3imar سیمار

... نسل امروز ایران دانا و شجاع است #امید‌_فراغت روزنامه‌نگار ایرانی‌ها مانند تمام جوامع توسعه‌یافته، یک‌بار در این کره خاکی حضور پیدا کرده‌اند پس نباید مانند بردگان، اسیر چنگال استبداد و استعمار داخلی و خارجی باشند. نسل امروز ایران یا همان نسلz، نخست علیه خود انقلاب کرده و دوم علیه تمام شعائر ساخته شده‌ی قدرتمندان و زور‌مندانی که دانایی را جرم به حساب می‌آورند، انقلاب میکند. هنر گفت‌وگو در نسل امروز با پرسش‌هایی که از نظر نسل گذشته عجیب و غریب‌ است، نهادسازی شده است. برای مثال روزی علی خواهرزاده‌ام پرسید: دایی چرا امام سوم شیعیان با وجود اینکه ۷۲ نفر بودند در مقابل سپاه چند‌هزار‌ نفره‌ی عمر‌بن‌سعد جنگ کرد؟ عقل‌ ریاضی بازنده و برنده بودن چنین نبردی را مشخص می‌کند. پاسخی نداشتم. به این دلیل که روحانیت و مداحان به امثال ما یاد داده بودند که واقعه‌ی کربلا آسمانی است و هیچ ربطی به زمین ندارد. تا اینکه اینترنت و شبکه‌های اجتماعی به داد نسل بیچاره رسید و برخی از روحانیون به واسطه تحقیق‌شان گفتند: امام‌ سوم‌ شیعیان قصد جنگ نداشت و انواع و اقسام مذاکره را با لشگر مقابل داشت تا اینکه عمربن‌سعد اجازه نداد حسین‌ بن‌ علی‌(ع) از آن جغرافیا به ری و ...مهاجرت کند. با توجه به اینکه به هیچ عنوان امام سوم شیعیان بیعت با یزید را نمی‌پذیرفت پس جنگ سرنوشت محتوم شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ۵۷، گزاره عکس آیت‌الله‌ خمینی در ماه مشاهده شد بین اکثریت قابل باور شده بود. چرا؟ چون ساده‌دل بوده و با کتاب و کتابخوانی و همچنین تاریخ بیگانه بودند. اما اگر به نسل امروز بگویید عکس فلان و بهمان شخص در ماه قابل دیدن است، حتما به عنوان یک بیمار‌ روانی از گوینده‌ی چنین گزاره‌ای نام می‌برند. اینترنت و داده‌های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی آن به نسل بشر آموخت که باید به هر چیز غیر‌عقلی شک کنند. چرا که شک و تردید پیش‌نیاز رشد و توسعه است. برای مثال نسل امروز می‌پرسد: چرا بیشتر شهدا از جوانان هستند و از مواهب تعریفی آن بهره می‌برند اما میانسالان و پیرسالان به دنبال مواهب و نعمت‌های شهادت نیستند؟ چرا افرادی که از مواهب و نعمت‌های شهادت حرف می‌زنند، خودشان زودتر از جوانان به سمت و سوی چنین مواهبی نمی‌روند؟!!!! نسل امروز بین خود و دیگر هم نسلی‌های جهان توسعه‌یافته، تفاوتی نمی‌بیند بر همین اساس متوجه شده که حکمرانان با سیاست‌های‌شان کشوری مانند ژاپن،کره‌جنوبی،آلمان، آمریکا، سوییس و ...درست کرده و کشور‌هایی هم مانند کره‌شمالی،افغانستان،ونزوئلا و ایران درست می‌شود. نسل امروز به درستی دریافته که فقط یکبار فرصت زندگی در این جهان را دارد. پس چرا باید این یکبار فرصت با فقر و فلاکت سپری شود؟ هر چقدر برای نسل امروز از مزایای آن دنیا و حوری‌های عجیب و زیبای آنجا و از نهرها، شراب‌ها و ...حرف بزنند، بیشتر‌شان نمی‌پذیرند. می‌پرسند: چه کسی پس از مرگ به اینجا آمده و چنین چیزهایی تعریف کرده است؟ هر چقدر برای نسل امروز از بهشت و جهنم حرف زده شود، بهشت او داشتن شغل،ازدواج‌ کردن، مسافرت‌ داخلی و خارجی و مانند دیگر جوان‌های کشورهای توسعه‌یافته هست‌. وقتی جوان امروزی می‌بیند که بیکاری برای او جهنم می‌سازد، محرومیت‌ها برایش جهنم تولید می‌کند، معلوم است که گزاره‌های بهشت و جهنم اخروی را پس زده و به دیده‌ی توهم می‌نگرد. نسل امروز می‌پرسد این چه بهشتی‌ست که مسئولان‌ جمهوری‌ اسلامی با عددهای سنی ۷۰، ۸۰ و ۹۰ سال هنوز هم به فکر دنیای امروزشان هستند و اگر ببینند کک به پای‌شان افتاده، بهترین پزشکان را برای بازیابی سلامت‌شان به صف می‌کنند‌. این چه بهشتی‌ست که انواع و اقسام زانوی‌ مصنوعی را جاساز می‌کنند تا بتوانند راه بروند؟ این چه بهشتی‌ست که شبانه‌روز پزشکان متخصص در کنارشان قرار دارند تا اگر احیانن یک شماره از فشارشان کم شد، سریعن فشار را با قرص و دارو تنظیم کنند؟ نسل امروز می‌‌گوید چرا باید مسئولان از شبکه‌های اجتماعی بترسند؟ چرا باید مسئولان از آگاه شدن جامعه نگران باشند؟ وقتی اندیشه می‌کنند، متوجه می‌شوند دانایی، توانایی تولید می‌کند‌. انسان آگاه و دانا هر حرف و سخنی را نمی‌پذیرد. انسان آگاه، پرسشگر می‌شود. دانایی مطالباتی هم‌وزن همان دانایی را ایجاد می‌کند. پس تازه می‌فهمیم اگر در کره‌شمالی، افرادی فیلم و سریال خارجی ببینند، چرا با حکم اعدام مواجه می‌شوند؟

فیل های سفید یدالله کریمی پور یکی از درباریان شاه سیام(تایلند)، مرتکب خلافی شد که مجازاتش مرگ بود. ولی شاه دوراندیش نه تنها او را نکشت، بلکه فیل سفید مقدس و بسیار گرانبهایی به او بخشید. چنان که مایه مباهات او شد. ولی مشکل از همان روزهای نخست پیدا شد. نگهداری فیل نیازمند استخدام شبانه روزی فیلبان، مهیاسازی روزانه ۲۵۰ کیلو علوفه مقوی، جا برای نگهداری او و تیمار دائمی این موجود مقدس و خلاصه صرف هزینه های سنگین بود. درباری بی‌چاره شد. از سویی نمی خواست این فیل را که از منظر دیگران مایه افتخارش بود، از دست بدهد و از سوی دیگر مخارج نگهداری این فیل، روز به روز بیشتر و کمرشکن تر می شد. در عین حال پس از ماه‌ها تامین هزینه بالای پاسداری از فیل، حیفش می آمد از او دل کند!؟ کوتاه آن که درباری به خاک سیاه نشست. در واقع تصمیم شاه برای مجازاتش، چند برابر شوم‌تر و خردکننده‌تر از اعدام بود. او نمی توانست فیل را که باعث افتخارش شده و نیز هزینه‌های کلان برایش تراشیده بود از دست دهد. ولی دیگر از عهده مخارج نگهداری فیل هم بر نمی آمد. به گمانم جمهوری اسلامی سالها است سخت پابسته فیل های سفیدی شده که خواه و ناخواه مسئول نگهداری از آنان شده است. فیل هایی که گرچه برای مردم و کشور مملو از هزینه های کلان و نگاهداری آنها خانه خراب کن است، ولی حفظ هریک از آنها، به عنوان بخش جدایی ناپذیر و ماهوی از فرهنگ سیاسی حاکمیت شده است. مثلا چه کسی جرات دارد به حاکمیت ندا در دهد: جنابان! هزینه نگهداری فیل مرگ بر آمریکا، در ابعاد گوناگون، بیشتر از کل بودجه عمومی ۵۰ سال اخیر بوده است. جنابان تصور می کنند حفظ این فیل ها مایه فخر و مباهات بین المللی ملت ایران است. از سوی دیگر سال ها برایش هزینه شده، ولی امروز دیگر عالَم و آدم، عامی و دانا، بر ویرانگری حفظ این فیل ها برای ایران پی برده اند. چه می شود کرد؟!!