3imar سیمار

‍ ... در ماه آوریل (فروردین- اردیبهشت) قیمت نان ناگهان بالا رفت. شهر در محاصرهٔ افغان‌ها بود و اهالی روستاهای اطراف نیز از ترس جنگ به اصفهان پناه آورده بودند. در نیمه‌های ژوئن (خرداد- تیر) قحطی در شهر بروز کرد. محمودافغان در پایان آن ماه محصولات کشاورزی اطراف شهر را به آتش کشید و قیمت نان در ماه ژوئیه (تیر و مرداد) بار دیگر افزایش یافت. فریار الکساندر مالاباری که در حين محاصره در شهر بوده آخرین روزهای عمر دولت صفوی را این‌طور توصیف می‌کند: همهٔ خیابان‌ها و باغ‌ها از اجساد پوشیده شده بود به‌طوری که انسان در حین راه رفتن مدام به دو یا سه جسد برخورد می‌کرد که دچار عفونت شده بود. در پایان سپتامبر (مهر) اسبان، الاغ‌ها، سگ‌ها، گربه‌ها، موش‌ها و هر چیز قابل خوردن با قیمت‌های بسیار بالا به فروش می‌رفت. اما وقتی این‌ها همه نیز خورده شدند نوبت به اجساد انسان‌ها رسید چون چیز دیگری برای خوردن وجود نداشت گوشت آدمی را بدون ذکر نام، در بازار می‌فروختند. شمشیر گرسنگی آنچنان آخته است که نه فقط چون کسی جان می‌دهد همان دم دو یا سه نفر گوشت گرم جسد را بریده و بدون ادویه با لذتی تمام می‌بلعند، بلکه اطفال خردسال (پسر و دختر) را نیز به قصد اطفای آتش گرسنگی ربوده به قتل می‌رسانند. این ضیافت اندوهبار تا ماه اکتبر (مهر و آبان) ادامه یافت و آنچنان وضع دهشتناکی پیش آمد که توصیف آن بدون فروریختن سرشک غم امکان ندارد. کفش کهنه، پوست درخت، برگ درخت، چوب و هیزم پوسیده و تاپالهٔ حیوانات؛ طعم گوارای عسل را می‌داد. آه! که چه وحشتناک بود که به چشم خود دیدم مردم با خوردن مدفوع خشک شدهٔ انسان‌ها سدّجوع می‌کردند.» قحطی، بیماری، تلاش عبث در عبور از محاصرهٔ افغان‌ها و دامنهٔ محدود نبردها موجب شد جمعیت اصفهان به اندازهٔ یکصد‌ هزار نفر کاهش یابد. محاصره، اصفهان را کاملاً از پای درآورد. هنگامی که تقریباً یک قرن بعد جیمز موریه از اصفهان دیدار کرد نوشت: «خانه‌ها، بازارها، مساجد، قصرها و تمامی خیابان‌ها، یکسره متروک‌اند من فرسنگ‌ها در میان خرابه‌ها پیش راندم و یک موجود زنده را ندیدم. سرانجام در (۱ آبان ۱۱۰۱) شاه‌سلطان‌حسین از شهر خارج شد به اردوی محمود افغان رفت تاج خود را بر سر وی نهاد و گفت: «فرزندم! چون ارادهٔ قادر‌متعال بر این قرار گرفته که من بیش از این سلطنت نکنم و به موجب مشیتش وقت آن رسیده که تو از اورنگ ایران بالا روی، من از صمیم قلب سلطنتم را به تو وا می‌گذارم و از خداوند توفیق تو را می‌خواهم. مالک‌الملک خداست.» و با این سخنان پارسایانه، سلطنت دیرپایْ صفویه به پایان غم‌انگیز خود رسید. @simar50

اسلایدها را ورق بزنید. ... ایرانیان در میانهٔ دو جنگ هیچ آدم عاقلی از جنگ خوشش نمی‌آید. جنگ، در ذاتِ خود، امری غیراخلاقی است. این را هر کسی که ذره‌ای از انسانیت بویی برده باشد، می‌داند. گلوله، وقتی شلیک می‌شود، پیش از هر چیز انسانیت را نشانه می‌گیرد. موشک‌هایی که در این روزها به سوی ایران شلیک شده‌اند، انسان‌هایی که در این جنگ کشته شده‌اند، ویرانی شهرها و خیابان‌ها، و ناامنی و بی‌ثباتی‌ای که بر زندگی مردم سایه انداخته، همه و همه یک علت مهم دارد: سیاست‌های جمهوری اسلامی در پنج دهه گذشته. نمی‌شود همه‌چیز را به گردن مردم انداخت. نمی‌توان گفت مردم این جنگ را خواسته‌اند یا به استقبال آن رفته‌اند. هیچ ایرانی‌ای جنگ را نمی‌خواهد. هیچ ایرانی‌ای دوست ندارد موشکی به شهرش اصابت کند یا انسانی در کشورش قربانی گلوله و انفجار شود. ایرانیان سال‌هاست در میانه دو جنگ گرفتارند؛ جنگی که جمهوری اسلامی علیه مردم خود به راه انداخته و برای خاموش‌کردن صدای آزادی، جانشان را می‌گیرد؛ و جنگی که حاصل سیاست‌های جمهوری اسلامی در بیرون از مرزهاست؛ سیاست‌هایی که از تصمیم‌های کلان حکومت تا رفتار نیروهای وابسته به آن، کشور را به این نقطه رسانده است. چه مردم سخنی می‌گفتند و چه نمی‌گفتند، جهان دیر یا زود، به این سیاست‌ها واکنش نشان می‌داد؛ و متاسفانه دود این آتشی که جمهوری اسلامی برافروخته است، اگر چه گریبان خود حکومت را هم گرفته اما پیش از همه، به چشم مردم ایران می‌رود. اینکه عده‌ای از سر استیصال و زیر فشار سال‌ها سرکوب و بعدِ از دست دادن عزیزانشان، فریاد زدند «به داد ما برسید» و خواستار پاسخگو شدن عاملان این جنایت‌ها شدند، به این معنا نیست که جنگ‌طلب‌اند. آنان جنگ نمی‌خواستند؛ آنان از دل جنگ سخن می‌گفتند. جنگ برای بسیاری از ایرانیان، پیش از آنکه موشکی از بیرون از مرزهای ایران شلیک شود، آغاز شده بود؛ از همان روزی که گلوله‌ها از فاصله‌ای نزدیک، در خیابان‌های ایران، به سینه فرزندان، مادران، پدران و هموطنانشان شلیک شد. #محمد_مرکبیان #فرزندان_ایران #جنگ #پاینده_ایران