کانال اختصاصی عبدالله رمضان زاده (دغدغه)

یک سال پیش، سخن گفتن از احتمال نابودی زیرساخت‌های یک تمدن شاید گزاف می‌نمود. ادامه متن👇🏼 [11/1, 10:57 PM] sakinehkarimzadeh42: 👇🏼ادامه متن پیشین امروز تهدید بازگرداندن ایران به عصر حجر را شنیده‌ایم و سخنان روبیو در آتن را نیز خوانده‌ایم؛ آنجا که از آتش‌زدن آکروپولیس به دست سپاه خشایارشا در ۲۵ قرن پیش و ماندگاری آن خاطره در حافظه تاریخی غرب سخن گفته شد. این سخنان را هرگونه که تفسیر کنیم، نمی‌توان از کنار هم نشستن خاطره دیرپای ویرانی و تهدیدهای امروز به‌آسانی گذشت. آیا هنوز می‌توان احتمال نابودی یک سرزمین را تنها خوابی آشفته دانست؟ جوینی از نیشابور می‌نویسد و از فرمانی که به کینه تغاجار صادر شده بود: «به کینه تغاجار فرمان شده بود تا شهر را از خرابی چنان کنند که در آنجا زراعت توان کرد و تا سگ و گربه آن را بقصاص زنده نگذارند.» این کلمات از دل قرن هفتم می‌آیند؛ از روزگاری که شهری آباد و پرآوازه به دست کینه ویران شد. در نیشابور، پیش از آنکه دیوارها فروبریزند، زندگی جریان داشت؛ مردمانی می‌زیستند که با هم موافق نبودند، می‌آموختند، می‌آفریدند، مناقشه می‌کردند و هر یک رویایی در سر داشتند. وقتی شهر ویران شد، دیگر کسی نماند تا بر سر هیچ‌چیز اختلاف کند. چه کسی پیروز شد؟ چه کسی شکست خورد؟ چه کسی حق داشت و چه کسی بر خطا بود؟ در برابر شهری که از میان رفته است، این پرسش‌ها نیز بی‌پاسخ و بی‌موضوع می‌مانند. وطن، پیش از آنکه پاسخ اختلاف‌های ما باشد، امکان طرح آن اختلاف‌هاست. خانه‌ای است که می‌توان در آن در را به روی یکدیگر بست، قهر کرد، اعتراض کرد و حتی بر سر معنای خود خانه به نزاع برخاست؛ اما هنوز باید سقفی بالای سرمان باشد که این نزاع زیر آن اتفاق بیفتد. ما شاید هنوز نتوانسته‌ایم درباره چگونگی زیستن در این خانه به توافق برسیم و هنوز درحالیکه به هم می‌نگریم در ذهن خود طناب دار دیگری را می‌بافیم اما چه چیزی بزرگتر از سایه شوم فنا بر وطن هست که هنوز چنگ در دامن هم می‌زنیم و آیا سزاوار است خانه را از میان ببریم، پیش از آنکه گفت‌وگوی خود را به پایان برده باشیم؟ بگذار فردا باز هم بر سر ایران با هم اختلاف داشته باشیم؛ فقط ایران باید باشد تا این اختلاف‌ها را تاب بیاورد. آنچه تا اینجا نوشتم حدیث من بود و تو که چندی است «ما» را برنمی‌تابد خارخار همآره‌‌ام اما با توست، با تو وطن با تو ایران که جز سودای ماندن‌ات در سرم نیست که همه ماجرایی: جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا کسی نشسته در آنسوی ماجرا که تویی پس بمان؛ نه به بهای خاموشی صداها و نه به بهای فراموشی زخم‌ها، که وطن اگر جای ماندن همه ما نباشد، چه معنایی دارد؟ بمان تا شاید روزی در همین خانه، بی‌آنکه یکی دیگری را از آن براند، دوباره راهی برای با هم بودن پیدا کنیم. @sahandiranmehr