📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Унутманг, ҳар бир кучли эркакнинг ортида кучли аёл туради. Ўша кучли аёл бўлиш ёки бўлмаслик эса ўз қўлингизда. 🎀🎀🎀🎀🎀🎀🎀🎀🎀 🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩 𝑻𝑬𝑳𝑬𝑮𝑹𝑨𝑴 ➡️➡️@SHAMSINURIJODI 💣💣💣💣💣💣💣💣💣 ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

🌹 ҚИЗИ БОРЛАР ТРЕНДДА БЎЛСА, БЎЛИБДИ🌹 (Ҳазиломуз жавоб) 😄 Қиз ўстирдик кўзга суртиб, Оқ сут бериб, меҳрга ўраб. Энди бизга таъна қилиб, Қизи борлар трендда, дейсиз! 😄 Қизимиз бор — бахтимиз бор, Уйимизда тахтимиз бор. Совчи келса, шартимиз бор, Қизи борлар тренддалар! 🌹 Қиз ўстириш осон эмас, Ҳар келганга бериб бўлмас. Қадрин билмас хонадонга, Қизимизни узатиб бўлмас! Ўғли борлар, шошманг ҳали, Қиз ҳам ота-онанинг гули. Куёв бўлсин марднинг мари, Қизи борлар тренддалар! 😄 Совчи келса, қош кермаймиз, Бойлигига кўз тикмаймиз. Қиз қадрини билмасларга, Бир оғиз ҳам сўз бермаймиз! Мол-дунёга қиз сотилмас, Бахт пул билан ўлчанилмас. Қиз йиғлатган хонадонга, Она рози бўлиб турмас! «Кетмони учган», дебсиз бизга, Ҳазилингиз ёқди бизга. Қизимиз бор, шукр Аллоҳга, Нима етсин бундай бахтга! Ўғил ўстирган онажонлар, Сиз ҳам бизга қадрдонлар. Қизимизга меҳр берсангиз, Биз ҳам сизга жон фидолар! Қиз ҳам азиз, ўғил ҳам азиз, Иккиси ҳам Аллоҳдан ризқ. Қизимизни сўраб келсангиз, Аввал бўлсин ниятингиз пок! Трендда бўлсак, бўлибмиз-да, Қизимиздан кулибмиз-да. Қиз ўстирган оналармиз, Шукр қилиб юрибмиз-да! ❤️ ҚИЗИ БОР ОНАЛАР НОМИДАН 🌹😄 Ҳазилни ҳазил билан олдик, Лекин қизимизнинг қадрини баланд қўйдик❤️

Қизи борлар тренддалар. "Хазил" Бойвуччадек тутиб ўзин Ўтказарлар айтган сўзин. Совчи пойлар юрган изин, Қизи борлар тренддалар. Хар соатда совчи келар Қизин излаб, овчи келар. Бир сўз демай қошин керар, Қизи борлар тренддалар. Ўтса хамки куну-ойлар Ширин сўзлаб кўнглин жойлар. Ўғли борлар йўлин пойлар, Қизи борлар тренддалар. Қарасангиз қарамайди, Хол сўрашга ярамайди Таниб туриб, танимайди, Қизи борлар тренддалар. Омад, қувонч, бахтни қучган "Кетмонлари" бирдек учган, Оёқлари ердан кўчган, Қизи борлар тренддалар. Дарвозасин ёпиб қўяр Баҳонасин топиб қўяр. Бошгинасин қашиб қолар Қизи борлар тренддалар. Суриштирмаслар зотини Етти пушту-авлодини. Боғласа бас хаётини Қизи борлар тренддалар. Бизлар росса кутган эдик, "Распирадажа" бўлган эдик. Қандай замонларга келдик? Қизи борлар тренддалар. Бўйдоқларни сафи ошиб Хавотир, хадиклар ошиб. Ёр топсам дейди, муносиб, Қизи борлар тренддалар. БАРЧИНОЙ ЙЎЛДОШЕВА.

Катта раҳмат опажон . Эътирофингиздан хурсанд бўлдим . Минг бор узр сизларни кўп куттирдим . Насиб оз қолди тугатамиз . Яна бир қизиқарли асар топиб қўйдим . Биз доим биргамиз . ❤️

Шахзодахон тани жонингиз сог булсин каламингмз бунданам уткир булсин Яна яна кизикарли укиган сари укигин келадиган асарларингиз бн бизи узингизга мафтун килаверинг оллохим умрингизи узун рискингизни мул килсин хеч качон касал буманг онасиз колган чакалокни шунаканги марок бн укидимки шунча укиган нарсаларимдаямбунчалик кутиб шошмаганман сизга катта рахмат энди тезрок тугатайлик илтимос сог булинг

2️⃣6️⃣🔣1️⃣0️⃣🔣2️⃣0️⃣2️⃣6️⃣ 🌺🍁 Ассалому алайкум яна бир ёруғ кунга омонликда етган бахтлилар! 🌺💔Душанба тонгги хайрли бўлсин! 🤩Кунингиз аъло кайфият билан, хуш дамларга, гўзал лаҳзаларга бой тарзда ўтсин. 🌺💔 Дилингиздаги чиройли ниятларингизга Аллоҳим ўзи етказсин. 🤩Бошланаётган кунингиз хуш кайфият билан бошлансин! 🤩Душанба кунингиз хайрли мазмунли ўтсин Қадрлигим! 🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂 Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖

ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍ . 81 - қисм . ,, Келган аёл ким бўлди экан . Айни келин куёв келадиган маҳалда-я . Тинчлик бўлсинда ,, Умида хавотир билан кичик дарвозадан ташқарига чиқди . Унга Гулбаҳор ҳам қўшилди . Умиданинг дадаси келиб яшириниб турадиган ҳув ўша тут дарахтининг тагида кўринишидан ёши каттага ўхшаб кўринадиган кийимлари эскигина , уринганроқ ахволда , юз кўзлари ҳорғин жувон ранги билинмай қолган рўмолини учини оғзига босиб , тўрт ёшлардаги ўғлини қўлидан тутиб бетоқат қараб турарди . Опа - сингиллар аёл томон юришди . Аёл баттар бесаранжом бўлиб кўзларини олиб қочиб ер чизиб туриб қолди . --- Келинг опа , уйга киринг , тўйда мехмонимиз бўлинг ,- деди Умида одоб билан салом бериб . --- Ваалайкум ассалом синглим , тўй қуллуқ бўлсин . Мани танимадингиз-а биламан . Ман отангизни хозирги хотиниман . Бизни кечиринг ,- деди аёл ёшланган кўзларини рўмолини учига артиб . ---Сиз нега кечирим сўрайсиз . Қўйинг опа ,- Умида маюс гапирди . --- Синглим , ман отангиз учун сизлардан кечирим сўраб келдим . Ва укангизга миннатдорчилик билдиргани келдим ... Отангиз сизлар учун бир сўм нафақа бермаган бўлсада , сизлардан буни талаб қилди . Укангиз эса мардлик қилибди . Болаларим учун мани номимга таъминот учун ҳар ой нафақа ажратибдилар . Ҳатто икки ойлигини олдиндан тўлаб хат ҳужжат қилиб берибдилар ,- аёл қўлида махкам чангаллаб турган анчагина пулни кўрсатди . Умида сезган эди , отасининг андишасизлик қилишини билган эди . Аммо укасининг бундай мардлик қилишини ўйламаган эди . Кўзига ёш қуйилиб келди , синглиси Гулбаҳорга қараб кўз ёши аралаш жилмайди --- Шукур укам берган тарбиямни оқлади . У меҳрибон ва мард инсон бўлибди . Гулбаҳор опасининг елкасидан қучди , --- Йиғламанг опа , укамни сиз тарбиялагансиз ахир . Умида отасига қуйиб қуйгандек ўхшаб турган ўғил болачани юзини силаб қўйди . --- Опа киринг , тўйимизда меҳмон бўлинг ,- очиқ юз билан аёлга деди у . --- Йўқ синглим , сизларга катта раҳмат , бағри кенг экансизлар . Укангизга катта рахмат ,топгани ҳалол , баракали бўлсин . Отангиз учун ман кечирим сўрайман , синглим . Кечиринг , кечиризлар синглим . Ундан ранжиманг , у ёмон бўлса ҳам болаларимнинг отаси ахир ,- аёл ўксиб йиғлаганича ортига бурилиб , боласини етаклаганча тез тез юриб кетиб қолди . Опа-сингил унинг ортидан маюс қараб қолишди . Шу топда Умида бир нарсани сезди . Отаси қанчалик иродасиз , тарбиясиз , номард бўлса ҳам , ҳаёти давомида иккита гулдек аёлнинг муҳаббатига сазавор бўлган эди . Афсус у буни қадрига етмади ва ҳалиям хулоса чиқариб олмаган эди . Хаёл билан ҳовлига кирган Умиданинг кўзи ўзига савол назари билан қараб турган бобосига тушди . Ўйчан бобоси сари юрар экан ўзини тутиб олди . Юзи ёришиб бориб бобосини қўлини ўпиб кўзига суртди , --- Бобожон , Ёдгоржонга берган тарбиянгиз зое кетмабди . У мард ва сахий инсон бўлибди . Етимдек абгор кун кечираётган болалар ва муштипар аёлга саховат қилибди . Бобожон укамни дуо қилинг . Бобоси ҳам ҳаммасини . тушунди . Кўнгли тўлиб қўлини дуога очар экан , кўз олдида қизи Сабрия жилмайиб тургандек бўлди ... Шу пайтда болаларнинг --- Келин келди , келин келди ,-деб чувиллаган овозлари билан бирга карнай сурнай садолари янгради.... ## ... Бахти ёрлар келаётир бахт улашиб , Гоҳ жилмайиб , гоҳ ийманиб , гоҳ кулишиб . Бир - бирини авайлашиб , жуфт бўлишиб , Бахт аталмиш чорраҳада дуч келибсиз , Хуш келибсиз келин-куёв , хуш келибсиз . Тақдир азал битилгандир пешонага , Жаннат тиланг сизни топган Онага , Шамсу қамар бўлиб киринг кошонага , Қўлни - қўлга бериб чунон мушт бўлибсиз , Хуш келибсиз келин - куёв , хуш келибсиз . Шўх садога тўлдиринг сиз тўйхонани , Хушбахт қилиб , бобожону , икки опани , Қаранг турибдилар тилдан қўймай шукронани , Улар учун қувончли кўз ёш бўлибсиз , Хуш келибсиз келин - куёв , хуш келибсиз ... ## Ҳамма дарвозадан кириб келаётган келин-куёвларга хурсанд боқиб турган пайтда ҳовлининг қоронғу бурчагидан кўзлари қизарган , қўллари мушт бўлиб тугулган одамни нафрат билан қараб турганини ҳеч ким сезмади ... давоми бор ... ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍ https://t.me/shahzodangizdan

Оғзидаги чўпга қарадим. У ҳам пайқади. Иккимиз ҳам кулиб юбордик. — Юр, — дедим. — Мен овқатланаман, менга ҳамроҳ бўласан. Келди. Олдига шўрва қўйдим. Жимгина ичишга тушди. Кетидан иккинчи косани сўради... Бироз индамай ўтирдик. — Самат, — дедим. — Иш топсанг, биринчи бўлиб нима қиласан? — Уй ижарага оламан, ака. — Кейин-чи? — Отамни меҳмонга чақираман. — Отангними? — Ҳа. Кичкинагина уй бўлса ҳам майли. Бир стол, иккита стул бўлса бас. Ўз пулимга бозор-ўчар қиламан, овқат тайёрлайман. Отамни қаршимга ўтқазиб қўяман. Кўзларига ёш келди. — Йиллар давомида у мени боқди. Бир сафар мен ҳам унга дастурхон ёзай. Кейин қўшимча қилди: — Қолаверса, энди у кишига ёлғон гапиришни хоҳламайман, ака. «Овқатландингми, ўғлим?» деса, чиндан ҳам «Едим, ота» дегим келади... Ўша кеч уни эшикгача кузатиб қўйдим. Аёқ кийимини кийди. Чўнтагидан чўп қутисини чиқарди. Биртасини оладигандек бўлди-да, қайтиб солди. — Бугун кераги йўқ, ака, — деди. — Нега? Жилмайди: — Бугун чиндан ҳам қорним тўйди. Ташқи кўринишига қараб инсонларга баҳо беришга шошилманг. Баъзан биргина оғиздаги чўпнинг ортида — очлик, номус ва отасининг кўнглини оғритмаслик учун айтилган беозор ёлғонлар яширинган бўлади... таржима Шавкат Ўймовутли тайёрлади @Hikoyalar 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ОҒЗИДА ЧЎП БИЛАН ЮРГАН ЙИГИТНИНГ СИРИ Маҳалламизда Самат исмли бир йигит бор эди. Қачон кўрманг, оғзида чўп. Эрталаб дўконга чиқади — оғзида чўп. Кечқурун йўлак олдида ўтиради — яна ўша чўп. Ичимда уни айблардим: «Бу ёшда нима кўргазма бу? Ҳар куни кабоб еяётгани йўқдир-ку...» У олий маълумотли эди. Ёши ўттизга яқинлашиб қолган. Гоҳида корхоналарда вақтинчалик мардикор бўлиб ишлар, бир ой ишлаб, уч ой иш кутиб қоларди. Бир куни йўлак олдида унга дуч келдим. — Ишлар қалай, Самат? — Иш суриштириб юрибмиз, ака. — Самат, ўқишни битирганингга йиллар бўлди. Нега ҳалигача сумка кўтариб юрибсан? — Одат бўлиб қолган, ака, — деди у. — Бирортаси кўрса, талаба деб ўйлайди. Ишсизлигим хаёлига ҳам келмайди. — Ичида нима бор? — Ҳеч вақо йўқ, ака. — Майли, — дедим. — Ҳар ҳолда отангнинг уйидасан, ижара ташвиши йўқ. Бир куни кечқурун уни дўконда кўриб қолдим. Бир талай тангаларини санади-да, пули етмай, нонни қайтиб қўйди: — Уйда бор эди ўзи, бекорга олмайин, — деб чиқиб кетди. Бироз фурсат ўтиб, мен ҳам чиқдим. У йўлак ёнида атрофга қараб турар, чўнтагидан яна ўша чўпни олиб оғзига соларди. Чидолмадим: — Самат, нега доим оғзингда чўп билан юрасан? Эрта-ю кеч овқат еяпсанми? Жилмайиши бирдан йўқолди... — ТЕСКАРИСИ, АКА... — Қандай қилиб? — Отам мени оч қолди деб ўйламасин, деб... Шошиб қолдим. — Уйда овқат йўқми? — Бор, ака. Лекин мен емайман. Суҳбат асносида билдимки, у ўгай онаси билан уришиб қолиб, ўша хонадон дастурхонига бошқа ўтирмасликка қасам ичган экан. Отасини эса дунёда ҳамма нарсадан ортиқ яхши кўради. — Отам кечқурун ишдан қайтганда хонамдан чиқаман. Оғзимга чўп солиб оламан. «Овқатландингми, ўғлим?» дейди. «Едим, ота», дейман. У кишининг кўнгли хотиржам бўлади... — Нимага отангга бор гапни айтмайсан? — Йиллар давомида мени ўқитди. Ҳозир нафақага кун кўради. Ёшим ўттизга кирди, ҳалигача уйидаман. Энди оч юрганимни билса, ўзини айбдор ҳисоблаб, эзилиб кетади... — Ака, ишсизлик — жуда ғалати нарса. Эрталаб кеч уйғонасан, лекин ҳордиқ чиқармайсан. Уйғонгинг келмайди, чунки борадиган жойинг йўқ. — Иш қидирмаяпсанми? — Ҳар куни қидираман. Компьютерни очиб, эълонларга қарайман. Иш сўраб ариза юбораётганимда ичимда «зора бу сафар омадим чопса» дейман. Жилмайди. — Кейин телефон жиринглайди. Ҳаяжон билан қарайман — банкдан қарз ҳақида хабарнома... — Умуман чақиришмайдими? — Чақиришади, ака. «Аризангиз кўриб чиқиляпти» дейишади-да, кейин ойлаб дом-дараксиз кетишади. Бироз тўхтаб қолди. — Энг ёмони нима, биласизми? Бироз вақт ўтиб ўзингиздан шубҳалана бошлайсиз. Университетни битирдим, корхоналарда сменада ишладим, нима иш бўлса бажардим. Лекин энди ҳеч кимга керак эмасман. Телефонни олиб, оғайниларининг суратини кўрсатди. — Ўтган ҳафта кўришдик. Бири уй олибди, бири иккинчи фарзандини кутяпти. Ҳамма ишидан, маошидан гапирди. Мендан нима қилаётганимни сўрашди. — Нима дединг? — «Янги ишга ўтяпман», дедим. Бўйнини эгди. — Олти ойдан бери ишсизман, дея олмадим. Кейин яна гапида давом этди: — Илгари жўраларим қўнғироқ қилиб турарди. Ҳозир телефон жирингласа хурсанд бўлиб кетаман — қарасам, реклама. Ҳеч кимдан хафа ҳам бўлолмайман, ҳамма ўз турмуши билан овора, мен бўлсам ҳалигача иш қидириб юрибман... — Отанг нима дейди? — «Бирор янгилик борми, ўғлим?» деб сўрайди. Ёмон ниятда сўрамайди, биламан. Лекин ҳар сафар шуни сўраганида гўё кичрайиб бораётганимни ҳис қиламан. Бироз пойафзалининг учига тикилиб турди. — Уйда бекор ўтирганда ҳам ўзингни айбдор ҳисоблайсан, ака. Телевизор ёқсам: «Нима каромат кўрсатдингки, ҳордиқ чиқарасан?» дейман ўзимга. Кўчага чиқай десам — пул керак. Уйда ўтирай десам — тўрт девор орасида диққинафас бўлиб кетасан. — Хўш, нима истайсан ўзи? — Ишлашни, ака. Фақат ишлашни. Эрталаб турай, бирор жойга борай, чарчай. Кечқурун уйга қайтай. Эртага нима қилишимни билай... Ўша кеч уни овқатга таклиф қилдим. — Тўқман, ака, — деди.

Ажойиб шеър экан сизга ҳам илиндим... https://t.me/shahzodangizdan

Илгари қариндошларникига бориш учун тўй ёки маросим кутмасдик… Бир-биримизни соғинсак, ҳол сўрагимиз келса, шунчаки бориб келардик. Бугун эса баъзан энг яқинларимиз билан кўришишга ҳам баҳона излаймиз… https://t.me/shahzodangizdan 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Ўйиндан ўқ чиқди... Интернетда трендаги Эшитамиз лекин муҳокама қилмаймиз бу каби ўйинларни ўйнаманг, орангизга ола тушади😂 Кимга юборишни биласиз 👉 @tyxuzbek - энг тезкор ва махфий хабарлар каналига аъзо бўлинг! 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Шунда ҳам қачондир кўнгил қўйган кишингни унутиш оғир бўларкан, унинг қисматига бефарқ қарай олмас экансан. Дилафрўз Андижон Тиббиёт институтида ўқиётганидан хабарим бор эди. ўша йили у ҳам турмушга чиққанини эшитдим. Йўқ, юрагимда рашк ёки изтироб эмас, ўкинчга ўхшашроқ бир нарса уйғонди. Уйғондию, сўнди. Фақат бир нарсага ҳайрон қолдим. Дилафрўз Абжалга эмас, бошқа йигитга турмушга чиқибди... Кейин булар ҳам унутилди. Фақат онда-сонда тушларимга оппоқ кўйлак кийган Дилафрўз кирадиган бўлди. Ўн саккиз йил оз муддат эмас. Дилафрўз чиндан ҳам ўзгарган, аммо ўктам кулгиси, қуралай кўзларининг киборона боғиши ўша-ўша эди. – Мен сизни тушимда кўриб тураман, – деб такрорладим унинг кўзига тикилиб. – Йўғе! – Дилафрўз кўзларидан ўт чақнаб кулди. – Наҳотки? – Бу гапни сизга ёқиш учун айтаётганим йўқ. Бор гап шу. – Қаранг-а, мен шунча ҳаракат қилсам ҳам сиз сира тушимга кирмайсиз. Бу гапни у ярим ҳазил билан айтди. Бироқ менинг кўз ўнгимда яна ўша совуқ манзара жонланди. Унинг Абжал билан етаклашиб кетгани-ю, мен аянчли қиёфада термилиб қолганим. Ҳарчанд ўзимни тутишга уринсам ҳам бундай паллада айтиш мумкин бўлмаган энг аҳмоқона гап оғзимдан чиқиб кетди: – Абжални ҳеч кўрасизми? У ярқ этиб қаради. – Кимни-и-и? – деди чўзиб Кулдим. – Абжални-да! Эсингиздан чиқдими? Дилафрўз кўзимга узоқ, синовчан тикилиб турди-да негадир истеҳзоли кулди. – Бошимга ураманми уни?! – деди қошини чимириб. Эсанкираб қолдим. – Ахир ўшанда... Дилафрўзнинг кўзларига сезилар-сезилмас изтироб шарпаси соя солиб ўтгандек бўлди. Бироқ зум ўтмай кулимсираб сўради: – Докторлик ишингиз битиб қолдими? – Сиз... сиз қаёқдан биласиз? – дедим баттар ҳайратланиб. – Мен шунақа билағонман! – Унинг гап оҳангида яширин истеҳзо бор эди. – Ҳаммасини биламан! Қачон номзодлик диссертациясини ёқлаганингизни, Гули билан тўйингиз ўн тўртинчи июн, шанба куни бўлганини. Тўнғич ўғлингиз май ойида туғилганини... Хотинингиз ҳамшира бўлиб ишлашини... Айтаверайми? – У кулди. Аммо бу сафар кулгусида ўктамлик йўқ эди. Буни ўзи ҳам сезди шекилли, юзини ўгириб, бошини қуйи солди... Вужудим бирдан бўм-бўш бўлиб қолди. Самолёт ҳамон гувиллаб учиб борар, назаримда менинг қалбимда ҳам алланима гувиллаб жунбушга келган эди... Нимага у сенинг ҳаётингни миридан-сиригача билади? Илмий ишингниям, қачон уйланганингниям... Нимага? Нега у Абжалнинг номини эшитганда ижирғанди? Демак, Абжалдан нафратланар экан-да?! Хўш, ўшанда кўприк устида ўзингни аянчли қиёфада қолиб кетганингни ўйлайсану, нега Дилафрўзни ўйламайсан? Ўшанда Дилафрўз учун, мактабнинг энг гўзал, энг мағрур қизи учун ўзи ёмон кўрган, ўзи жирканадиган одам билан қўл ушлашиб кетиш осон бўлмагандир? Ким учун қилди бу ишни? Шошма... Ўшанда рельс устида амаллаб мувозанат сақлаб кетаётганида нима учун орқасига қайта-қайта термилиб қаради? Балки ўшанда унинг кўзларида инграган изтиробини пайқамай қолгандирсан? Балки эртасига мактаб дарвозаси олдида сени кутиб турганида ҳаммасини тушунтирмоқчи бўлгандир? Сен бўлсанг, уни ҳақорат қилиб жўнаб қолгансан. У шундаям сени кечирган. Бўлмаса, нима учун Низомдан қайта-қайта суриштирди сени? Нимага сен билан учрашишни тилади? Нимага? Нимага хотинингдан тортиб болангнинг туғилган кунигача билади? Нимага? Нимага? Бир-биридан аччиқ, бир-биридан армонли саволлар кетма-кет ёпирилиб келар, самолёт моторининг гувиллаши, миямда чарх ураётган саволлар ҳаммаси аралаш-қуралаш бўлиб вужудимни ларзага солар, Дилафрўз бўлса ҳамон нариёққа қараб ўтирар эди. Мен унинг юзидаги ифодани аниқ кўрмасдим. Аммо кўрмасам ҳам ўзимнинг беписандлигим туфайли, ўзимнинг бефаҳмлигим туфайли шунча пайтдан буён пайқамай келган туйғуларни энди аниқ сезиб турардим. Фақат... фақат энди кеч бўлганди. Ажаб, сендек «олим», сендек «зукко» эркакнинг бир аёл қалбини тушуниши учун ўн йил керак бўлибди! Ўшандаям тасодифан, тўсатдан... Демак, шунча йиллардан бери бежиз тушларингга кирмаган экан-да?! Сен бўлса...Сен галварс бўлса... Дилафрўз ҳамон бошини қуйи солиб, нариёққа қараб ўтирар, назаримда у яна ўша оқ, оппоқ булутлар орасида учиб юрадиган малакка айланиб қолганди... Ўткир Хошимов

Мен қизиб ётган рельсга ўтирдим-да, индамай туфлимнинг боғичини еча бошладим. Пайпоғимни ечаётганимда негадир Низом ҳам, у билан ғичиллашаётган «Дум» ҳам жимиб қолишди. Туфлимни бир чеккага қўйиб, ўтирган жойимда бурилиб қарадиму, беҳуш одамдек анграйиб қолдим. ўн қадамча нарида Дилафрўз турарди. Худди ўша — тушларимда кўргандек оппоқ кўйлак кийган, сочлари чиройли турмакланган Дилафрўз турарди. У оқ туфлиси билан шпалларни битта-битта босиб яқин кела бошлади. Нима бу? Оппоқ булутларнинг менга қилган сўнгги саховатими? – Тинчликми? – деди у яқин келиб. – Тинчлик, – «Дум» ноқулай илжайди. – Чўмилмоқчимиз. Дилафрўз менга ўгирилди. – Эргаш, сиз ҳам чўмилмоқчимисиз? Мен шундагина ўзимга келдим. Унинг рўпарасида ялангоёқ, бемаъни алпозда ўтирганим учун мулзам бўлиб, секин ўрнимдан турдим. – Шунақа, – дедим иложи борича совуққон оҳангда, – чўмилмоқчиман. Дилафрўз кескин Абжалга бурилди. – Нима, мен кўчада тушиб ётган чақаманми, орқамдан гаров ўйнайсизлар?! Дилафрўз Абжалга гапирди-ю, менинг ичим музлаб кетди. Унинг бу қадар шиддатли оҳангда гапирганини ҳеч эшитмаган эдим. Кўзимни қаёққа яширишни билолмай қолдим. – Ким етказди? – Абжал лабини бир чеккаси билан илжайди. – Ҳеч ким сизни чақиргани йўқ-ку! Абжалнинг Дилафрўзга киноя қилиши вужудимни қақшатиб юборди. – Менга қара, ўв! – дедим овозим титраб. – Гапни кўпайтирма. Бошладик! Абжал оёғини рельс устига қўйганича туфлисининг боғичини еча бошлади. Шу пайт ҳеч кутилмаган воқеа бўлди. Дилафрўз «Дум» билан Низомнинг орасидан ўтди-да, Абжалнинг елкасига қўлини қўйди. – Қулоқ солинг. Абжал бошини кўтарди. – Хўш? – Мен... – Дилафрўз Абжалнинг бошига хиёл эгилди. Кўзларида аллақандай ўт ёниб турарди. – Мен сизни яхши кўраман. Шуни билмоқчимидингиз? Қулоқларим шанғиллаб, кўз ўнгим қоп-қоронғи бўлиб кетди. Ғира-шира туманлик орасида Абжалнинг бир зум анграйиб қолганини, кейин қаддини ростлаганини кўрдим. Юрагим гурсиллаб ураётганини, оёқларимдан мадор кетиб бораётганини сезиб турардим. Зум ўтмай қиррадор тошлар устига чўккалаб қолдим. Кечалари тушимга кириб чиқадиган Дилафрўз шуми? Хаёлимда булутлар орасида сузиб юрадиган Дилафрўз шуми? Ҳозиргина осмонда учиб юрган Дилафрўз бирдан ерга тушди. Йўқ, ердан ҳам пастроққа тушиб кетди... Ана, у кетяпти. Абжалнинг, ҳамма ёмон кўрадиган, ҳамма жирканадиган Абжалнинг қўлидан тутиб кетяпти! Бундан чиқди, Абжал кеча бекорга гапирмаган, бундан чиқди илгариям... Абжал унинг оппоқ билагидан тутиб борар, у эса тасмадек рельс устидан дорбозларга ўхшаб эҳтиёткорлик билан мувозанат сақлаб юриб кетар эди. Гўё бир умр шундай юрадигандек. Гўё Абжал бир зум қўлини қўйиб юборса, йиқилиб кетадигандек. Бир неча қадам юришгандан кейин у орқасига бурилиб қаради. Кейин яна... Мен юзимни чирт ўгирдиму, бошимни чангаллаб қолдим. Анчадан кейин ҳушим ўзимга келди. Рўпарамда Низом турарди. У афтимга тикилиб турди-да, қандайдир қуруқ оҳангда сўради: – Қалай, ўлишингга арзирканми? – Сенга нима! – дедим жиннилардек бақириб. – Сенинг нима ишинг бор? Йўқол, тошингни тер! Эртасига кимё имтиҳонидан уч олдим. Чиқсам, мактаб дарвозаси олдида япроқларини чанг босган олча тагида Дилафрўз илжайиб турибди. Кўзимга шу қадар хунук кўриниб кетдики, юзимни тескари ўгирдим. Шитоб билан ўтиб кетаётган эдим, чақирди: – Эргаш... – Нима! – дедим бақириб. – Абжал камлик қилиб қолдими? Бирпас сабр қилсанг чиқади! – Шундай дедиму, югуриб кетдим. Кейин... ҳаммаси тамом бўлди. Мактаб ҳам. Муҳаббат ҳам... Тошкентдек шаҳри азимда институтга киришга кўзим етмасди. Омадим чопдими, яхши тайёргарлик кўрдимми, ҳарқалай Темир йўл транспорти инженерлари институтига кирдим. Ора-чора Низомдан хат келиб турарди. Икки марта Дилафрўз сени сўради, адресингни берайми, деган мазмунда ҳам ёзди. Кўнглимда қувончга ўхшаш бир нима йилт этгандек бўлдию, ўша заҳоти сўнди. Унинг Абжал билан етаклашиб кетаётгани, мен бўлсам аҳмоқона бир алпозда темир йўл четида анграйиб ўтирганим кўз ўнгимга келиб, «аравасини тортсин» деган мазмунда жавоб ёзиб юбордим. Шунда ҳам ҳар гал уни эсласам, юрагимнинг бир чети жиз этиб қўярди... Бора-бора жизилламайдиган бўлди... Тўртинчи курсни битирган йилим уйландим.

Эрталаб карахт бўлиб уйғондим. Бошим лўқиллаб оғрир, негадир худди йиғлаган одамдек кўзим ачишарди. Кўчага чиқсам, дарвоза олдида Низом турибди. – Борма! – деди қўл силтаб. – Биласан¬-ку, Абжал бандит! Тегирмонга тушса бутун чиқади. Нима, жонингдан тўйдингми? Кўнглимнинг бир чеккасида Низом тўғри айтаётганини билиб турардим. Аммо ўзим ҳам тушуниб етмаган қандайдир қайсар туйғу нуқул олға итарарди. Қайтага яхши эмасми? Сен ўлиб кетасан, Дилафрўз ҳаммасини эшитиб, зор¬-зор йиғлайди... Сени севмаганига, қадрингга етмаганига пушаймон бўлади. Абжалдан бир умр нафратланиб юради. – Менга қара, Низом, – дедим совуққонлик билан. – Қўрқаётган бўлсанг бормай қўя қол, менга секундантнинг кераги йўқ. Низом бора¬-боргунча мени ҳам, Абжални ҳам, «ҳамма ғалвани бошлаган» ўша «Дум»ни ҳам сўкиб борди. Менга бу гаплар таъсир қилмас, хаёлим бошқа ёқда эди. Дилафрўз қаёқдайкин ҳозир? Нима қилаётганийкин? Кўприк устига етиб келганимизда ҳеч ким йўқ эди. Кун эрталабдан қизиб кетган. Ялтираб ётган темир йўл изиданми, қорамойга беланган шпалларданми, чучмал ҳид анқиб, нафасни олгудек бўларди. Кўприк четига ўрнатилган лиқилдоқ панжарага суяниб пастга қарадим. Юқорида ёйилиб оқаётган сув шу ерга — темир йўл остига келганида кескин тораяр, икки чети бетонлаб қўйилган ўзандан шиддат билан оқиб ўтиб, нариги томондан отилиб чиқиб кетар эди. Шунинг учун бўлса керак, юқоридан сарғайиб келаётган сув нариги томондан кўпикланиб, оппоқ оқариб чиқарди. Жарнинг у юзида сап¬-сариқ қамишзор кўзга ташланар, янаям нарироқда ботқоқлик қорайиб кўринарди. Терак бўйи пастликда аждардек вишиллаётган Бўрижарга қарашим билан юрагим орқага тортиб кетди. – Қалай, юрагинг пўкиллаб қолмадими? Дўриллаган овоз эгасини таниб, бурилиб қарадим. Абжал бир қўлида «портвейн» шишаси, бир қўлини белига тираганча кинояли илжайиб турарди. Нарироқда эса Низом билан «Дум» юзма¬- юз туришар, Низом қўлини пахса қилиб, жаҳл билан алланималарни тушунтирар эди. – Кетар жафосида отиб оласанми? – Абжал шундай деди-ю, шишани чаққон очди. Боши устида баланд кўтарганча қулқиллатиб ича бошлади. У ҳар ютинганида дўрдоқ лабининг икки четидан қип-қизил вино сизиб тушар, кўйлагининг ёқасидан тошиб, пастга оқар эди. Турқи кўзимга шу қадар жирканч кўриниб кетдики, ижирғаниб юзимни ўгирдим. Дилафрўзни шунга топшириб қўяманми? Шунга-я! Ундан кўра бир марта эмас, ўн марта чўкканим яхши эмасми? Абжал винони ичиб бўлди-да, кафтининг орқаси билан лабини артди. Шишани улоқтириб юборди. Шиша темир йўл четидаги қиррадор тошлар устига тушиб, чил-чил синди. – Қани, ташла тангани! – Абжал «Дум»га қараб қичқирди. – Ташла, толеимизни синаб кўрайлик! «Дум» дарров жилпанглаб етиб келди. – Мана бу 20 тийинлик, – деди қўлидаги тангани кўз-кўз қилиб. – Қаёғини танлайсан? Абжал кайфдан қизарган кўзларини сузиб қўл силкитди. – Менга бари бир. – Сен-чи? – Менгаям! – Бўлмаса бундай... Узоқдан эшитилган гудок товуши «Дум»нинг гапини бўлди. – Шошма, поезд ўтиб кетсин! – деди у билағонлик билан. – Ҳаммаси қоидаси билан бўлиши керак... Эркакчасига... Шиддат билан келаётган тепловоз яқинлашиб қолганда яна бир сигнал берди-да, вагонларни судраганча гулдураб ўтиб кетди. Йўл четидаги мазут сачраган, қовжираб қолган ўтлар силкиниб-силкиниб тағин қаддини ростлади. Зум ўтмай пастда яна Бўрижарнинг гувуллаши эшитила бошлади. – Гап бундоқ, 20 тийин деб ёзилган томони тушса, Эргаш биринчи бўлиб калла ташлайди. Орқаси тушса — Абжал. – «Дум» шундай деди-да, тангани чириллатиб осмонга отди. – Мана, Низом, сен ҳам кўр! – «Дум» шпалга тушган танга устига энгашди. – Қарасанг-чи! Низом икки темир йўлнинг қоқ ўртасида карахт бўлиб турар, чамаси, бу гаровнинг шунчаки ўйин эмаслигига ҳалиям ишонмас эди. Мен бўлсам аллақачон ҳукм қилинган одамдек хотиржам эдим. – Мана, ўзинг кўр! – деди «Дум» негадир қувониб. – «Чув» тушди. Биринчи бўлиб Эргаш ташлайди. – Бекор айтибсанлар! – Низом жон ҳолатда бақириб юборди. – Сенлар Эргашни ўлдирмоқчисан!

Бошингизга  синов тушса, кўп нарсани йўқотишингиз мумкин. Лекин ҳар ёмоннинг бир яхшиси бўлганидек, анча нарса ютасиз ҳам. Ким дўст-у ким душман, ким содиғ-у,  ким  мунофиқ — билиб оласиз... Ишонинг, бу — озмунча ютуқ эмас... Ўткир ҲОШИМОВ https://t.me/Mahbuba_Bahodir_qizi

-- Агар мени чиндан... ростдан ҳам яхши кўрганингизда атайлаб факультетингизга бориб, адрес топиб, Самарқандга ёзган хатларимга жавоб бермасмидингиз? Менинг нима учун ўқишга киролмаганимни, уйдагилар бунга йўл қўйишмаганини билдингизми? Охирги марта учрашувга боролмай қолган куним уйга совчилар келганини билдингизми? Ўшанда ёрдам бердингизми менга? Йўқ... -- Холида бирдан ўксиб-ўксиб йиғлаб юборди. -- Ўша куниёқ синглимдан уйингизга хат бериб юборгандим. Акам эшик олдида кўриб қолиб, хатни тортиб олибди... Ҳаммасини эшитдим... Ўша куни сиз уйга келган экансиз. Акам сизни хафа қилибди. Сиз бир гап билан аразлаб кетдингиз. Мен сизга ишонардим... Ўзимга ишонгандек ишонардим. Сиз бўлсангиз... Мен бир йўла ҳаммасидан айрилдим... Агар чиндан яхши кўрсангиз шунақа қилармидингиз?.. Кейин... кейин мен ҳеч кимга ишонмай қўйдим. Энди менга барибир эди. Холида чуқур изтироб билан йиғлар, унинг ҳар бир сўзи юрагимни тилимлар, ҳар томчи ёши қалбим ярасига томар эди. -- Ўтинаман, йиғламанг! -- дедим титраб-қақшаб. -- Холида, йиғламанг! Йиғламанг! Холида чуқур уф тортди. -- Майли, Эркин ака, ҳаммаси ширин тушдек ўтди-кетди. Энди қайтиб келмайди. Фақат, сиздан бир илтимос... Эндиги муҳаббатингизни -- бошқаларга насиб бўладиган муҳаббатингизни эҳтиёт қилинг... Холида секин ўрнидан турди. Қизил сумкачасини билагига илди-ю, менга узоқ тикилиб қолди. -- Эркин ака, эсингизда бўлсин. Мен, барибир, сизни яхши кўраман. Умримнинг охиригача яхши кўраман. Эшитяпсизми, охиригача, охиригача... -- У яна йиғлаб юборди. Кейин аста бурилди-ю, узоқ касалдан турган одамдай гандираклаб-гандираклаб юриб кетди. Қаёққа? Нимага? Наҳотки, мен ёшлигимнинг умримнинг олтин дақиқалари билан абадий видолашсам! Даҳшат ичида ўрнимдан сакраб туриб кетдим. -- Холида! Мен бутун хиёбонни янгратиб ҳайқириб юбордим, деб ўйлагандим. Йўқ! Бу сўз юрагимнинг туб-тубидан бўғиқ, аламли бир нидо бўлиб чиқди. Муюлишдаги ўрик ёнида унга етиб, билакларидан маҳкам ушлаб олдим. У ҳам, мен ҳам терак баргидек қалтирардик... -- Холида! Жоним. Қоракўзим. Сиз... Сиз... Мен нима қилаётганимни ўзим ҳам билмас, нимадир дегим, алланималар деб ҳайқиргим келарди. Холида кўзларимга хотиржам тикилиб туриб, паст, аммо қатъий оҳангда гапирди: -- Қўлингизни тортинг. Мен бировнинг хотиниман! -- Холида, ахир тушунсангиз-чи! Мен... Холида қўлимдан беҳолгина, силтаниб чиқди-ю, япроқлари оқшом шабадасида оҳиста силкиниб турган ўрик тагидан бурилиб, муюлишда кўздан ғойиб бўлди. Қарғашойи кўйлагининг этагини, ўнг билагига илиб олган қизил сумкачасини кўриб қолдим. У кетди... У кетди-ю, ҳам ширин, ҳам аччиқ, ҳам қувноқ, ҳам аламли узуқ-юлуқ хотиралар қолди менда. Шу хотиралардан бошқа нимам ҳам бор менинг? Ахир, мен муҳаббатимни эҳтиёт қилолмаган, асрай олмаган, ёлғиз яхши кўриш билан кифояланиб юрган одамман-ку! Шу бахтимни аввалроқ асрасам бўлмасмиди! ... Кўзларимда ёш қалқидими? Йўқ-йўқ. Нега? Эндими? 1964 йил Ўткир Хошимов

Фақат, бир нарса етишмайди. Қани ўша, беланчакка солиб аллалагандай ширин ҳисларга етаклаган суҳбатлар? Қани ўша муҳаббат чўғини алангалатган эҳтиросли сўзлар, қани? Қани ўша, болаларча маъсумлик билан жавдираган кўзлар, қани? Наҳотки ҳаммаси ёшликнинг сирли сўқмоқларида тўзонли из қолдириб ўтмишга сингиб кетган бўлса? Холида ҳамон чўнқайиб ўтирганича сувни шапиллатиб ювинар, елкасидан ошиб тушган сочининг учи тўлқинлар юзидан ўйнаб ҳўл бўлиб кетганди. Мен бўлсам унинг кўз ёшлари сувга қўшилиб оқиб кетаётганини ҳис қилиб турар, ўзим ҳам юрагимни ўртаб юбораётган ҳисларимни базўр босиб ўтирардим. Ниҳоят, Холида қизил сумкачасидан шойи рўмолча олиб юзларини арта-арта ёнимга келиб ўтирди. Анҳорга тикилганча ўтиравердим. -- Гапиринг, Эркин ака! -- деди у қизариб кетган кўзларини менга тикиб. -- Нимани? -- Бир йигитга кўнгил қўйиб, бошқасига тегиб кетган қиз қандай таънага лойиқ бўлса, шуларнинг ҳаммасини гапираверинг... -- Сизга айтадиган гапим битта -- бахтли бўлинг. -- Ким? -- Сиз... ўртоғингиз... -- Яна қанақа тилакларингиз бор? Холиданинг бу гапи таъна бўлиб эшитилди. Юрагимдаги изтироб ўрнини ғазаб эгаллади. -- Бўлгани шу! Холида анчагача жавоб бермади. Анҳор қаттиқроқ шовиллай бошлади. Хиёбон тепасида чироқлар лип-лип этиб, бирин-кетин ёнди. Кутилмаганда Холида ҳорғин кулиб қўйди. -- Қайси куни туш кўрибман: иккаламиз шу ерда... йўқ, бу ерда эмас, бошқа жойда -- каттакон анҳор бўйида турганмишмиз. Ювинаман деб эгилсам, бошимдаги рўмолим сирғалиб тушиб, сувга оқиб кетибди. Ҳув бирда менга кўк шойи рўмол совға қилгандингиз-ку, ана ўша рўмолмиш... Қўлимни -- чўзсам, ҳеч етмасмиш... "Эркин ака, қаранг-қаранг, рўмолим оқиб кетяпти", десам индамай туравердингиз. "Жон Эркин ака, тутиб беринг рўмолимни! Ахир, уни ўзингиз олиб бергансиз-ку... Қаранг, энди уни бошқа одам тутиб олади", десам, аразлаб бурилиб кетибсиз. Бирпасда сизни ҳам, рўмолимни ҳам йўқотиб қўйибман. Уйғонсам, ёстиғим ҳўл бўлиб кетибди... -- Холида лабларини қимтиб бошини қуйи солди. Шамол турди. Япроқларнинг ердаги сояси титрай бошлади. Анҳорга тўкилган чироқ нурлари чил-чил бўлиб кетди. Холида илкис бошини кўтариб, кўзларимга аянчли табассум билан тикилди. -- Эсингиздами, Эркин ака, биринчи марта шу ерда, шу скамейкада ўтириб гаплашган эдик. Қизиқ, бирон марта бир-биримизнинг қўлимизни ҳам ушламаганмиз... У бирдан қўлимдан ушлаб олди. Қўлларининг енгил титраётганини сезиб турардим. Вужудимни тентакларча бир эҳтирос қоплаб олди. Бирасда маст одамдек кўз ўнгим қоронғилашди. Қизиқ, нима демоқчи у? Ахир, бу... бу... Борди-ю, пайти келиб менинг хотиним ҳам бировга шундай гапларни айтса... Холиданинг қўлини шахт билан силтаб ташладим. Силтаб ташладим-у, аламдан, изтиробдан, додлаб юборай дедим. У шунчалар маъюс, шунчалар аламли ўкинч билан тикилиб қолдики, кўзимни қаерга яширишимни билмай қолдим. Йўқ, бунақа тикилганидан кўра аямай тарсакилаб юборгани, дод солиб йиғлагани, минг марта афзал эди. Мен ундан нима бўлса ҳам бир нарса кутардим, аммо у ҳамон ҳайкалдек қотиб турарди. Анчадан кейин у ҳаво етишмагандек энтикиб-энтикиб гапира бошлади: -- Сиз мени... Ўшанақа... ёмон хотин деб ўйлаяпсизми? Шунақами? Холида бу сўзларни шивирлаб айтди. Аммо шу тўрт-беш оғиз сўз қулоқларимни батанг келтириб, чиппа битириб, қўйгандек бўлди. -- Рост... -- Холиданинг кўзларида ёш йилтиллади. -- Рост. Мажбуран қурилган турмуш хиёнат қилишга олиб келса, эҳтимол. Лекин мен ўз номусимни ҳеч нимага, сизнинг муҳаббатингизга ҳам алишмайман... Мен нимадир демоқчи бўлдим. Аммо сўз тополмадим. Холида ҳам менга навбат бериб ўтирмади. -- Сиз мени... мени хиёнатчи, бевафо деб ўйлайсизми? Ўзингиз-чи?.. Ўзингиз нега менга шунақа бепарво қараб келдингиз? Энди у йиғламасди. Мен бўлсам бир нима дейишга ожиз эдим. -- Ўша... ҳаммаси учун битта мен айбдорманми? Йўқ, муҳаббатимизнинг уволини иккаламиз баравар бўлишиб оламиз! -- Холиданинг кўзлари ўт бўлиб чақнаб кетди. Аммо бир лаҳзадаёқ яна ўшандай маъюс бўлиб қолди.

Қаёққа бораман? Яна ўша уйгами?! Кимнинг олдига бораман? Мени шунчалик ҳақорат қилган одамнинг олдигами? Нимага бораман? Ялиниш-ёлвориш учунми? ... Холидага хат ёзиш учун уч марта қўлимга қоғоз-қалам олдим-у, аммо ёзолмадим. Ҳар сафар қалам ушласам, кўз олдимда унинг акаси жонланар, назаримда, менга нафрат билан тикилиб турар, аямай ҳақорат қиларди. Барибир, бўлмади. Орадан икки ойча ўтганиданк кейин Холидага хат ёздим. Ёзишга ёздим-у, ўзимдан-ўзим афсусланиб қолдим. Хатимга жавоб келмади. Қайтиб борганимдан кейин Холида буларнинг ҳаммаси учун мендан узр сўрайди, деб юргандим. Йўқ, бутун хаёлим пучга чиқди. Практика тамом бўлай деб қолганда, собиқ мактабдош дўстим Жавдоддан хат келди. Хат жуда қисқа эди: "Холидадан умидингни уз! Эрга текканига ўн беш кун бўлди. Акасининг ўртоғига тегибди..." Хатни бурда-бурда қилиб улоқтирдим. Бевафо! Ярамас! Сотқин! Йўқ, менинг нафратлашга, лаънатлашга ҳам ҳолим қолмаганди. Киприкларимни тўсган ёш пардасини томоғимни бўғиб қўйганди. Барибир, энди ишлай олмаслигимни тушундим. Лаш-лушларимни йиғиштириб, уйга қайтдим. Автобусдан тушишим билан атайлаб Холидаларнинг кўчасига бурилдим. Негадир, уни шу ерда, шу кўчада учратишимга ишонардим. Ҳа, янглишмабман. Мен уни кўрдим. Фақат узоқдан, орқасидан кўрдим. У кўча эшик олдида тўхтаган яп-янги "Волга" машинасининг ёнида хаёл сургандек қимирламай турарди. Кулранг макентош устидан қўнғир сочларини ташлаб олган. Бировдан чўчиган одамдек тўхтаб қолдим. Ичкаридан оқ кўйлак устидан қора бўйинбоғ таққан новча йигит чиқди. Билагидан ушлаб, Холидани машинага ўтқазди. Кейин ўзи рулга ўтирди-да, ҳайдаб кетди. Чамадон бандини жон-жаҳдим билан қисганимдан бармоқларим қирсиллаб, қўлим титрай бошлади. Молпараст! Амалпараст! Яна қанча турганимни билмайман. Қуёш тиккага келиб, аёвсиз қизитарди. Асфальтдан кўтарилган чучмал ҳовур кўнглимни беҳуд қила бошлади. -- Майли, -- дедим ўзимни юпатиб. -- Холида куюнишга, ўртанишга ҳам арзимайди ўзи. Менинг унга олиб берадиган машинам йўқ-ку, ахир? Бу сўзлар билан юпана олмаслигимни билсам ҳам ўзимни овутишга тиришар, аммо ўзимни овутишга, Холидани унутишга қанча уринсам, унинг хотираси қалбимга шунча маҳкамроқ ўрнашиб борарди. Мен учун фақат бир нарса аён эди: Холида -- бевафо! ... Шу кунгача мана шу фикр билан яшадим. Аммо бугунги воқеалар бутун фикримни остин-устун қилиб юборди. Кўзим мошдек очилди. ... Бугун ҳам Холидани худди ўша биринчи сафардаги каби троллейбусда учратдим. Эшикдан киришим билан орқа дераза ёнида турган Холидага кўзим тушди-ю, юрагим жиз этиб кетди. Индамай кондукторнинг ёнига ўтиб олдим. Энди пул узатаётган эдим, орқадан Холиданинг товуши эшитилди: -- Иккита билет беринг... Титраётган қўлларимни яшириш учун шимимнинг чўнтагига суқдим. Йўқ, юрагимни рашк эмас, ғазаб ҳам эмас, аламли бир изтироб чулғаб олганди. Ўгирилиб қарамасликка ҳаракат қилиб индамай тураверди. Аммо Холиданинг ўзи қарашга мажбур қилди мени. -- Эркин ака, сизга ҳам билет олдим. Елкам оша назар ташладим. У ҳалиям ўзгармабди. Фақат кўзлари, болаларча жавдираб тикилувчи кўзлари энди эҳтиёт билан боқарди кишига. Рангим ўчиб кетганини ўзим ҳам сезиб турардим. -- Раҳмат! Ҳисобни тўғрилаб қўймоқчи бўлибсиз-да... Бирдан Холиданинг ҳам ранги ўчди, бурни қисилиб, лаблари пирпираб учди. Икки томчи ёш кўзларидан дув этиб юмалаб тушди-ю, кейин елкалари силкиниб-силкиниб, унсиз йиғлай бошалди. Довдираб қолдим. Одамларнинг бизга ҳайрон бўлиб тикилаётганини кўриб, троллейбус тўхташи билан Холидани судраб тушиб кетдим. -- Ўзингизни босинг! -- дедим қуруққина қилиб. У ёғ-бу ёғқа аланглаб, тушган жойимизни танидим. Ўрда экан. Холидани қўйиб юбормай, Анҳор бўйига олиб тушдим. Сарғиш қумни ялаб оқаётган сув қирғоғига етиб келганимиздан кейин қўлини қўйиб юбордим. -- Ювиниб олинг... Холида ҳўл қумда чуқур-чуқур из қолдириб сув бўйига чўнқайди. Ювиниб бўлгунича скамейкада ўтирдим. Деярли ҳеч нарса ўзгармаган. Оқшом сукунатини чуқурлаштириб шовиллаётган дарахтзор ҳам, оҳиста оқаётган анҳор ҳам, муюлишдаги бир туп ўрик ҳам -- ҳаммаси ўша-ўша. Пастак скамейка ҳам ўз ўрнида турибди.