Dalğa

Şeyx Müfidin əl-İrşad kitabında Kərbəla faciəsi hadisəsinin öncədən xəbər verilməsi məzmununda bir neçə rəvayət nəql edilmişdir. Onların arasında ən müfəssəl olanı isə Peyğəmbərin (s) zövcəsi Ümmü Sələmədən nəql olunan rəvayətdir. Ümmü Sələmədən rəvayət edilmişdir ki, o dedi: "Bir gecə Məhəmməd (s) bizim yanımızdan çıxdı və uzun müddət bizdən ayrı qaldı. Sonra yanımıza qayıtdı. Saçları dağınıq, üz-gözü toz içində idi və əli yumulu idi. Mən dedim: 'Ey Allahın Rəsulu! Nə üçün səni saçların dağınıq və toz-torpaq içində görürəm?' O, buyurdu: 'Bu vaxt mən gecə səfərinə aparıldım və İraqda Kərbəla adlanan bir yerə çatdırıldım. Orada mənə oğlum (nəvəm) Hüseyn ibn Əlinin, həmçinin övladlarımdan və Əhli-beytimdən olan bir qrupun şəhid ediləcəyi yer göstərildi. Mən onların qanlarını toplamaqla məşğul idim. Bax, bunlar mənim əlimdədir.' Sonra əlini mənə açıb uzatdı və buyurdu: 'Bunu götür və qoruyub saxla.' Mən onu götürdüm. Gördüm ki, qırmızı torpağa bənzər bir maddədir. Onu bir şüşə qabın içinə qoydum, ağzını möhkəm bağladım və qoruyub saxladım. Sonra Hüseyn ibn Əli Məkkədən İraqa doğru yola çıxanda mən hər gecə və gündüz o şüşəni çıxarır, onu iyləyir, baxır və onun müsibətinə görə ağlayırdım. Nəhayət, Məhərrəm ayının onuncu günü səhər tezdən şüşəni çıxardım. O, əvvəlki halında idi. Günün sonunda yenidən ona baxdım. Bir də gördüm ki, içindəkilər təzə axmış qan olmuşdur. Mən evimdə fəryad qopardım, ağladım və qəzəbimi içimdə boğdum. Çünki qorxurdum ki, Mədinədə olan onların düşmənləri bunu eşidib tezliklə sevinc və məsxərə göstərsinlər. Mən vaxtı diqqətlə yadda saxladım. Sonra onun şəhadət xəbərini gətirən xəbərçi gəldi və beləliklə, mənim gördüyüm hadisənin doğru olduğu təsdiq edildi." Azərbaycan Araşdırma Mərkəzi