3imar سیمار

... ایران پیروز شده، اسرائیل هم! #رحیم_قمیشی گزارش نظامی حاکمیت ایران نشان می‌دهد، اسرائیل اصلأ وارد مرزهای ما نشده، راکت‌هایی با سر جنگی بسیار ضعیف پرتاب کرده، آنهم از فضای در اختیار آمریکا در عراق، با تجهیزاتی کاملآ آمریکایی، و کمترین آسیب به ایران وارد شده. پس ایران برنده شده! اسرائیل هم می‌گوید به تمام اهدافش دست پیدا کرده. بیش از صد جنگنده اعزام کرده و همه با سلامت بازگشته‌اند. اهدافِ دقیقا نظامی را مورد هدف قرار داده، پدافند ما را از کار انداخته، و او پیروز بوده! حال که هر دو پیروز شده‌اند، به نظر ادامه مناقشه یک فعل بی‌خاصیت باشد. اسرائیل گنبد آهنینش سوراخ می‌شود و خوشحال است که از ۴۰۰ موشک ما ۳۵۰ تا را زده. ما لاشه یک راکت را هم پیدا نمی‌کنیم و مدعی هستیم ارزش پدافند نداشته‌اند! من تخصصی در جنگ‌های هوایی ندارم اما هنوز باور نمی‌کنم هواپیماهای جنگی بتوانند راکت‌ها یا موشک‌هایی را حمل کنند که از خارج ایران، بتوانند پایتخت را هدف قرار دهند! ولی گفتن اینکه هواپیماهای اسرائیل بی‌دردسر به ایران وارد شده‌اند، ممکن است تعبیر بدی برای مقامات داشته باشد و متهم شوم به اینکه قوای نظامی را تضعیف کرده‌ام. از طرفی ایران در اطلاعیه اش بارها سعی کرده پای آمریکا را به وسط بکشد! اینکه تجهیزات اسرائیل آمریکایی بوده‌اند، اینکه از فضای آمریکایی عراق استفاده شده و اینکه آمریکا باید منتظر عواقب این همکاری‌اش باشد! یادم هست قذافی رهبر سابق لیبی، چندین ماه قبل از سرنگونی‌اش در سواحل کشورش با یک ناوچه آمریکایی درگیر شد، بلافاصله دستور داد در روزنامه‌هایشان با بزرگترین فونت ممکن بنویسند؛ جنگ لیبی و آمریکا شروع شد! او چند ماه بعد در بیابان بدنبال راهی برای فرار می‌گشت که قبایل لیبیایی او را دستگیر و اعدام کردند. اینکه مناقشه اسرائیل و ایران را درگیری نظامی ایران و آمریکا تعبیر کنیم هیچ خیری در آن نیست. اسرائیل تجهیزات آمریکایی دارد، ما هم تجهیزات روسی! اما اینکه خاک عراق در اختیار اسرائیل بوده (بنا به ادعای نظامیان ایران) اینکه عراق هیچ اقدامی برای ما نکرده، اینکه از خارج از مرزها موشک‌هایذهوا به زمین تا تهران رسیده‌ و در بین راه هدف قرار نگرفته‌اند، اینکه اسرائیل توانسته حمایت مطلق آمریکا را داشته باشد و ما حمایت نیم بند روسیه را هم کسب نکرده‌ایم! اینکه بازار ما طی سه هفته گذشته در آشفته‌ترین وضعیت خود به سر برده بود، یعنی اینکه ما باید در دکترین دفاعی خود بازنگری اساسی کنیم. اما حال که ما پیروز مطلق میدان بوده‌ایم و اسرائیل هم ادعاهایی توخالی داشته، و یک ترقه بازی بیشتر نبوده، آیا فرصت مناسبی نیست که پایان جنگ با اسرائیل و آمریکا را اعلام نموده و اینک که قدرت نظامی خود را به نمایش گذارده و پوزه هر دو را به خاک مالیدیم، اجازه دهیم کمی هم مردم به زندگی خود برسند؟! سیستم آموزشی ما هزاران مشکل دارد، سیستم درمانی ما، دخل و خرج بودجه، بورس، تولید، اشتغال، ارزش پول ملی، ناترازی تولید و مصرف گاز و برق و آب، مشکل بنزین آلوده، جاده‌های ناامن، خودروهای بی‌کبفیت، تحریم، لیست سیاه بین‌المللی، زندان‌های پر، بی‌اعتمادی مردم به حاکمیت... اسراییل را شکست دادید آمریکا را هم از پای درآوردید! حالا هنر حکومت‌داری خود را در داخل نشان دهید. آیا الفبای حکومت‌داری در شرایط آرام را بلدید؟ یا باز هم باید شرایط را بحرانی کنید تا همه مشکلات را به آن ربط دهید! اسرائیل نگذاشت آمریکا نگذاشت صهیونیست‌ها آمدن ترامپ نکند خودتان هم باور کرده‌اید زمین و زمان نمی‌گذارند موفقیت نصیبتان شود! @simar50

ایران پیروز شده، اسرائیل هم! ✍️ رحیم قمیشی گزارش نظامی حاکمیت ایران نشان می‌دهد، اسرائیل اصلأ وارد مرزهای ما نشده، راکت‌هایی با سر جنگی بسیار ضعیف پرتاب کرده، آنهم از فضای در اختیار آمریکا در عراق، با تجهیزاتی کاملآ آمریکایی، و کمترین آسیب به ایران وارد شده. پس ایران برنده شده! اسرائیل هم می‌گوید به تمام اهدافش دست پیدا کرده. بیش از صد جنگنده اعزام کرده و همه با سلامت بازگشته‌اند. اهدافِ دقیقا نظامی را مورد هدف قرار داده، پدافند ما را از کار انداخته، و او پیروز بوده! حال که هر دو پیروز شده‌اند، به نظر ادامه مناقشه یک فعل بی‌خاصیت باشد. اسرائیل گنبد آهنینش سوراخ می‌شود و خوشحال است که از ۴۰۰ موشک ما ۳۵۰ تا را زده. ما لاشه یک راکت را هم پیدا نمی‌کنیم و مدعی هستیم ارزش پدافند نداشته‌اند! من تخصصی در جنگ‌های هوایی ندارم اما هنوز باور نمی‌کنم هواپیماهای جنگی بتوانند راکت‌ها یا موشک‌هایی را حمل کنند که از خارج ایران، بتوانند پایتخت را هدف قرار دهند! ولی گفتن اینکه هواپیماهای اسرائیل بی‌دردسر به ایران وارد شده‌اند، ممکن است تعبیر بدی برای مقامات داشته باشد و متهم شوم به اینکه قوای نظامی را تضعیف کرده‌ام. از طرفی ایران در اطلاعیه اش بارها سعی کرده پای آمریکا را به وسط بکشد! اینکه تجهیزات اسرائیل آمریکایی بوده‌اند، اینکه از فضای آمریکایی عراق استفاده شده و اینکه آمریکا باید منتظر عواقب این همکاری‌اش باشد! یادم هست قذافی رهبر سابق لیبی، چندین ماه قبل از سرنگونی‌اش در سواحل کشورش با یک ناوچه آمریکایی درگیر شد، بلافاصله دستور داد در روزنامه‌هایشان با بزرگترین فونت ممکن بنویسند؛ جنگ لیبی و آمریکا شروع شد! او چند ماه بعد در بیابان بدنبال راهی برای فرار می‌گشت که قبایل لیبیایی او را دستگیر و اعدام کردند. اینکه مناقشه اسرائیل و ایران را درگیری نظامی ایران و آمریکا تعبیر کنیم هیچ خیری در آن نیست. اسرائیل تجهیزات آمریکایی دارد، ما هم تجهیزات روسی! اما اینکه خاک عراق در اختیار اسرائیل بوده (بنا به ادعای نظامیان ایران) اینکه عراق هیچ اقدامی برای ما نکرده، اینکه از خارج از مرزها موشک‌هایذهوا به زمین تا تهران رسیده‌ و در بین راه هدف قرار نگرفته‌اند، اینکه اسرائیل توانسته حمایت مطلق آمریکا را داشته باشد و ما حمایت نیم بند روسیه را هم کسب نکرده‌ایم! اینکه بازار ما طی سه هفته گذشته در آشفته‌ترین وضعیت خود به سر برده بود، یعنی اینکه ما باید در دکترین دفاعی خود بازنگری اساسی کنیم. اما حال که ما پیروز مطلق میدان بوده‌ایم و اسرائیل هم ادعاهایی توخالی داشته، و یک ترقه بازی بیشتر نبوده، آیا فرصت مناسبی نیست که پایان جنگ با اسرائیل و آمریکا را اعلام نموده و اینک که قدرت نظامی خود را به نمایش گذارده و پوزه هر دو را به خاک مالیدیم، اجازه دهیم کمی هم مردم به زندگی خود برسند؟! سیستم آموزشی ما هزاران مشکل دارد، سیستم درمانی ما، دخل و خرج بودجه، بورس، تولید، اشتغال، ارزش پول ملی، ناترازی تولید و مصرف گاز و برق و آب، مشکل بنزین آلوده، جاده‌های ناامن، خودروهای بی‌کبفیت، تحریم، لیست سیاه بین‌المللی، زندان‌های پر، بی‌اعتمادی مردم به حاکمیت... اسراییل را شکست دادید آمریکا را هم از پای درآوردید! حالا هنر حکومت‌داری خود را در داخل نشان دهید. آیا الفبای حکومت‌داری در شرایط آرام را بلدید؟ یا باز هم باید شرایط را بحرانی کنید تا همه مشکلات را به آن ربط دهید! اسرائیل نگذاشت آمریکا نگذاشت صهیونیست‌ها آمدن ترامپ نکند خودتان هم باور کرده‌اید.زمین و زمان نمی‌گذارند موفقیت نصیبتان شود! @simar50

‌‌... چرا هیچ چیز کشور، بهتر نمی‌شود یکی از بدی‌های مهم جنگ همین است که اخبار بسیار بااهمیت، می‌شوند خبرهای چهارم و پنجم! ۱۰ جوان، غالبا سرباز و کارکنان فراجا، در کمین اشرار، در منطقه تفتان، گرفتار و کشته می‌شوند، یک گروه تروریستی بدنام مسئولیت آن را بر عهده می‌گیرد، و دیگر کسی نمی‌داند بر سر خانواده‌های آن شهدا چه می‌رود. اینکه گروه‌های تروریستی شرق کشور با کشتن سربازان وظیفه احساس پیروزی می‌کنند، چقدر شرم آور است. اینکه چنین ترورهایی برایمان عادی شده، اینکه هیچکس پاسخ نمی‌دهد چرا یگان‌های ضربت قوی وجود ندارند تا بلافاصله با هلی‌کوپتر و تجهیزات قوی، به کمک سربازان بروند، دردهایی است که تمامی ندارند. با دیدن عکس‌های جوانان عرق شرم بر پیشانی‌مان می‌نشیند. چرا خبر مرگ در کشور ما عادی می‌شود. چرا مشکلات سیستان و بلوچستان ریشه‌یابی و حل نمی‌شوند. چرا سربازان ما از تجهیزات کافی، جلیقه‌های ضد گلوله برخوردار نیستند. چرا سربازان باید عقب وانت نشسته به ماموریت اعزام شوند. چرا هزینه‌هایی که برای لبنان و فلسطین و یمن و عراق می‌شود، یک دهم آن برای امنیت واقعی کشور صرف نمی‌شود!؟ و چرا کسی به‌خاطر این ناکارآمدی‌ها از کار برکنار نمی‌شود! این جوان‌ها آینده سازان این کشورند. سربازان آموزش ندیده را حق ندارید در کارهای سخت به کار بگیرید و نیروهای ورزیده را در شهرهای بزرگ به جان مردم بیندازید. چرا هیچ چیز کشور، بهتر نمی‌شود... تسلیت به خانواده‌های داغدارشان #رحیم_قمیشی @simar50

‌‌... چرا شاه تمام نمی‌شود؟ #کیوان_حسینی اگر انقلاب نمی‌شد و فرزند آخرین شاه ایران بعد از مرگش به پادشاهی می‌رسید، احتمالا همچنان چهارم آبان به عنوان روز تولد محمدرضا شاه در ایران جشن گرفته می‌شد و چه بسا چهارم آبان به عنوان صد و پنجمین سالگرد تولد او، مراسمی متفاوت‌تر از هر سال برگزار می‌شد. اما در دوران جمهوری اسلامی، شاه و هر آنچه به او، نظام سیاسی‌اش، شخصیت تاریخی‌اش و عملکردش مربوط است، به مایه تندی از دشمنی و ستیزی ایدئولوژیک درآمیخته و نه تنها هیچ اشاره‌ای به سالگرد تولد او نمی‌شود، بلکه حتی انتظاری برای ارزیابی منصفانه از عملکرد او وجود ندارد. نه در رسانه‌ها و موضع‌گیری‌های رسمی و نه حتی در سخنرانی‌ها و متون دانشگاهی. در حکومت "انقلابی" شاه هنوز با تندترین توصیفات هدف حمله و ترور شخصیت است. گویی همین امروز علیه او در ایران انقلاب شده است. قدمی بیرون از حوزه عمومی، محمدرضا شاه در حوزه خصوصی نیز همچنان شخصیتی جنجالی است که می‌تواند به سرعت یک مهمانی خانوادگی یا کافه‌نشینی چند دوست قدیمی را به یک مناظره دشوار و پر حرارت سیاسی تبدیل کند. از سقوط "اعلی‌حضرت همایونی، شاهنشاه آریامهر" بیش از چهل سال گذشته است، اما او هنوز طرفدارانی دارد که با علاقه و پرشور از او حمایت می‌کنند. و در مقابل منتقدینی دارد که به همان اندازه حساس و با جدیت او را زیر سئوال می‌برند. طرفدارانش هنوز از فهرست کردن "خوبی‌هایش" در گسترش حقوق زنان، آزادی‌های اجتماعی یا پایان دادن به فئودالیسم خسته نمی‌شوند. و منتقدانش نیز فهرست "بدی‌هایش" را در نقض حقوق بشر، فقدان آزادی‌های سیاسی و سرکوب مخالفان فراموش نمی‌کنند. محمدرضا شاه چه دارد که هنوز تا این حد در زندگی روزمره ایرانیان جریان دارد و بحث درباره عملکردش، خواسته‌هایش و ایده‌هایش همچنان به دنیای امروز مرتبط باقی مانده؟ چرا حکومت هنوز با او سر ستیز دارد و نامش در جریان بحث‌های سیاسی، محل اختلافات عمیق است؟ محمدرضا شاه یک رهبر سیاسی پرماجرا بود که به شکلی دور از انتظار سرنگون شد. به همین دلیل نیز نقطه آغازین بررسی این سوالات، در سال‌های پایانی کار شاه نهفته است؛ سال‌هایی که برای دوستدارانش غم‌انگیز و دردآور بوده‌اند. در واقع صحبت از او بدون در نظر گرفتن سال‌های پایانی عمرش غیرممکن است. کسی که دهه‌ها به عنوان تجسمی انسانی از هویت وحدت بخش ملی ایرانیان معرفی می‌شد، با چشمانی گریان سوار هواپیما شد و ایران را ترک کرد، در یک انقلاب سرنگون شد و خارج از کشور و در "غربت" درگذشت. ضمن اینکه سرنگونی انقلابی، پایین کشیدن مجسمه‌هایش یا آتش‌زدن عکس‌هایش، پایان "تحقیر" شاه نبود. او خارج از ایران نیز هدف کمپین انقلابیون قرار گرفت و بارها ناچار شد کشور محل سکونتش را - به رغم بیماری و نیاز به مراقبت‌های پزشکی - تغییر دهد. شاه در نهایت در حالی درگذشت که به نظر می‌رسید هیچ یک از متحدین غربی‌اش نه در اروپا و نه در آمریکا حاضر نیستند از او در مراکز پزشکی مجهزشان نگهداری کنند؛ یک حاشیه نمادین مهم برای شخصیتی سیاسی که در همان روزها به "نوکری غرب" متهم بود. شاه با درد و اشک و غم کارش تمام شد. و بعد علی‌رغم این "تحقیر" که ظاهرا برای "سعادت انقلابی ملت ایران" ضروری بود، جانشینان شاه خیلی زود متهم شدند که به وعده‌هایشان عمل نکردند. به همین دلیل فارغ از جزییات مهم پایان کار شاه که حیات سیاسی او را از یک قصه تبلیغاتی قهرمانانه به یک تراژدی غم‌بار شکست‌خورده تبدیل کرد، سرنوشت ایران بدون شاه نیز یکی دیگر از ابعاد زندگی اوست که بر "خاطره شاه" اثر قابل توجهی داشته است. انقلابیون سال ۵۷ با شعارهایی مشخص یک نظام سیاسی جدید به نام "جمهوری اسلامی" بنیان گذاشتند. وضعیت رفاه اقتصادی بهتر، آزادی‌های بیشتر، برپایی یک نظام دموکراتیک، رعایت حقوق بشر و استقلال در سیاست خارجی از جمله وعده‌های اصلی انقلاب بود. اما نه فردای انقلاب که ۴۶ سال بعد از آن، هنوز اجرای بخش عمده این وعده‌ها با پرسش‌هایی بنیادین روبه‌رو است و نظام جدید نتوانسته گروه بزرگی از شهروندان را راضی کند که وضعیت رفاه اقتصادی یا میزان آزادی‌های فردی در مقایسه با قبل از سال ۵۷ بهتر شده است. @simar50 #سیاسی #اجتماعی #انتقادی #تاریخی

‌‌... ‍ بی‌روح شدن قدرت حکایت عجیبی است این بی عملی و ناتوانی حکومت‌های دیکتاتوری بحران‌زده در قبال حوادثی که پشت سر هم گریبان‌شان را می‌گیرد. ایوان کلیما،نویسنده‌ی چک ، به این عارضه ،"بی‌روح شدن قدرت " می‌گوید: آدم‌هایی که قدرت را نمایندگی می‌کنند انگار روحشان را وانهاده‌اند و کالبدی بیش برایشان باقی نمانده و نگرانند که حتی این کالبد فاقد روح (پست‌ها و مناصب،و انواع امتیازات نومن کلاتوریایی)را نیز از کف بدهند. سیستمی که زمانی فعال و کارآمد به نظر می‌آمد، حالا سنگین و کند و ناتوان شده،خلاقیتش را از دست داده و در مواجهه با سیل بحران‌ها هیچ چاره‌ای ندارد جز انکار بحران‌ها یا متوسل شدن به پروپاگاندایی نخ‌نما شده و زورِ عریان . قشر صاحبِ امتیاز و قدرت به مرور زمان به فساد مالی گراییده و چاق و تنبل و نالایق شده و خودش به جای حل بحران‌ها، زاینده‌ی بحران‌ها شده است. این قشر قادر به عرضه‌ی چهره‌های لایق و کاریزماتیک،که قادر به حل مسائل باشند،نیست.دولت عملا به دست"هیچ کسان" افتاده و این حضراتی که همه چیزشان را از سیستم دارند حالا که سیستم به ورطه‌ی بحران‌ها افتاده نمی‌توانند هیچ‌ کاری برایش بکنند. سیستم به این ترتیب حتی قادر نیست در یک هم‌اندیشی جمعی اهداف اصلی و راهبردی خود را از نو تعریف و در روش‌هایش برای دستیابی به این اهداف تغییراتی ایجاد کند.در یک کلام، سیستم حتی عاجز از تغییرات روبنایی و ظاهر ی است و این در حالی است که جامعه وارد مرحله تحول‌خواهی شده.حاکمان نمی‌توانند به روش‌های سابق حکومت کنند و مردم نمی‌خواهند به روش های سابق از حکومت تمکین کنند. سیستم در طول حیاتش اجازه نداده که افکار و عقاید گوناگون مطرح شوند و فعالیت فکری را عملا ناممکن کرده و جان و ذهن آدم‌ها را در قالب‌های تنگ فروریخته و حالا که نیاز به اندیشه و ابتکار عمل دارد نه اندیشمندی برایش باقی مانده نه مبتکری. ترس و احتیاط موجب نابودی خلاقیت‌ها حتی در بین نیروهای خودی شده و در نتیجه امید چندانی برای به عرصه آمدن اندیشمندان و عقلا برای حل بحران‌ها باقی نمانده است. #بیژن_اشتری @simar50 #ویرایش_اندیشه #هیچ_کسان #جامعه_شناسی #فلسفه_سیاسی #ایوان_کلیما