📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ОСМОН ЙИҒЛАГАН КУН Шохлари чор тарафга тарвақайлаб кетган кекса ўрик остидаги чорпояда маза қилиб чой ичиб ўтирганча хаёл сураётган Эргашнинг ёнига олти яшар ўғли Асад югуриб келди: — Дада, дада, телефонингиз боядан бери тинмай жиринглаяпти! Олиб келиб берайми?! Эргашнинг кўнглидан «Намунча ҳовлиқади бу бола? Телефон бўлгандан кейин биров-ярим қўнғироқ қилганда жиринглайди-да», деган ўй ўтаркан, ўғлига қараб «олиб кел» дегандек бош ирғади. Асад ортига қайтаркан худди машина рулини бошқараётгандек икки қўлини у ёқ-бу ёққа ҳаракат қилдириб ҳам қўйди. Эргаш чойдан ичаркан ичида «Боласи тушмагур, қўшнининг уйига «Спарк» келгандан буён юрган жойида машина бўладиган бўлди», деди. Кейин ўзининг ҳам ёшлигидан машинага ишқибозлиги борлиги учун бир энтикиб қўйди: «Қачон менга ҳам жа «Нексия» ёки «Спарк» бўлмасаям мундайроқ машина насиб қиларкин?» Асад кўп куттирмади, фақат бу сафар бир қўлида уяли телефон. Эргаш ўғлининг чаққонлигидан завқи ошиб, унга бир ҳазил қилгиси келди: — Ўртоқ ҳайдовчи, сиз йўл ҳаракати хавфсизлиги қоидасини буздингиз. Машина бошқараётган пайтда телефондан фойдаланиш тақиқланган! — Дада, мен телефонда ҳеч ким билан гаплашмадим, фақат қўлимда тутиб келдим! — деди ҳозиржавоб ўғил қўлидаги матоҳни отасига узатаркан. Асаднинг бу гапидан Эргаш яна наъша қилди: «Бўладиган бола! Оғзингдан бир гап чиқмасидан жавоби тайёр». Ўғли кетгач Эргаш эринибгина шапалоқдай келадиган телефонининг экранига кўз тикди. Тўртта ўтказиб юборилган қўнғироқ бор экан, ҳаммаси битта рақамдан. Эргаш «Хуршид дўст» деган ёзувга бироз тикилиб турди-да, «Зарил иши бордирки, кетма-кет тўрт марта телефон қилибди», деган ўйда дўстининг рақамини терди. Телефондан «Алло!» деган таниш овозни эшитгач: — Эй, жўранинг зўри, яхшимисан, соғлиғинг жойидами? Сардор қалай, Сардор? — дея ҳол-аҳвол сўрай кетди. Чунки мана, бир ҳафтадан ошди, Хуршид хотини билан бирга ўн икки ёшли ўғлини олиб Тошкентга кетган, юрагига стенд қўйдиргани. — Раҳмат, жўра, раҳмат, биз яхшимиз. Ўзинг тинчмисан, нима янгиликлар бор? — деди Хуршид. — Жўра, сен тўрт кун қишлоқда бўлмаганингда бирор янгилик бўлиб қолармиди? Ҳамма яхши, тинч-омон, ҳар куни ёмғир, сен кетганингдан бери бир амаллаб токларни очиб олдик. Бугун ҳам ҳаво сал тунариб турибди, билмадим, балки, кечга бориб яна ёмғир ёғиб қолар… — Энди, жўра, ўзи анчадан буён баҳор ёғинсиз келавериб ўрганиб қолган эканмиз-да, эсингдами, болалигимизда апрель, ҳатто майдаям қандай ёмғирлар бўларди?! Каттасойдан сел келиб, сувдан ўтолмаганимдан неча марталаб мактабга боролмай, эртасига Абдусаттор акадан шапалоқ ердим. — Тўғри, жўра, — деди Эргаш Хуршиднинг асли бошқа ниятда қўнғироқ қилганини сезиб. — Ўзингдан гапир, Сардорни қачон операция қилишмоқчи? — Ҳамма текшир-текширлар бўлди, энди фақат операция кунини белгилаш қолди, дўст, — деди Хуршид. «Дўст» сўзини эшитган Эргашнинг юраги жиз этгандек бўлди. Чунки Хуршид, одатда, бирор сирини айтадиган бўлса ёки нимадир илтимос қилганда, унга «дўст» дея мурожаат қиларди. — Хўш, хўш?.. — Хуллас, қўлимизда ордер бўлмагани учун операция пуллик экан. Жами харажатлари билан ўн беш миллионча пул тўлашимиз керак. Шунга бир ёрдам бериб юборасан, дўст… Хуршиднинг овози гапирган сайин ҳазинлашиб бораётгандек туюлди Эргашга. Беихтиёр «Шу йигит ҳам ўғлини тузатаман, дея роса қийналиб кетди», деб ўйлади-да, дўстига далда берган бўлди: — Жўра, сен гапни ичингга ютмасдан шартта-шартта гапиравер, нима ёрдам керак бўлса, айт, қўлимиздан келгунича… — Дўст, — Эргашнинг сўзини бўлди Хуршид, — салкам қирқ йилдан бери қадрдонмиз. Сенга ўзимга ишонгандек ишонаман, шунинг учун ҳам сенга телефон қилгандим… — Гапиравер, жўра, гапиравер! Биздан нима ёрдам?! — деди дўстининг сўзлари қулоғига мойдек ёқаётган Эргаш. — Уйда қанчалигини аниқ билмадим-у, лекин тўрт тоннача катта-катта уруғлик нўхатим бор… — Биламан, жўра, биламан! — Билсанг, бирорта катта машина гаплашиб, ўша нўхатларни бозорга олиб бориш керак. Мен кеча Баҳодир билан гаплашдим, «Ака, нўхатнинг нархи сал-пал кўтарилиб қолди», дегандай қилди. Хуллас, уйдаги ўша нўхатни мана шу бозордан Давоми 8:00 да

Ҳаёт гўзал эканига ишонсангиз ҳаётингиз ҳам гўзаллашади...🥰

🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ! Ассалому алайкум! Душанба тонги муборак бўлсин! Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!

___ Азизларим эртанги кунингиз бугунги кунингиздан афзал бўлсин. Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар ичра эканлигингизни англайсиз. ___Аллох барча ёмонликлардан омон сақлаб, тонгга саломат етказсин. Аллохга омонатсиз Яхшиларим.🤲 ХАЙРЛИ ТУН!!!

САБРНИНГ ТАГИ ~ ОЛТИН...! Бир куни бир қиз йýлдан адашиб автобусидан қолиб кетади. Нима қиларини билмай, энг яқин уйга бориб, эшикни тақиллатади. Эшикни бир йигит очиб, қизни кýриб ҳайрон қолади. Қиздан "ким сиз" деб сýрайди. Қиз ýзини талаба эканлигини, бу ерга мактаби билан бирга автобусда келганини, улар билмасдан қизни қолдириб кетишганлигини ва ортга қайтиш йýлини билмаслигини бирма-бир айтиб берди. Йигит қизга, " бу ер бир ташландиқ қишлоқ, сиз бора олмаётган шаҳарча жануб тарафда, сиз эса шимол тарафдасиз. Бу ерда ҳеч ким яшамайди. Келинг бу кечани шу ерда ýтказинг, эрта тонг билан сизни шаҳарчангизга элтиб қýяман, деди. Қизни уйига киргазиб, ýзининг ётоғини қизга бýшатди, ýзи эса хонанинг бир чеккасида ухлашини айтди. Хонанинг ýртасидан парда тутди. Қиз кýрпасига ýраниб олиб, қýрқув аралаш йигитни кузатиб ётди. Йигит эса хонанинг бир чеккасида китобини ушлаб ýтирар эди. Орадан бироз вақт ýтгач йигит тýсатдан китобини ёпиб, рýпарасида турган шамга қараб ҳаёл сура бошлади. Олдин бош бармоғини шамга то куйгунча тутиб турди. Кейин қолганларини ҳам шу тариқа куйдиришни бошлади. Қиз йигитни кузатар экан, уни бир "қандайдир диний маросимларини ýтказаётган жин бýлса керак", деган фикрга келиб, овозини чиқаришдан қýрқиб, ич- ичидан еғларди. Иккиси хам ухлолмасдан шу тариқа тонг оттиришди. Тонгда эса йигит қизни шаҳарчасига кузатиб қýйди. Қиз уйига келиб бу ҳикояни ҳаммасини оқизмай- томизмай отасига сýзлаб берди. Лекин ота бу ҳикояга ишонмади, аксига олиб қиз қаттиқ қýрққанидан касал бýлиб ётиб қолди. Эртаси куни, ота йигитни олдига келиб, ҳудди бир йýловчидай ýзини кýрсатиб, йýлни тшунтириб юборишини сýради. Йигит билганича тшунтириб бýлгач, ота йигитга ташаккур этди. Сýнг гап орасида боғланган қýлига ишора қилиб, нима сабабдан куйганини сýради. Йигит: ---" Кеча бир гýзал қиз адашиб қолиб, мажбуран меникида тунаб қолди. Шунда шайтон мени васваса қила бошлади. ҳар васваса қилган сари охират оловини эслашим учун аввал битта кейн қолган бармоқларимни куйдирдим. Иблис мени ýз ҳийласига тортишидан аввал мен бармоғим билан шайтоннинг шаҳватини куйдириб ташладим. Қизга хужум қилиш фикри мени куйган бармоқларимдан ҳам кýпроқ азобларди. Йигит қизнинг отасига жуда ёқиб қолди ва ýзини кимлигини айтмасдан йигитни уйига таклиФ қилди. Ва ýша гýзал адашиб қолган қизини йигитга беришга қарор қилди. Ҳа, азизлар! Сабрни таги "ОЛТИНДАН", деб бекорга айтишмас экан. Йигит ýзининг сабри ва ақли билан бир кунги ҳаром тунни қýлга киритиш эвазига, бутун умрини ҳалоллик билан ýтказиш бахтига муяссар бýлди. Ким Аллоҳ учун ёмонликдан воз кечса, Аллоҳ эвазига яхшилиги билан сийлайди...!

Болам, сенингми, менингми айбим билан ои-ланг бузилиб кетди. Худойим бизни бу ишимиз учун жазолади. Ахволингга бир кара, кимларга ухшаб колгансан. Мен-чи, мен хам тушакдан бош кутаролмай колдим. Бир бечорага тухмат килдик, уни уйдан хайдадик. Уша ер юткур Иро-данинг бузук ишларида унинг алокаси йук эди. Буни иккимиз хам билардик. Билсак-да, уни гу-нохкор килдик. Илгари бандасига зулм утказ-сан кирк йилда кайтган булса, хозир кир кунда кайтяпти. Худойим бизни жазолади, болам, - у бор овозида йиглаб юборди. - Зохид, углим, ха- ли хам кеч эмасдир. Хотинингни олиб кел. Хо-тининг билан болаларинг кетдию, уйимиздан файз кутарилди. Харом ишларга кул урдингу, ишингдан барака кетди. Хотининг билан бола-ларингни кайтариб олиб келсанг хонадонимиз-га гаяна файз киради. Зохид чукур уйга толиб колди. Гулширинга утказган зулмларини, сароб кетидан югуриб бахтидан, оиласидан айрилиб колгани хакида уйлади. "Энди мени кечарармикан, ойи?" зурга шивирлади лаблари. 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

🔥КУНДОШЛИ УЙ 🔥 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

𝗢'𝘇𝗶𝗻𝗴𝗶𝘇𝗴𝗮 𝗸𝗲𝗿𝗮𝗸𝗹𝗶 𝗯𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗶𝘀𝗺𝗻𝗶 𝗯𝗼𝘀𝗵 𝗵𝗮𝗿𝗶𝗳𝗶𝗻𝗶 𝗯𝗼𝘀𝗶𝗻𝗴 🥰🥰 𝗘𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗿𝗮 𝗿𝗮𝘀𝗺𝗹𝗮𝗿 𝘀𝗶𝘇𝗹𝗮𝗿 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻🫰

Ассалому алайкум! Ҳайрли кеч! Ҳурматли каналимиз обуначилари ҳамда каналимизни зимдан кузатувчилари! Омонат дунёда омонмисиз?! Каналимиз орқали мен билан ёнма туриб мени қўллаб қувватлаб турганликларингиз учун сизларга ўз миннатдорчилигимни билдираман! Аллоҳ барчангизни умрингизни зиёда қилсин! Яхши инсонларим борингизга шукур! https://t.me/Ishqimkitobida

– Ўзиз-да, «Товуғинг бақироқ, товуғинг йиғлоқ», деяверасиз. Майли, тухумни чўққа пишириб берсайиз, саалгина бераман. – «Салгина»ни бармоқчалари билан ифодалаб берди. Чол кулиб юборди. Чап кўксини чангаллаб қолишини кутгандим. Бунақанги бақиришда инфаркт ё инсульт бўлиш ҳеч гапмас. Хуршид аёлга ҳамроҳ икки барзангига эътибор бермади. Мен билан Зубайга кўз қирини ташлаб қўйди, холос. – Хола, кўп «шантаж» қилманг. Сизга бўёқни мен сотганим йўқ. У мен эмас. – Ким эди у, арвоҳингми? Машинник… Аёлнинг ҳақоратлари кўпайгани сари Хуршиднинг юзи тундлашиб бораверди. Бозордаги аравакашдан тортиб воситачи-ўртакашларгача йиғилди. Менга кўпроқ Сопи Бемаънининг лақиллашлари ёқмаётганди. – Бола кўпроқ қўшворганми, нима бало… Ўртакашга осонмас, жигар. Юз сўм топиш учун минг сўмлик гап эшитиши керак. Кўзи кўкаргани зарарига. Индамадим. Хуршид ҳам гап эшитадиганлар хилиданмас. Бозордан қорин тўйдирадиганларнинг кўпчилиги буни яхши билади. Уни сирли жойга кўмилган портловчи мосламага қиёслаш мумкин. Тўсатдан ўзини намоён қилади. Кампир саҳардан тараддудланиб қолди. Ҳали уёққа югуради, ҳали буёққа. Чолини оппоқ кийинтириб, кўнгли тинчиди. Кейин дарвозагача кузатиб қўйди. Чол ҳассасини қўлтиқлаб кетаркан, ортига ўгирилди. – Сен ҳам бор, – деди жиддий қиёфада. – Қобилжон хафа бўлади. Кампир дастурхон тугмасин. Майиз, туршак, ёнғоқ, ўзи ёпган нон, ҳаммаси бўлади. Болани кийинтирмасин. Ўзи тиккан иштончадан тортиб, кўйлакчагача кийдиради. Ке¬йин йўлга тушади. Йўл ора болакайга яхшилаб та¬йинлайди: – Дастурхонга қўл чўзавериб, мени уялтирма, хўпми, қўзим. Қорнинг оч бўлса айт, овқат сузиб берай. Шу орада йўлларидан шох-шабба чиқиб қолиши тайин. Кампир шуни ҳам кўзи қиймайди. «Ҳарна-да, тандир қизитишга ярар». Болакайнинг тили қичийди. – Моможон, Хуршидни тўйими бугун? Суннат тўйими? – дея сўрайди. – Нима, уни уста яна «ҳалол» қиладими? Момо «йўқ», дегандек бош қимирлатади. – Ўтган сафар «ҳалол» қилган эди, бугун ош едиради, – дейди. Ош унчалик татимади. Ҳеч нарса кўнгилга таскин беролмасди. Хўрлигим келди. Қачонгача шундай яшайман? Уйга кетаман. Тамом-вассалом. Бу ерларни ташлаб кетаман. Бир омадсиз йигит сифатида бош эгиб, қишлоғимга кириб бораман. Ҳамма кулган тақдирда ҳам бобом билан момом яшаган ҳовлига қамалиб оламан. Чиқмайман. – Кўп алжирама, – деди Хуршид кечаги муштлашувдан сўнг турфа рангга кирган юзини мен томон буриб. – Яхшиси, мана бу дискни кўр, хурсанд бўлишинг аниқ. Экранда таниш манзара намоён бўлди. Хуршиднинг суннат тўйи. Ўша пайтлари видеокамера тўйларга эндигина «ташриф буюрган» эди. Ҳамма бу оғир матоҳни елкасига қўндириб олган кишини кўрса ё кулишга, ёки бўлмаса қўл силкишга ошиқарди. «Мана, мен», деб қўйгиси келарди. Ўйларим ичимга тушиб кетди. Уни кўриб қолдим. Мана, мана менинг бобом. Худди ўзи. Калта соқоли. Ёнғоқ дарахтиникига ўхшаш ажинлари. Тирик экан. Дуога қўл очди. – Омин, – деди Қобил амакининг: «Дуо беринг», деган қистовидан сўнг. Fалати дуо қилди. Жуда ғалати. «Менинг ёшимга кириб юринглар», дейишини кутгандим. Ундай демади. – Барчамизни Яратган тўғри йўлдан адаштирмасин, аслимизни унутмайлик, – деди. Акобир Саййид .

👩‍🦰—Erim meni Dubayga sayoxatga opketyapti😍, ishonasanmi dugon xar kuni gullar, sovg'alar opkeladi, pul so'rasam jaxl qilmasdan ortig'i bilan beryapti. Shunaqayam baxtliman xuddi 18 yoshga qaytgandekman 🥰 👩‍🦱—Yaqinda nolib yurodingku, erim bee'tibor, gul tugul so'ragan pulimniyam bermaydi deb 🙄 👩‍🦰—Ehh o'rto xammasi o'zimda ekan. Telegramda bir kanal topvoldim, BEPUL kurslar orqali shunaqayam zo'r narsala o'rgatdi, mana natijasini ko'rib turibsan 💃🥳 👩‍🦱—Mangayam berchi linkini 🥹🙈 👩‍🦰—👇👇mana tezro ulanvol lekin xich kimga aytma 🤫

Давоми 17:15 да

Дарахт пўстлоғидаги битиклар. (ҳикоя) Чол букчайиб ўзидан ҳам ёши улуғроқ ёнғоқ дарахти остини тозаларди. Ёнғоқ меваси пўстини арчавериб қўли, лаби ва яланг оёғидаги бармоқчалари қорайиб кетган болакай сер¬ғайратликда бобосидан ҳам ошиб тушарди. Шох-шаббаларни улоқтириб ўйнар, кези келганда, бобосига тақлидан белини ушлаб вой-войлаб қўярди. Таниш болакай. Жудаям таниш. Кўзлари, нигоҳлари, қуёшдан қорайган юзи меникига ўхшайди. У менмидим?! Чол баъзан ёнғоқнинг вужудини, ғадир-будир танасини сийпаларди. «Пўстинг тўкилаяпти-я», дея ғудраниб қўярди. «Шохинг синаяпти-я»¬, дея оҳ уриб қўярди. Дарахт танасидаги бўртиқ чизиқлар чолнинг юзидаги ажинларга ўхшарди. Чолнинг тўкилиб кетган сочи ёнғоқ шохига ўхшарди. Бир-бирига ўхшаш икки ҳаёт бирлашган, икки ҳаёт кексайгандек эди. Мен иккаласи ҳам қачонлардир бу ердан мангу кетиб қолишини сезардим. Жудаям қаттиқ ҳис қилганимдан ғинг демасдим. «Бобо, ким билан гаплашаяпсиз?» – дея олмасдим. Тинглардим. Бобо томоқ қириб қўярди. Болакай шох ўйнаш билан овора эди. «Бизнинг муддатимиз тугаб қолаяпти, қария. Ёдингда бордир, мен сени ёшлигингдан бери биламан. Уй қураётганимда сени кесиб ташламоқчи ҳам бўлганман. Менга уй керак эди. Сен эмас. Кечирим сўрамоқчи эмасман. Сен ҳам ҳеч нарса демагандинг. «Келдим, дунёнгни ҳам кўрдим. Ҳеч бир қизиғидан, ҳеч бир жозибасидан нишона йўқ. Қурсанг қуравер ўша уйингни», дегандек ҳатто барг қимирлатмадинг. Кейин мен айнидим. Нима, сен шохинг синмаси жуфтакни ростлайверасанми, деб ўйладим. Мен билан ёмон яшамадинг, шундайми? Лекин кўп қийналдинг. Атрофингга бетон тўкдик. Кичкинамиз ЗИЛда босиб цемент олиб келиб ташлади. Қачонгача лой кечиб юрамиз, дедик. Сен яна ҳеч нарса демадинг. Бир куни дардингни ичингга ютавериб қурийсан, деб ўйлагандим. Жонинг тошдан экан. Энди бу сафар кетишимиз аниқ. Сен хоҳ рози бўл, хоҳ бўлма… Еримиз биз учун айланишни тугатади, қуёш биз учун сочаётган нурларини бас қилади. Насиба». Ўсмирлигимда чол ўша пайтлари чарчаган бўлса керак, деб кўп ўйлардим. Айниқса рок, поп, жаз ва бошқа жазавали қўшиқлар таъсирига тушиб, инсон танасидан бошқа вужудни тан олмай юрган пайтларим чолни эсини еганликда айбладим. Маъшуқамга сохта ҳаётдан келганлигимни, шаҳарга келиб ҳаққониятга кўмилганимни ҳаяжон билан айтиб берган пайтларим бўлган. У оппоқ тишини кўрсатиб кулган, пушти лабларини чўччайтириб, «Ўзимнинг ёввойигинам», дея қулоғимга пичирлаганди. Мен чолнинг кўнглини оғритиб қўйган эканман. Ишим ўнгидан келмай юрган кезлари чолнинг ҳаққига дуо қилгим келиб кетди. Чол жойнамозга ўтирволиб ҳадеб такрорлайверадиган сўзларини эслай олмасдим. «ла», «ла», бу – арабчада «йўқ» дегани экан. Миямга тузукроқ гап келмади. Пешонам терлаб кетди. Юк келиши керак эди. Иссиқда куйиб-пишиб ўтиравердик. Акром, Зубай, Хуршид ва мен. Хуршид асабийлаша бошлади. Омборхона хўжайинини секин йўқлади. Онасини ҳам. Мен кулдим. Жаҳлим чиқса, куладиган одатим бор эди. Миямда ҳамма воқеалар қоришиб кетар, тетапоя қилиб, тилим бийрон бўла бошлагандан бери ўтган энг масъуд дамларимни эслаб кулардим. Гўёки қуёшнинг қайноқ нурлари қаърида пайдо бўлган йўл мени ўша томонга етакларди. Бу йўл менга пулдан ҳам қадрлироқ мукофотни ваъда қилар, кимгадир йўлиқишимга ишора этарди. Оёғим увишиб, туришга мадорим йўқ эди. Чол эшикни ғийқиллатиб очди. Бола унинг кетидан қолмасди. Кампир тўрда нимадир тикиб ўтирарди. Чопон бўлса керак. Куёвликбоп чопонлар кампирнинг қўл фабрикасидан чиқарди. Чол оёқ учида келиб кампир ёнида турган ғалтакка қўл чўзди. Fалтак ип бошқа томонга тортилди. – Сезиб қолдинг-а? – деди чол кулимсираб. – Худога шукур, кўзим ҳали ўткир, – деди кампир киноя билан. Кампир кўзойнагини кўтариб қўйди. Кейин катта-катта, ҳақиқий Шарқ гўзалларигагина хос бўлган кўзларини болага тикди. Дарров ҳамма ишини йиғиштириб эшикка чиқди. Чол маҳсисини ечди. Бола ҳам сакраб турди. Fалати қувонч билан бармоқларини йиғиб, жажжи муштчасини намойиш этди. «Ана, эшитдингизми? – деди овозини баландлатиб. – Бобо, эшитдингизми?» Чолнинг кўзи илинган шекилли, овози чиқмади. У ёнбошлаганча ютиниб қўйди. – Ҳо,– деди болакай эркаланиб, – бериб бўпман сизга. Кейин сал юмшади:

Сичқон тешикнинг ёнига келиб, ташқарига чиқайми, йўқми, деб қўрқиб турса, ташқаридан итнинг вовуллагани эшитилибди. Сичқон "ит вовуллаётган жойда мушук бўлмайди", деб, ташқарига чиқса, вовуллаётган мушук экан. Шартта сичқонни ушлаб, ебди ва ўзига ўзи "Чет тилини билган оч қолмайди!", деган экан... P.S.: Сиз ҳам келажакда оч қолмай десангиз, бирорта чет тилини билиб олинг!