انتشارات چارلز بوکُفسکی

«تکه‌سنگ» نینا از همه‌شون سرسخت‌تر بود؛ بدترین زنی که تا اون موقع شناخته بودم. جلوی تلویزیون سیاه‌وسفید دست‌دومم نشسته بودم و اخبار تماشا می‌کردم که صدای مشکوکی از آشپزخونه شنیدم. دویدم اون‌جا و دیدمش؛ یه بطری پُر ویسکی دستش بود، یه بطری هفتصد و پنجاه میلی‌لیتری، و داشت می‌رفت طرف درِ پشتی که به ایوون باز می‌شد. گرفتمش و چنگ انداختم به بطری. «بطری رو بده من، جنده‌ی دوزاری!» سر بطری با هم گلاویز شدیم. بذار بهت بگم، حسابی برای نگه‌داشتنش جنگید، اما بالاخره از دستش درآوردم و بهش گفتم گورش رو گم کنه. اون هم توی همون ساختمون زندگی می‌کرد، توی واحد پشتی، طبقه‌ی بالا. در رو قفل کردم، بطری و یه لیوان برداشتم، رفتم روی کاناپه نشستم، در بطری رو باز کردم و یه لیوان درست‌وحسابی برای خودم ریختم. تلویزیون رو خاموش کردم و نشستم به این فکر کردم که نینا چه موجود سرسختی بود. دست‌کم دوازده تا کار مزخرف به ذهنم رسید که در حقم کرده بود. چه هرزه‌ای. چه تکه‌سنگی. همون‌طور که ویسکی می‌خوردم، با خودم فکر می‌کردم من دیگه با نینا دارم چه غلطی می‌کنم؟ بعد یکی به در زد. هلگا بود، دوست نینا. پرسید: «نینا کجاست؟» گفتم: «می‌خواست ویسکی‌م رو بدزده. بیرونش کردم.» گفت: «قرار بود این‌جا ببینمش.» «برای چی؟» «گفت قراره جلوی تو با هم بخوابیم، در ازای پنجاه دلار.» «بیست‌وپنج دلار.» «گفت پنجاه دلار.» «خب، این‌جا نیست. یه نوشیدنی می‌خوری؟» «آره...» برای هلگا یه لیوان آوردم و ویسکی ریختم توش. یه قلپ زد. گفت: «شاید بهتر باشه برم نینا رو بیارم.» گفتم: «نمی‌خوام ببینمش.» «چرا؟» «هرزه‌ست.» هلگا نوشیدنیش رو تموم کرد و یکی دیگه براش ریختم. یه قلپ زد. گفت: «بنی بهم می‌گه هرزه، ولی من هرزه نیستم.» بنی همون مردی بود که باهاش زندگی می‌کرد. گفتم: «می‌دونم هرزه نیستی، هلگا.» گفت: «ممنون. موسیقی نداری؟» «فقط رادیو...» رادیو رو دید، بلند شد، روشنش کرد. موسیقی با صدای بلند پخش شد. هلگا شروع کرد به رقصیدن، درحالی‌که یه دستش لیوان ویسکی بود. رقصنده‌ی خوبی نبود. مسخره به نظر می‌رسید. ایستاد، نوشیدنی‌ش رو یک‌نفس سر کشید، لیوانش رو روی فرش قل داد، بعد به طرفم دوید، روی زانوهاش نشست، زیپ شلوارم رو پایین کشید و بعد سرش رفت پایین، همون‌جا، و شروع کرد به هنرنمایی. نوشیدنیم رو سر کشیدم و یکی دیگه ریختم. کارش رو خوب بلد بود. یه جایی توی شرق آمریکا مدرک دانشگاهی گرفته بود. «همینه، هلگا، همین‌طوری!» صدای کوبیدن محکمی به درِ ورودی بلند شد. «هنک! هلگا اون‌جاست؟» «کی؟» «هلگا!» «یه دقیقه!» «منم، نینا. قرار بود این‌جا هلگا رو ببینم. یه سورپرایز کوچیک برات داریم!» «می‌خواستی ویسکیم رو بدزدی، هرزه!» «هنک، بذار بیام تو!» «همینه، هلگا، همین‌طوری!» «هنک!» «هلگا، هرزه‌ی لعنتی... هلگا! هلگا! هلگا!» خودم رو کنار کشیدم و بلند شدم. «بذار بیاد تو.» رفتم دستشویی. وقتی برگشتم، هر دو نشسته بودن، مشروب می‌خوردن و سیگار می‌کشیدن و به چیزی می‌خندیدن. بعد من رو دیدن. نینا گفت: «پنجاه دلار.» گفتم: «بیست‌وپنج دلار.» گفت: «پس انجامش نمی‌دیم.» گفتم: «ندین.» نینا یه پک زد، دود رو بیرون داد. «باشه، عوضی خسیس، بیست‌وپنج دلار!» نینا بلند شد و شروع کرد لباس‌هاش رو درآوردن. از همه‌شون سرسخت‌تر بود. هلگا هم بلند شد و شروع کرد لباس‌هاش رو درآوردن. یه نوشیدنی دیگه برای خودم ریختم. گفتم: «بعضی وقت‌ها از خودم می‌پرسم این‌جا دیگه چه گهی داره می‌گذره.» گفت: «نگران نباش، بابایی، فقط خودت رو بسپر به جریان!» «خب، دقیقاً باید چه غلطی بکنم؟» نینا گفت: «هر گهی دلت می‌خواد بکن.» کون گنده‌ش زیر نور چراغ شعله می‌کشید. #چارلز_بوکفسکی ترجمه: #آزاد_رهامنش از کتاب: #شعرهای_آخرین_شب_زمین @Bukowski_Pub انتشارات چارلز بوکفسکی✅