آکادمی علوم زمین | EARTH SCIENCE ACADEMY

آب چاه و آبشار چاهی ژرف و تنها، در میان کویری متروک، آرام خفته بود. در آن ظلمتِ خاموش، تنها لحظه‌ای کوتاه از چشمهٔ خورشید می‌نوشید. در آن سوی، بر دامنهٔ کوهی بلند، آبشاری خروشان و پرهیاهو، بی‌وقفه به سوی دشت جاری بود. حکیمی که از کویر رهسپار جنگل بود، سکوتِ ژرفِ آب در دلِ چاه را به یاد داشت؛ همان‌گونه که فریادِ بی‌امانِ آبشار در گوشش طنین می‌انداخت. پس در اندیشه فرو رفت و از خود پرسید: «مگر نه اینکه روحِ آب یکی است؟ پس چگونه چهره‌اش در هر جایگاه، رنگی دیگر می‌گیرد؟ پاسخ چنین آمد: «روحِ آب یکی است؛ اما جلوه‌اش از ظرفی رنگ می‌گیرد که او را در بر می‌گیرد. از همین رو، در ژرفای چاه، سکوت می‌شود و بر ستیغِ کوه، خروش. چون روحِ آدمی؛ که هوایِ نفس، جامه بر او می‌پوشاند. و رازِ تفاوتِ آدمیان آن است که یکی در گذرگاهِ عمر، خلعتِ تزکیه بر تن می‌کند و دیگری، برهنه از آن، در مسیرِ بادِ هوس می‌نشیند. «آب، همان آب است و آدمی، همان آدمی؛ این ظرف است که یکی را چاه می‌کند و دیگری را آبشار. پس تفاوت، در حقیقت نیست؛ در ظرفی است که حقیقت را در بر گرفته است.