Echoes

آدم‌های مبتلا به رنجی عمیق وقتی که شاد هستند رنج‌شان آشکار می‌شود،‌ طوری به شادی می‌چسبند که انگار از سر حسد می‌خواهند بغلش کنند و خفه‌اش کنند. #آلبر_کامو @e_choes

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود… #سعدی @e_choes

یا از اول دل به رؤیایی نبند یا بر این رؤیای ویران گریه کن…

دوست داشتن را در چشمى بجوى که حتى وقتى بسته است، روياى تو را ببيند. #فرانتس_کافکا

and still you doubt your magic? @e_choes

شبمون رو زیبا کرد ✨

زید حمدان (لبنان) & لین ادیب (سوریه) @tomashghulemordanatboudi

- سکوت من نشانه‌ی نداشتن حرف نیست. من نه می‌توانم تمام آنچه رنجم می‌دهد را بازگو کنم و نه می‌توانم همه چیز را آنگونه که احساس می‌کنم، بر زبان آورم؛ پس جز سکوت راه دیگری ندارم. -

‏به مجموعه‌ای نامتعادل از احساسات متناقض تبدیل شده‌ام. نوسان مداوم میان اندوه اضطراب و دلخوشی‌های کوچک. @prague7

‏ایساک بابل نویسنده‌ی روس، زمان تسویه‌حسابهای دوران استالین دستگیر و بلافاصله با گرفتن اعترافات ساختگی و پرونده‌سازی اعدام می‌شود، به دروغ به خانواده‌اش اطلاع می‌دهند که در دادگاه به کار اجباری محکوم شده و خبر مرگش را اعلام نمی‌کنند، بعدها بازجوهایش هم در چرخه‌ی تکراری تسویه‌حساب، گرفتار و محاکمه می‌شوند، قاضی در دادگاه از یکی‌شان می‌پرسد: «آیا می‌دانستی این فردی که بابل نام داشت و تو از او بازجویی می‌کردی چه کاره بوده است؟» او جواب می‌دهد: «به من گفته شده بود که داستان‌نویس است.» قاضی می‌پرسد: «آیا تو هیچ‌یک از داستان‌هایش را خوانده بودی؟» می‌گوید: «نه، برای چه باید می‌خواندم؟» نکته‌ی تاسف‌انگیز کار کردن به عنوان بازوی اجرایی در حکومت توتالیتر دقیقا همین است، نباید سوالی پرسیده شود، نباید درصد پاسخگویی برآمد، یک دستوری از طرف مافوق داده شده و بدون هیچ اما و اگری، باید اجرایی شوند. روند کار به همان صورتی‌‌ست که هانا آرنت در کتاب آیشمن در اورشلیم نقل می‌کند «چنان عمل کن که اگر پیشوا از عمل تو باخبر شد، آن را تائید کند.» اما متاسفانه تاریخ همه‌ی اینها را ضبط می‌کند و یک روزی تمام عملکردها را در برابر چشمان آیندگان به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن قضاوت خواهد کرد، آن روز برای حکومتهای تمامیت‌خواه و عوامل اجرایی‌‌شان چیزی جز تاسف و لعن و نفرین حاصل نخواهد شد. #طرح_صیانت @whatisliterature

نویسندگان همیشه جایگاه ویژه‌ای در روسیه داشته‌اند. نویسنده‌ی روس به دلیل فقدان نهادهای دموکراتیک، هرگز فقط یک هنرمند نبوده بلکه سخنگوی حقیقت و وجدان عمومی نیز بوده است. آلکساندر هرتسن ادبیات روسی را «دولت دوم» و مرجع قدرت واقعی در جامعه نامید. این کتاب شرح موثق و مستندی است از آنچه بر نویسندگان و آثارشان در دوران شوروی رفت. بایگانی ادبی پلیس مخفی نوشته‌ی ویتالی شنتالینسکی ترجمه‌ی بیژن اشتری نشر ثالث صفحه‌ی ۲۵ #یک_جرعه_کتاب #ادبیات @whatisliterature