3imar سیمار

... قبل از انقلاب، بعد از انقلاب ... بعضی‌ از مردم فکر می‌کنند که انقلاب ایران، یک انقلاب مثل انقلاب فرانسه یا انقلاب روسیه بوده به همین دلیل دنبال این می‌گردند که دلیل آن را پیداکنند... در حالی که هرطور حساب کنید این انقلاب اصلا کار آدمیزاد نیست. قبل از انقلاب در ایران استقلال سیاسی وجود نداشت و ایران ژاندارم آمریکا در منطقه بود... در نتیجه باید اغلب کالاهای مورد نیازش را از آمریکا و اگر نمی‌خواست از کشورهای اروپایی وارد می‌کرد... بعد از انقلاب ما مستقل شدیم و دیگر نیازی نداشتیم از آمریکا کالا وارد کنیم! در واقع حتی اگر می.خواستیم هم اجازه نداشتیم و تحریم شدیم و دیگر نتوانستیم لوازم یدکی هواپیما یا خیلی چیزهای دیگر را از آن کشور وارد کنیم... در نتیجه مستقل شدیم و همین حالا اینقدر مستقل هستیم که مجبوریم حدود پنجاه درصد کالاها را از چین وارد کنیم! یعنی قبل از انقلاب مجبور بودیم از بهترین تولیدکننده کالا وارد کنیم، حالا با اختیار خودمان آشغالهای چینی را وارد می‌کنیم... قبل از انقلاب و در حکومت پهلوی از زمان رضاشاه تا آخرین روز، دولت را تعدادی انسان روشنفکر، تحصیلکرده و اهل فرهنگ مثل محمد علی فروغی، ملک الشعرای بهار، علی اکبر داور، امیر عباس هویدا، مصدق و قوام السلطنه اداره می کردند.. و تعدادی جوان هم  مثل نواب صفوی، بیژن جزنی، اشرف دهقانی به عنوان مخالف برای نابودی آن تلاش می‌کردند.. یعنی ضریب هوشی مخالفان حکومت پهلوی همیشه از مدیران حکومت پائین‌تر بود.. اما ضریب هوشی مخالفان جمهوری اسلامی از مسئولان آن بالاتر.... در قبل از انقلاب، هفتاد درصد مردم زندگی طبیعی‌شان را می‌کردند و خوشحال بودند، ده درصد مردم خیلی وضع‌شان خوب بود و مخلص حکومت بودند...بیست درصد هم داشتند فکر می‌کردند که چکار کنیم اوضاع بهتر بشود... در جمهوری اسلامی، هفتاد درصد مردم دارند فکر می‌کنند عجب غلطی کردیم و از دست اینها به کجای جهان پناه ببریم..؟! ده درصد مردم فکر می کنند همین که هست خوب است  و بیست درصد فکر می‌کنند چکار کنیم تا با اصلاحات بهتر شود...! قبل از انقلاب بخش وسیعی از روشنفکران رسما با حکومت مخالف بودند.. اما آثارشان در کشور منتشر می‌شد. روشنفکران کمونیستی مثل شاملو، ساعدی، آل‌احمد، صمد بهرنگی و افرادی هم که در رادیو و تلویزیون کار می‌کردند، اکثرشان از  مارکسیست‌های اسلامگرا و مخالف سلطنت بودند... ولی حالا صدا و سیما مهم ترین کارش بیزارکردن مردم از حکومت و خفه کردن صدای مردم معترض است... قبل از انقلاب کمونیست‌هایی مثل خسرو گلسرخی و مهدی رضایی می‌آمدند به دادگاه علنی و یک شکم سیر فحش به شاه می‌دادند و تلویزیون هم نشان می‌داد و بعد اعدام می‌شدند... حالا رسانه ملی گروهی را می‌آورد به تلویزیون، آنها را وادار می‌کند به اعترافات تلویزیونی دروغ، بعد بعضی را مثل مرحوم سعیدی سیرجانی می‌کشند و می‌گویند سکته کرد، بعضی‌ها را مثل مرحوم دکتر سیدسعید امامی بدنام می‌کنند و می‌گویند خودکشی کرد و بعضی را آنقدر در زندان نگه می‌دارند که از حیز انتفاع بیفتند. قبل از انقلاب یک ارتش وجود داشت که وقتی رودرروی مردم قرار گرفت، تصمیم گرفت بین مردم و حکومت، طرف مردم را بگیرد و اعلام بی‌طرفی کند که بعد انقلابیون به دروغ به آنان امان‌ دادند، ولی بعدأ از ترس کودتا همه را به جرم  سران ارتش طاغوتی اعدام کردند! در حال حاضر یک نیرو داریم به اسم ارتش، یک سپاه داریم که صاحب همه چیز مملکت است، یک بسیج داریم، یک ارتش لباس شخصی داریم  و یک نیروی ضدشورش داریم که وظیفه اش این است مردم معترض به فقر و گرسنگی را به جرم اغتشاشگر سرکوب کند و یا در خیابان بکشد... قبل از انقلاب مردم تمام آزادی‌ های فردی و اجتماعی را داشتند و سعی کردند با انقلاب، آزادی‌های سیاسی را بدست آورند... در نتیجه آزادی سیاسی به دست نیاوردند و بقیۀ آزادی‌های اجتماعی را هم از دست دادند.. یعنی قبل از انقلاب مردم نمی‌توانستند رئیس جمهور انتخاب کنند، حالا حق انتخاب لباس پوشیدن خودشان را هم ندارند..! حالا نه اینکه آدم بگوید قبل از انقلاب، تهران پاریس بود و  یا مردم تعطیلاتشان را در سن‌موریتس می‌گذراندند..ولی قبل از انقلاب اگر حقوق کم می گرفتند، با نصفش اجاره می‌دادند و با نصفش زندگی می‌کردند.. حالا مردم یک عالمه پول می گیرند که با آن اجارۀ خانه را می‌دهند و برای بقیۀ مخارج، زندگی باید دست کنند توی جیب یکدیگر و کلاه همدیگر را بر دارند... انقلاب ایران هر روز عمیق‌تر می‌شود و فعلا به ته گودال رسیدیم، اما  همچنان رو به پائین حرکت می‌کنیم.... @simar50 #تاریخ_معاصر_ایران #طنز_تلخ #آزادی #انقلاب۵۷ #استقلال_سیاسی #قله_پیشرفت #رونق_اقتصادی