари бўлди...
Ёлғиз Майсарагина акасининг тентаклигини тан олмади. У билан ҳудди аввалгидек гаплашди, ғамхўрлигини қўймади. Мактабдан қайтиши биланоқ акаси ҳузурига чопди, унга ўтган кунларидан воқеалар сўзлади. Ака жим ўтирди, эшитди, аммо англамади. Қўли билан оғзига имо қилди: овқат сўради.
Кутилган тўй бошланди. Шержоннинг укаси Бекжон куёв бўладиган бўлди. Онаси кўзлай-кўзлай қишлоқда донғи чиққан чеварнинг қизига совчи қўйди. Аммо акасининг касри укага ҳам ураркан. Чевар, момонинг хурматини жойига қўйди, лекин кўнмади. Назарида, қизининг жинни қайноға хизматида бўлишини истамади.
Бироқ... сал вақт ўтиб Майсара гап келтирди:
-Она, Моҳира опамникига яна боринг.
-Нега, қизим?
-Моҳира опамнинг ўзи айтди. Мактаб боғида учратиб секингина айтди.
Момонинг кўзлари порлади. Эртасига тўртта патирни дастурхонга ўраб бошига қўйдию, янги ковушини элчиликка судради. Йиртилсин-а, йиртилсин, деди юраги қувониб. Чевар бўшашибгина рози бўлди... Патир синдирилди. Момо сезди. Демак, Бекжон ва Моҳиранинг кўзи кўзига аввалдан тушган. Бежиз, шу хонадонни кўнгли тортиб келмаган экан...
Моҳира ҳам сулув қиз-да. Эсли, ҳаёли. Момони кўча-кўйда кўрганда қизариб паст овозда салом бериши бежиз бўлмаган. Кўндирган, уйдагиларини кўндирган!
Чевар ҳали ҳеч кимга тикмаган либослари билан фарзандини узатди. Бировга кўрсатмаган матолари билан якка қизини куёвга берди. Ҳеч ким киймаган зарчопонларни Бекжон эгнига илди. Шержон тўйни бузмасин дейишди, келин тарафнинг кўнгли алағда бўлмасин дейишди, уни тўйхонадан узоққа элтишди. Майсара тўйнинг ярмида қочди. Даштдаги кулбага шошди. Акасини ёлғизлатмади. Қанд қурс, паловдан Шержоннинг оғзига тутди:
-Ака, бизникида тўй бўляпти. Ҳалиги Моҳира опам бор-ку... Мактабдаги энг чиройли қиз эди. Энди келинопам бўлади. Ҳамма синфдошларим ҳавас билан қарайди. Тонгда рўмолча оламан. Сизгаям оламан. Ундан атир ҳиди келади...
Шержон пинакка кетганди.
Чиндан келин саломда, Майсара биринчилардан бўлиб келин қўлидан каштали дастрўмол олди. Суюниб юзига босди. Келин яна битта тутқазди.
-Катта акангизга...
Моҳира опаси фаросатли, сўрамасидан берди... Майсара югуриб даштга кетди. Гулдор каштали рўмолчани акасининг юзларига босди.
-Майин-а майин?..
Шержон жилмайди. Қизиқсиниб рўмолчани очди, тикилди-тикилди. Майсара ўртоқларига мақтаниш учун яна қишлоққа чопди. Шержон рўмолча четидаги ёзувларга тикилиб қола берди. Ўқишни билмади. Қизил ип билан тикилган битикларини англамади...
Моҳира келин бир келин бўлди. Момонинг қўли совуқ сув кўрмади, Майсарага-да уйда иш қолмади. Бекжон бахтни туйди. Шержон ҳам қаровсиз қолмади... Кўйлаклари тоза, дазмолланган бўлди, соч соқоли олинган бўлди, оч-наҳор қолиб кетмади.
Момо Майсарани узатсам, ўзим ҳам оёғимни бемалол узатаман, армонсиз кетаман деб хаёл қилди. Шержонни келинига ишонди, Бекжон бироз тошбағр, аммо Моҳира ундаймас. У тирик экан, ўғли хор бўлмайди.
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 959
Ҳаёт йўлларида
«Овсин овсинга тош отмайди!»
Нодира Ш. Яккасарой тумани:
«Эрим билан совчи орқали танишиб, турмуш қурганмиз. Оилавий ҳаётимизга бир йил тўлмасдан қизалоқлик бўлдик. Унга яхши ниятлар билан Ширин деб исм бердик. Турмуш ўртоғим билан севишиб турмуш қурмаган бўлсак ҳам, муносабатларимиз, ҳаётимиз яхши эди.
Бир куни турмуш ўртоғим ишдан ҳориб-чарчаб келди. У ишлайдиган дўконда ёнғин чиққанини, дўкон эгаси ёнғинда турмуш ўртоғим ва яна бир нечта кишини айбдор санаётганини, зарарни учдан бирини қоплаб беришини талаб қилаётганини, дўкон ишчилари Россияга ишлаш учун кетмоқчи бўлаётганини айтиб, қайнонамга маслаҳат солди (қайнотам мен келин бўлиб тушмасдан икки йил олдин вафот этган эди). Шу куни эрим ва қайнонам бомдодгача суҳбатлашиб ўтиришди. Орадан бир ҳафта-ўн кун ўтиб, турмуш ўртоғим танишлари билан Россияга жўнаб кетди. Мен қарзлари учун пул ишлайди-ю, қайтиб келади, деб ўйладим. Эрим кетганига олти ой ўтиб ўғлим Шоҳжаҳон туғилди. У уч ёшга тўлганида дадаси қайтиб келди. Ёлғиз бошим билан ҳам рўзғор ишлари, ҳам болалар парваришидан чарчагандим. Хўжайиним келганида энди ҳар доим ёнимда бўлади, болаларга қарашади, деб эрта қувонибман. Афсуски, қишни ўтказиб, яна Россияга қайтиб кетди. Ҳар дардим ичимда, яна ёлғиз қолдим. Бир куни қорнимдаги оғриқларнинг сабабини билиш учун овсиним ишлайдиган поликлиникага бордим. Овсинимнинг ўзи бош бўлиб мени УТТдан ўтказди. Икки ойлик ҳомиладор эканман. Эримнинг кетганига сиқилиб, ҳомиладор бўлганимни ҳам билмабман. Овсинимга «Эрим ёнимда эмас. Бу фарзандимни ҳам ёлғиз дунёга келтираманми?» деб дардимни тўкиб, роса йиғладим. Овсиним тушкунликка тушмаслигим кераклигини, бўлмаса туғиладиган боламга зиён бўлиши мумкинлигини айтди. Бир томондан Аллоҳ мени яна бир бор оналик бахти билан сийлаётганидан хурсанд бўлсам, бир томондан ўғлим Шоҳжаҳонга ҳомиладорлигимда таксикознинг оғир ўтгани, кўнглим тусаган нарсаларни қайнонамга айтолмай қийналганим ёдимга тушиб, бу сафар ҳам шундай бўлади, деган ўйда эдим.
«Кундош кундошга пахта отади, овсин овсинга тош», деган нақл ҳар доим ҳам тўғри бўлавермас экан. Буни мен ҳаётимдан, овсинимнинг менга қилган яхшиликларидан билдим. Иккинчиси каби учинчи фарзандимда ҳам ҳомиладорлигим жуда оғир кечди. Тушиш хавфи бўлгани учун ойлаб ўрнимдан тура олмай ётиб қолдим. Баъзида қайнонамнинг феъли торлик қилиб, «4 та болани дунёга келтириб, ҳеч сиздан узала тушиб ётиб олмагандим», деб қоларди. Ҳатто шундай пайтлар бўлардики, ҳолинг нима деб сўрамаган эримга менинг устимдан арз қилардилар. Мен эримнинг бепарволиги, қайнонамнинг бу муомаласига фақатгина фарзандларим ва овсинимнинг маслаҳатлари учунгина чидардим. Овсиним ҳар куни ишга кетишда ҳам, уйга қайтишда ҳам ҳовлимизга кириб ўтарди. Уйларни тозалаб, овқат қилиб, болаларимни чў¬милтириб, яна мен ейишни истаган нарсаларни ташлаб кетарди. Бирор кун келолмай қолса, ё қизини, ёки турмуш ўртоғини чиқарардилар.
Қизалоғим туғилди. Менга кўп ёрдами теккани учун фарзандимнинг исмини овсиним қўйишини истадим. У киши опаси Ширин бўлса, синглиси Асал бўлсин деб, Асалбону деб исм қўйди. Бу гал эримнинг келиши узайиб кетди. Асал тўрт ёшга кирганида отасини кўрди.
Кейинчалик турмуш ўртоғимнинг у ёқда биздан бошқа оиласи борлигини билиб қолдик ва ажрашдик.
Ҳозир фарзандларим улғайиб қолишган, учаласи ҳам мактабга боришади. Ўзим ишлайман. Эрим билан ажрашган бўлсакда, овсиним, қайноғамлар билан муносабатларимиз яхши. Бир-биримизникига бориб-келиб турамиз. Овсинимни ўз опамдек кўраман. Қувончимни ҳам, қайғумни ҳам у билан бўлишаман. Қийин дамларимда мени ёлғиз ташлаб қўймаган, ҳам моддий, ҳам маънавий томондан далда бўлган овсинимнинг яхшиликларини ҳеч қачон қайтара олмайман!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 959
Минглаб юракларни ларзага солган хикоя 😢
...Гулноранинг отаси юрак хуружи туфайли тўсатдан ҳаётдан кўз юмди-ю, у учун дунё тор бўлиб қолди. У ўзини ҳимоясиз ҳис қила бошлаганди. Ўша пайтлар Комил Гулнорага янада яқин бўлиб қолди. Шундай кунларнинг бирида улар ёлғиз учрашдилар. Гулнора ўзини руҳан жуда ёлғиз ҳис қилаётган эди. Отасини соғиниб Комилнинг кўксига бошини қўйиб роса йиғлади. Комил севгилисини маҳкам бағрига босиб, юз-кўзларидан ўпар, ширин сўзлар айтиб эркалар, умрбод ёнида бўлишга ишонтирарди. Гулнорага ҳам Комилнинг эркалашлари, аҳлоқ чегараларидан ўтган қиттақ қўллари, бўсалари жуда ёқарди. Гулнора харқанча ўзини тўхтатишга уримасин, кучи етмас, кўзларини юмганчи жим ётарди. Камол қизни узоқ авраб-эркалаб сўнг бирдан қўллари билан қизни кўйлагини шартта йиртиб ташладида...
20 959
❤️ ｡*✿∵｡ ｡∵ ✿*｡
｡💜*ﾟﾟ*💜∵💜* ﾟﾟ*💜｡
✿ﾟ ✿ ﾟ ✿
*💜 Ж У М А 💜*
°✿｡ М У Б О Р А К ✿°
*💜｡ ｡💜*
∵✿ ✿∵
° 💜°
🥀🍃🕋Ассалому алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ!🍃🥀
🕋ЖУМА АЙЁМИ МУБОРАК БЎЛСИН!🌹
🤲Аллоҳ таоло бугунги ЖУМА кунини тинчлик офиятда, яхши кайфиятда, савобли амаллар билан тўла бўлиб ўтишини насиб қилсин!🌹
🌸➖➖➖🌸➖➖➖🌸
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 959
Хайрли тун!✨🌙
Эрта тонгда яна бир бор дийдор кўришиш бахти барчамизга насиб қилсин...
Аллоҳга омонатсиз азиз инсоним!
Энг ширин тушлар уйқунгизни безаги бўлсин🌱
20 959
Дақиқа қадри...
Ҳаво анча исиб кетди. Мўмина эрталаб ҳаво булутлигини кўриб сал қалинроқ кийинган экан, энди шу кийимини кўтариш ҳам оғирлик қилаётганди. Ҳафтанинг охири бўлгани учунми, дарс ўтаётганида руҳиятида ҳам, жисмонан ҳам қаттиқ чарчоқни ҳис қилди, ёки баҳор ҳавосининг таъсиримикан, ўз-ўзидан ҳаво етишмай юраги яна пала -партиш ура бошлади. Анча бўлганди эски дарди -юрак аритмияси қўзғамай қўйганди. У уйига етиб келгунча қора терга тушди.Болаларининг саломига ҳам бош ирғаб алик олди-ю, юзини муздек сувда ювиб, меҳмонхонадаги диванга ястаниб, сал тин олмоқчи бўлди. Бироз ётсам ўтиб кетар, деб ўйлаганди, лекин юраги худди сувда сузиб юргандек нотекис ва оғир урарди, бирдан ваҳима босиб ҳовлига чиқди. Шу пайт бахтига катта ўғли ўқишдан келиб қолди. Гап нимадалигини тушунди-ю, дарҳол отасига қўнғироқ қилди. Унга боласининг овози ҳам олисдан эшитилаётгандек туюлди. Ўғли шошилиб Яндекс иловасидан такси чақирди. Ишдан келиб ҳали кийимларини алмаштирмаган Мўмина ўғлининг етовида машинага ўтирди. Кордиология бўлимига кириб борганларида ишдан рухсат теккан чоғи, таниш йўлакда турмуш ўртоғи уларни кутиб олди ва ховлиқиб:
--Хайрият, докторинг кетиб қолмапти, бироз кутиб туринг дегандим, бирйўла ЭКГ қилдириб киринглар деди, қани қўлингни бер, юрақол, ҳозир ўтиб кетади,--деб, бир оғиз ҳам гапирмаётган аёлига қараб--сув ичасанми бор ўғлим, сув олиб кел, -дея чўнтак кавлаётганди, ўғли пулга қарамай югуриб кетди.
ЭКГ хонасининг ёнида доим навбат кутувчилар бўлар эди, негадир ҳеч ким йўқ. Ичкарида оқ халат кийган аёллар қизғин суҳбатга берилган. Бирдан кўтарилган гуррос кулгу анча давомли бўлди. Ҳаво етишмаётганидан Мўминага уларнинг овози момоқалдироқдай таъсир қилди. Чуқур -чуқур нафас олиб кўзларини юмди. Юраги нотекис ураётган шу паллада хаёлидан нималар кечгани ўзига аён...
Турмуш ўртоғи эшикни тақиллатиши билан кула -кула сумкаларига нималардир жойлаб, шиппакларини алмаштираётган аёллардан бири :
--Иш вақти тугади, соат иккидан ошди, -деди.
--Биламан, аммо аёлимнинг юрагини мазаси йўқ, илтимос, ёрдам қилинг... --дея гапини тугатмаган ҳам эди, афтидан, каттаси шекилли, қора қош аёл жеркиб:
--Бу ерда ҳамманинг юраги касал, бўлди вақтимизни олманг, шундоқ ҳам шанба куни бўлсаям соат 3 гача қолиб кетамиз, бизда ҳам тирикчилик бор, --деб хонани шарақ -шуруқ қулфлаб, йўл- йўлакай шеригига қараб жавраб кетарди --тавба, одамларгаям ҳайронсан, сал воҳлироқ келсин эди.
Хўжайини табиатан оғир -босиқ инсон, аммо бугунги вазиятда қони қайнаб кетди, шунда ҳам ўзини тезгина қўлга олиб, доктордан шу яқин атрофда хусусий шифохона бор йўқлигини сўради ва бор кучини тўплаб нафас олаётган аёлига яна битта волидол таблеткасини очиб бериб, ўғлига қараб:
--Машинани шу ерга олиб келаман,сен онангга ёрдамлаш, -деди-ю, отилиб чиқиб кетди.
Доктор берган манзил йўлнинг шундоқ нариги бетида экан. Клиника эшигининг тагигача машинада кириш мумкин, зиналари ҳам юраги хаста одам учун мўлжаллангандек қулай экан.
Ичкарида ҳар қадамда куллерда сув, Мўминани аҳволини пайқаб, иккита ҳамшира югуриб ёрдамга ошиқди. Рўйхатга олиб тўлов қилишга ҳам бир неча дақиқагина кетди. Бу ердаги муҳитми,ёки ёруғлик ва шинамликми, балки эътибор сабабми Мўмина ҳам сал ўзига келгандек бўлди.
Ҳаворанг ихчам халат кийган очиқчеҳра қиз Мўминани етаклаб, ЭКГ хонасига бошлади ва кушеткага ётишига ёрдамлаша туриб, орқа ўгириб халат ёқаларини тўғирлаётган шифокорга қараб :
--Дилором опа,чарчамай етиб келдингизми,-деб, сўрашган бўлди.
--Раҳмат, келдик. Қани, опажон, аҳволингиз яхшими, нима бўлди сизга, ҳозир бир зумда кўриб қўяман--деб, аппаратларни улаётган хушмуомала шифокорга қараб, Мўмина анграйиб қолди.
Унинг қаршисида салгина олдин важоҳатидан чўчигани, ўша қора қош аёл киприкларини пирпиратиб жилмайиб турарди.
Маҳбуба Баҳодир қизи.
20 959
Мен ноилождан отни қўйвориб, ундан нари юрдим. У яна кишнаб юборди. Мен ўксиниб, яна йиғладим. Қайтиб бориб яна отнинг бўйнидан қучоқладим. Ўнг елкамдан авайлаб тишлаб турди-да, бир оздан сўнг қўйиб юборди. Устимда отамдан қолган чопон бор эди. Ҳаҳ жонивор-а! Ҳаҳ отажонимнинг оти-я! Отамнинг чопонидан ҳидини сезди.
Оҳ, отажонимнинг оти! Оҳ, отажо-он! Ота! Сизни отингиз унутмаган экан. Сизни сўраяпти. Ота, отажон!
Отам раҳматли урушдан қайтганда Германиядан бир қоп-қора палто опкелган экан. Уёқ-буёққа борар бўлса, шуни кийиб юрарди. Сўнг онам палтони менга берди. Совуқ пайтларда доим кийиб юраман. Бир оз оғирроқ туюлса ҳам асл экан, ҳозиргача ранги ўчмаган, қоп-қора. Жонивор шуни таниди-я. Ҳе тавба-ей! От ҳам шундай эсли бўладими-я…
Отам раҳматли отни сотаётганда ҳам у анча тархашовлик қилиб, кишнаб-кишнаб ажралишни истамай, йиғлаб қолган экан. Бозордан қайтгач онамга айтиб, роса ўксиган экан. Ўшанда отам анчагача ўзига келолмай юрди. “Замондан орқада қолмайлик”, деб отни соттирган биз фарзандлар ўшанда буни сезмаганмиз, тушунмаганмиз. Ҳай аттанг! Отам ёшлигидан от билан катта бўлган. Урушга борганда ҳам отлиқ кавалерияда хизмат қилган. “Пирон деган ақлли отим бор эди”, дегич эди. Тўриқни ҳам ёш, қулунлигидан асраб, от қилган эди. Ўн беш йил минди. Узоқ-узоқ жойларга беш-ўн кунлаб, кўпкариларга кетишарди. Жуда кўп совринлар айирган бу от. Бир кўпкарига борганда ўша ернинг бековули миниб юрган яп-янги “Волга”сига алмаштирайлик, деганда отам кўнмаган экан. Кейин эса… фарзандларнинг кўнглидан ўтолмай… Эҳ-ҳ, отажонимнинг оти-я! Сенда барака кўп экан. Буни кеч билдик, афсус. Отам кўзи тириклигида бир дастурхон бошида нон еб юрган биз фарзандлар отам ўтгач, баримиз ўзимиз билан ўзимиз бўлиб кетдик. Онам кенжа укам билан қолган. Энди эса бир-биримизни бирон тадбир ёки тўй баҳона кўрмасак, ўзимиздан ортиб йўқлашга вақт тополмаймиз. Ҳе, қани энди отам тирилиб келса… Ҳа-ҳ отажонимнинг оти-я! Эганг йўқ энди! Йўқ, йўқ!..
Анчадан сўнг от эгаси елкамга қоқиб:
— Ука, от сизни таниди. Шуни олинг. Арзон бераман. Ҳали даёв. Миниб юрса бўлади, — деди.
— Ололмайман! — дедим зарда билан.
— Ҳай аттанг! Яхши от эди-я. Кўп ақлли. Қаранг. Шунча йил ўтса ҳам сизни унутмаган экан-а.
— Афсус…
Мен от билан хайрлашиб, изимга қарай-қарай узоқлашдим.
У ҳам мени тушунди… бошини эгиб, жим бўлиб қолди. Ҳаҳ, отамнинг оти-я. Тақдирга тан берди, жонивор. Унинг пишқиргани, депсинганини ҳис қилиб, узоқлашар эканман, бирдан кишнаб юборди. Мен эса изимга қарамай, бозордан чиқиб кетдим. Чиқдим-у, тўғри мозорга — отамнинг бошига кетдим.
Оҳ отажон!
Ота, мен отингизни кўрдим! У сизни сўради! Отажон! Отажоним, мени эшитяпсизми? У сизни эсидан чиқармаган экан! Отажо-он! У сизни сўраб қолди, отажон!
Сафар Кокилов.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 959
Отамнинг оти.
(ҳикоя)
Қачон бозор борсам молбозор, қўйбозор, отбозорни бир айланиб келаман. Отам раҳматли: “Бозор кунлари бир нарса олмасанг ҳам мол бозорни би-ир айлан, хосияти кўп”, деб айтгич эди.
Молбозор доим гавжум, моллар, қўй-эчкилар орасини ёриб ўтиш қийин. Одамларнинг бақир-чақиридан қулоқ битай дейди. Менга ўхшаган шунчаки томошаталаблар, нарх-навони билгани келганлар ҳам кўп. Ҳеч ким молим ёмон демайди. Олувдор эса арзон олай деб молни ерга уради, “пайчалайди”. Даллоллар ким кўпроқ пул берса, ўшанинг тарафини олиб бақиради. Сотувдорнинг қўлини узиб олгудек бўлиб силтайди.
Дидига ўтирмагунча сотувдор ҳам оёқ тираб тураверади. Келишганлар эса даврадан четга чиқиб, пул санашади. Отбозор бир мунча тинчроқ. Отларнинг салобатими-ей, ёки бошқами, бу ерда одамлар узоқроқдан айланиб кузатишади. Ҳар замон-ҳар замон бир-бири билан талашиб, кишнашиб қолган отларнинг дупури эътиборни жалб қилади ва шунда улар гур-р этиб ўша томон юришади. Отларни ажратиб қўйишгач, яна бир мунча пайт олдинги сокинлик ҳукм суради. Бозорни айланиб юрганимда ўртароқдаги от бирдан тайсалланиб, сакраб, безовталаниб кишнаб юборди.
— Ҳа-а, жомоллагур, тек, тек дейман, — деб бақирди жиловини тутиб турган гавдали, қорачадан келган, мўйловли одам. От эса тинмай ўйноқлар, кишнаб ҳамманинг эътиборини ўзига тортарди. Мен ҳам шу томон юрдим. Отга қараб туриб, бирдан юрагим ҳапқириб, баданим жимирлашиб кетди.
- Ие… Ё алҳазар! Эй худойим! Кўзларимга ишонмай қотиб турардим. Ахир… Ахир бу… Бу отамнинг оти-ку! Шу пайт от ҳам мен томон талпиниб, депсиниб, кишнаб юборди. Жонивор мени таниди. Йўқ, йўқ, энди тушундим. У мени аввалроқ кўрган. Ҳа, ҳа. Менинг эътиборимни тортмоқчи бўлган, жонивор. Ҳаҳ, отамнинг оти-я!
Отнинг бўйнидан қучоқлаб олдим.
Атрофда одам тўпланган, ҳамма бизга қараб турарди. Кўзларим ёшга тўлди. От ҳам худди ем еяётгандек ҳадеб лаблари билан елкамни ялар, худди нималардир деяётгандек. Ҳа-а, у отамни сўраяпти. Ҳўнграб юбордим.
Оҳ, отажонимнинг оти-я! Эганг чин дунёга кетганига уч йил бўлди.
Сени сотганидан сўнг атиги бир йилгина яшади. Оҳ, отамнинг оти-я! Негалар сени сотибмиз-а! Нега сотдик-а! Биз хом сут эмган бандалар сени сотиб “Жигули” олдик. Отажоним бирор ерга борар бўлса доим сени миниб, ўзи кетаверар эди-я. Машина олгач “ўғилларим қачон ишдан келар экан, қачон вақти бўлиб мени айтган жойимга обориб келаркан”, — деб интиқ бўлиб ўтирарди.
Охири тоқати тоқ бўлиб, ўзи поё-пиёда кетадиган бўлди. Лекин вақт ўтиши билан қарилик, уруш асоратлари, кўпкариларда от уравериб заҳм бўлган жойлар билиниб, оёғи оғриб қолаверди. Бир куни юраги тошиб қон босими кўтарилиб, миясига қон қуйилиб йиқилди. Шу-шу турмай… кетди.
Оҳ, отажонимнинг оти-я. Сени бекорлар сотган эканмиз-а! Ҳай аттанг, аттанг!
Отни қучоқлаб, шўрқ-шўрқ йиғлайман
. Отнинг йиғлаганини кўрганмисиз? Мен кўриб турардим. Унинг кўзларидан ҳам мўлт-мўлт ёш оқар, бошини сарак-сарак қилиб, пишқириб-пишқириб, оёғи билан ерни тепиб-тепиб, мени искаб-искаб йиғларди. Шу кўйи биз узоқ қучоқлашиб турдик. Отнинг эгаси:
— Ука, отни сотишим керак. Қўйворинг-эй, — дер эди ҳадеб.
Мен эса:
— Пича шошманг, ака, — дейман йиғлай-йиғлай.
— Бу… отамнинг оти.
— Чиниминанами? Ахир… сиз… сиз…
— Отнинг эгаси ҳам бирдан эловраниб, ҳадеб елкамни силайди.
— Сиз ўша… Раис бобонинг…
— Ҳа, ҳа, мен ўша кишининг ўғлиман…
— Наҳотки?! Э-э, буни қаранг-а. Ё қудратингдан.
— Отнинг эгаси атрофдагиларга маъни бера бошлади.
— Мен бу отни уч йил бурун раис бободан сотиб олган эдим. Оббо, хоназод-эй. Эгасини таниди-я.Ҳе, қойил-э!
Томоша қилиб турганлар ҳам бири қўйиб бири:“Ҳе қойил-э, эгасини таниди-я” деганича, ҳайратланиб туришарди.
— Ука, сиз ҳам танидингиз-а? Жонивор сизга жуда меҳр қўйган экан.Қаранг,қаранг, кўзидаги ёшга қаранг-эй.Ё тавба-я!
— Ҳа-а,отам ётиб қолгач, кўпинча ўзим қарардим. Сувлаб, емини бериб, дарё бўйларига чоптириб-чоптириб келардим-да.
— Э-э, от жонивор жуда ақлли бўлади-да. Қаранг, меҳрни эсдан чиқармайди булар. Сизни таниди-я
— Йўқ, бу отамни эслади. Мендан отамни сўраяпти,— дедим йиғлаб. Ҳали ҳам қучоқлаб бир қўлим билан ёлини силаб турардим.
— Ука, мен сотгани опчиққан эдим.
Давоми 19:00 да
20 959
💁♀Кимки бу дуони ўз фарзандига умри давомида бир маротаба бўлса ҳам ўқиса...
👉Фарзанди ёмон ахлоқдан
👉Ёмон дўстликдан
👉Ёвуз инсонларнинг ёвузлигидан ҳимояланади
Бало ва мусибатдан ҳимояланади..
🧕Манимча бу барча ота-оналар орзуси бўлса керак....
Келинг унда чин ихлос билан бу дуони ўқиймиз 👇🏻👇🏻
https://t.me/+URBkL2jgEhIwYWJi
20 959
да бердингми, албатта, бажаришинг шарт…”
“Ҳа, у шунақа, лафзсиз одамни кечира олмайди. Мениям…” Йигит деразани очиб, умидсиз нигоҳларини қоронғуликка тикди. Хотирасининг олис қаърида яна ўша овозни эшитгандай бўлди:
– Сендақа ландовурга ким ҳам тегарди…
Чуқур хўрсиниб, қўллари мушт бўлиб тугилди…
Дам олиш куни. Бироз кечроқ уйғонган Зумрад шоирнинг мисраларини эслади: “Якшанбани яхши кўраман…” Жувон ишини яхши кўрганидан, ҳам илмий ишини тезроқ тугатиш умидида шанба кунлари ҳам мижозлари билан шуғулланарди. Якшанба эса, ўзининг таъбирича, унинг “хос куни”. Телефонини ўчириб қўйиб, ўзига истаганича китоб ўқиш, телевизор кўриш, мусиқа тинглаш ёки йиғилиб қолган баъзи уй ишлари билан шуғулланишга рухсат берарди шу куни. Компьютерни ҳам эркин ижод қилиш истаги туғилсагина ёқиши мумкин. Бугун ҳам худди шу қоидага кўра иш тутмоқчи бўлди. Деразаларни ланг очиб, хоналарни шамоллатди. Ташқарида кезиб юрган кузнинг сарин ҳавосини тўйиб симирди. Кейин компьютерни ёқди-да, ўзини эркин қўйиб, ёза бошлади:
“Сенинг сариқ рангинг нега суйдим, Куз?
Не учун заъфарон боғларинг аро,
Хаёлчан кезаман ўйчан ва бесўз?
Нечун сен қалбимга яқин ва ошно?…”
Ўктам шошилиб, кўчага чиқди. Шу бугуноқ бориши шарт, бормаса бўлмайди. Бир амаллаб, жувоннинг уй манзилини билиб олган, бундан кўнгли тўқ. Боради-да, Зумрадни чақириб, унинг бир оғиз жавобини эшитади, керак бўлса, ялинади-ёлворади, ишқилиб, турмуш қуришга кўндириши шарт уни, акс ҳолда…
Йигит то муюлишдан бурилгунича жуда тез, худди биров қуваётгандай юриб борди. Сўнг енгил нафас олди – бугун ҳеч ким унинг йўлини тўсмади. Марказий кўчадан ғизиллаб ўтаётган таксилардан бирини тўхтатди-да, манзилни айтди. Ўтган бир неча кун давомида Зумрадга қўнғироқ қилишга ҳам юраги бетламади. Ҳозир бўлса, ҳеч нарсани ўйламас, лабларини маҳкам қимтиганича, фақат жувонга айтадиган гапларини ичида такрорлаб борарди. Манзилга етди. Кўп қаватли уйнинг атрофида фақат “Сут, қатиқ, қаймоқ!” деб қичқириб юрган бир-иккита аёлдан бошқа зоғ кўринмасди. Эшикни тақиллатиб бориш ноқулай, энди нима қилсин?
Ўктам бир-бир босиб, биринчи қаватдаги очиқ деразанинг тагига келди…
Зумрад ёзишга берилиб кетган. Мисралар бир-бирига қўл бериб, равон жумлаларга, меъёрида қайнаган қиёмдек мағизли фикрларга айланиб борар, бунга сари, дилбар шоиранинг чеҳраси гул-гул яшнаб борарди… Ниҳоят, у ёзиб бўлди, энди овоз чиқариб ўқишга тутинганида, деразадан нимадир учиб, хонага кирди-ю, шундоққина столга келиб қўнди. Бу – қоғоздан ясалган қуш эди. Жувон жилмайганича уни қўлига олди. “Шумтакалар, эрталабдан шўхликни бошлашибди-я!” Танбеҳ бериш мақсадида ўрнидан тураркан, тўсатдан қоғоздаги катта-катта ҳарфлар билан ёзилган ёзувни кўриб қолди. Шоша-пиша ўқиди. Қоғоз қушнинг қанотларига шундай деб ёзилган эди:
“ИЗЛАБ-ИЗЛАБ ТОПГАНИМ…”
Зумрад деразага яқинлашиб, ташқарига қаради. Йигит унга қўл силкитиб, хижолат аралаш жилмайди:
– Шу атрофда бир руҳшунос яшайди, деб эшитгандим, мабодо сиз эмасмисиз? Менга унинг ёрдами жуда-жуда керак…
Жувон ташқарига отилди…
Гульнора Саидова.
20 959
🙋🏻♀️ DIQQAT TELEGRAMDA MUHIM YANGILIK ‼️‼️‼️
✨Bir oydan beri bu kanalga qo'shildimu uyimda changdan asar, qozon tovog'imda chirk qolmadi ..
🤷🏻♂️Erim hayron nega xojatxonaga tuz quyiladi ❓
🧴Bolalar yog'ini nimaga oynaga surish kerak ❓
👀Gugurt bilan dazmolni tozalasa bo'ladimi. ❓
🛁 Rakvinadagi noxush hidga askarbinka ⁉️
☝🏻Bularning barchasiga ushbu kanalda javob topasz.
🦸♀️Sizham bir kirib koʻring supper oyi boʻlib qaytasiz 👇👇
20 959
дамлар билан тўла эди: кимдир фарзандлари қуршовида кетяпти, яна кимдир севгани билан қўлтиқлашиб, дунё билан иши йўқдай беғам-бепарво қадам ташлаб боряпти. Уларни доимо ҳавас билан кузатадиган Зумрад кўтаринки руҳда эканлигини бирдан сезиб қолди, кейин ўз-ўзига кулиб қўйди – сабаби маълум…
Уйи ҳам кўзига доимгидан кўра шинам ва файзлидай туюлди. Кийимларини дарров алмаштириб, компьютерда мусиқани баландлатиб қўйди-да, уй тозалашга тутинди. Ҳамма ёқни ёғ тушса ялагудек қилиб, тозалади. Ўзи сезмаган ҳолда дам-бадам жилмайиб қўяр, кулча юзлари ёришиб, бир зум нималарнидир ўйлаб хона ўртасида туриб қоларди. Чангларни артди, мижозларидан бири бериб кетган бир даста чиннигулни идишга солиб, стол устига қўйди. Овқатлангач, ўтириб, бафуржа тирноқларини бўяди, кейин кўнгли хотиржам тортиб, компьютер ёнига чўкди-да, илмий ишини ёзишга киришди…
* * *
Эрталаб хуш кайфиятда уйғонди. Ювиниб-тараниб, енгилгина нонушта қилгач, ишга отланди. Бир-икки кун аввал сотиб олинган, лекин ҳали кийилмаган кўйлагини кийди. Тақинчоқларини қутичадан олиб, тақди. Сочлари кеча яхшилаб оро берилгани учун айтганидай турарди. “Типратикан” тароғи билан бир-икки таради-да, кўзгудаги аксига диққат билан тикилди. Ўзидан бирор камчилик тополмагач, хотиржам уйдан чиқди. Бугун мижозлари сал кўпроқ. “Ишқилиб, У келган вақтда тиқилинч бўлмасин-да”, – ўйлаб қўйди жувон…
* * *
Бугун, яхшиси, савдога чиқмайди. Бемалол тайёрланиб, кейин уйдан чиққани маъқул. Зумраднинг иши кўп, то у боргунича, мижозларининг аксариятини қабул қилиб бўлган бўлса, яхши бўлади – бемалол гаплашиб олишади. Шу боис Ўктам учрашув учун тушга яқин пайтни танлади. Юраги бесаранжом ҳолда соқолини қиртишлади, кийинди, уйдан чиқаётиб, шошганидан калитни тополмай, анча овора бўлди. Доим стол устига қўядиган калитни бу сафар шимининг чўнтагидан топди. Амаллаб уйни қулфлаб, кўчага чиқди-ю, муюлишда ҳамқишлоқ дўстлари – Омон ва Адҳамга дуч келди.
– Ие, ие, ана ўзи! Қалайсан, жўра, биз сеникига бораётган эдик, – қучоқ очиб келаётган Адҳам билан кўришар экан, йигитнинг юраги яна безовта тепа бошлади. “Эҳ, сал аввалроқ чиқсам бўларкан, майли энди, бироз кечроқ борарман, бешгача ишлайди-ку”, – деди ўзига-ўзи, сўнг дўстларини уйга бошлади…
* * *
Соат 5. Эрталабдан бери дам эшикка, дам телефонига қараб-қараб қўяётган жувон умидини узиб, кетишга чоғланди. Хонасини қулфлаб, кўчага чиқаркан, кечаги кайфиятидан асар ҳам қолмаганди. Маъюс хаёллар оғушида уйига етиб келди. Ичкарига кириши биланоқ, бир нима ёдига тушгандек, дарров сумкасидан телефонини олди. Қабул қилинган қўнғироқлар орасидан таниш — учта уч, иккита олти ва иккита саккиздан иборат рақамларни топди. Бироз тараддудланиб, бош бармоғини яшил тугмага қўйди, аммо босишга журъат қилолмади. Телефонни жаҳл билан ёстиқ устига ирғитиб, битта-битта босганича кўзгу қаршисига келди. Тақинчоқларини ечиб, бирин-кетин пардоз столига қўя бошлади. Маъюс, ранги хиёл оқарган чеҳрасига ойнадан бироз қараб турди-да, сочтўғноғични қўлига олди. Нозик елкалар узра шаршарадай қуйилиб турган сумбулларнинг эркинлигига путур етди — бир зумда йиғиштирилиб, турмакландилар. Яна кўзгуга қараркан, ўз-ўзига деди:
– Ўл-а, дарров ишона қолдингми? Бир оғиз гапга-я!
Бироз туриб, яна ўйлади: “Балки у рўйхуш бермаганимга фикридан қайтгандир, эҳтимол, у тасаввур қилганидек эмасдирман…”
Жувон оғир хўрсинди. Қулоқлари остида таниш овоз янграб кетгандай бўлди:
– Ўв, билиб қўй, мендан бошқаси билан бахтли бўлиб бўпсан!
Худди ҳаво етишмаётгандай, тез бориб, деразани очиб юборди. Кўзларининг қирғоғидан тошган бир томчи ёш киприкларига илинди…
* * *
“Ношуд, лапашанг, ландовур! Энди У нима деб ўйлайди? Нега бир иложини тополмадим? Оғайниларимга зарур ишим бор, дарров келаман, ўтириб туринглар, десам, осмон узилиб, ерга тушмасди-ку!”
Йигит хона ичида у ёқдан бу ёққа юрганича жиғибийрон бўларди. Радиодан берилган ўша суҳбатни эслади:
“– Зумрадхон, айтинг-чи, атрофингиздагиларнинг қайси жиҳатлари сизга ёқмайди?
– Баъзида учраб турадиган лафзсизликни сира ҳазм қилолмайман. Биласизми, ҳар бир одам, у ким бўлишидан қатъий назар, аввало, лафзида турадиган бўлиши керак, деб ҳисоблайман. Ваъ
