حــرفــــ دل

ولی من همیشه و همه جا صد بودم برا بقیه يعنی حتی ٩٩ هم نه... فقط صد... هرجا که حس میکردم ممکنه کاری ازم واسه کسي بر نیاد تمام وجودمو عذاب وجدان میگرفت انگار رسالتم کم نزاشتنه اما هیچوقت تو سختیا تو حال بدیا و ناراحتیا اونجا که از قوی بودنای الكی و تظاهری خسته میشدم نتونستم دستمو دراز کنم که کسی بگیره تا غرق نشم چون ندیدم کسی دوتا گوش واسه شنیدن یا یه شونه محکم و مطمعن واسه تکیه زدن داشته باشه پس مجبور بودم هی خودم دستو پا بزنم تا روی آب بمونم... میخوام بگم حواستون به آدمای دورتون باشه مخصوصا اونا که از دور خيلی قوی به نظر میان ماها از قوی بودن خسته ایم، دلمون میخواد یکی بگه از دور داشتم نگات میکردم خیلی خسته ای، يكمم بسپار به من.. @gitmit

رفیق جان، من خوب نیستم... درد دارد هسته‌ی سلول‌هایم را از هم می‌‌شکافد و اندوه دارد از تار و پود خسته‌ی من فرش می‌بافد... من خوب نیستم رفیق جان، آنقدر غمگینم که خورشید را نمی‌بینم و در دل آفتاب، احساس سوز و تاریکی شب‌های زمستان می‌کنم... دردهای مداوم، بدترین نوع دردند، تو را می‌کشند و تو حتی نای اعتراض هم نداری. انگار عادت کرده‌باشی و انگار که هیچ‌کس هم اعتراض تو را باور ندارد آنقدر که پیش از این اعتراض کرده‌ای... کاش می‌شد با تو حرف زد و آرام شد رفیق، ولی افسوس که آدم‌ها آنقدر خسته‌اند که حوصله‌ی دردهای تازه ندارند... دردهای من بماند برای خودم، من خوب می‌شوم... @gitmit

نیاز دارم وایسم کنار و یکی به خاطر من شلوغش کنه؛ یکی سنگم رو به سینه بزنه و بشه کاسه‌ی داغ‌تر از آشم. مثل وقتی که بچه بودم اگه چیزی می‌خواستم و کسی پاسخگو نبود مامان زودی اعتراض می‌کرد «این بچه هلاک شد!» نیاز دارم یکی بیاد دستم رو بگیره بیوفته جلو و سر زندگی داد و بیداد کنه بهش بگه این بچه هلاک شد... @gitmit

تراپیستم بهم گفت : من فکر نمی‌کنم که تو اختلال اضطراب اجتماعی داشته باشی، من فکر می‌کنم که تو با آدمای اشتباهی احاطه شدی و این واقعاً منو به خودم آورد... تمام وقت فکر می‌کنی که مشکل از خودته، ولی شاید فقط این باشه که آدمای اطرافت آدمای سمی‌ای هستن یا با تو همخونی ندارن. خیلی خیلی مراقب باش که به کی اجازه می‌دی بهت نزدیک بشه... @gitmit

اونقدر پول داشت که میتونست دوتا بیمارستان و باهم بخره بردنش سردخونه گفتن جا نداریم تا صبح رو زمین موند.. زندگی کنید... @gitmit