یادداشت های یک معلم

جناب آقای امید مفاخری از دوستان عزیز من است که بیش از بیست سال پیش، در دبیرستان نمونه شهید بهشتی، همکلاس و هم‌خوابگاه بودیم. چهار سال قبل، زمانی که معاون آموزشی اداره آموزش و پرورش بودم، ایشان به عنوان دبیر زیست‌شناسی استخدام شد. با شناختی که از توانایی، مسئولیت‌پذیری و اخلاق نیکویش داشتم، از او خواستم مدیریت مدرسه روستای زادگاهش را بر عهده بگیرد. هرچند در ابتدا با تردید این مسئولیت را پذیرفت، اما امروز بی‌تردید یکی از موفق‌ترین و دلسوزترین مدیران مدارس شهرستان دهگلان است. او در کنار مدیریت مدرسه، تدریس درس علوم را نیز بر عهده دارد و چون تمام توان و وقت خود را صرف مدرسه کرده است، توانسته هم فضای فیزیکی مدرسه را متحول کند و هم کیفیت آموزشی آن را به شکل چشمگیری ارتقا دهد. نتیجه این تلاش‌ها آن است که در سال تحصیلی گذشته، از ۹ دانش‌آموز پایه نهم مدرسه، ۸ نفر موفق به قبولی در دبیرستان‌های نمونه دولتی شدند. همچنین در روزهایی که مدارس ناچار به تعطیلی بودند، با پیگیری و تلاش فراوان، مجوز برگزاری حضوری کلاس‌های مدرسه را دریافت کرد تا دانش‌آموزانش ناچار به آموزش مجازی، با همه محدودیت‌ها و کاستی‌هایش، نباشند. من تردیدی ندارم که آقای مفاخری از آن معلمانی است که نام و اثرش تا سال‌ها در حافظه مردم روستا و در ذهن و دل دانش‌آموزانش باقی خواهد ماند؛ و مگر برای یک معلم، سعادتی بالاتر از این ماندگاری می‌توان تصور کرد؟