I'm So Hollow-

لبخند معصومانه‌ای زد و گفت: «غمگینی.» کمی وحشت کردم. چگونه ممکن است غمگین به‌نظر برسم، وقتی مدتی است غمگین نشده‌ام؟ پلک‌هایم را اندکی روی هم گذاشتم و به یاد آوردم. انگشت‌هایش را گوشه‌ی چشمم احساس کردم. چشم‌هایم که باز شد، گفتم: «غمگین نشده‌ام، فقط غمگین مانده‌ام عزیزم.» گریه‌ام گرفت. گفتم: «حالا از تصور اینکه از آن غم‌ها رهایی ندارم و تا مردمک چشم‌هایم ریشه دوانده است، غمگینم.»

آدما شبیه حرفاشونن، ولی اون حرفایی که نمیزنن.

این دفعه ام احساسی تصمیم میگیرم، از دفعه بعدی فقط عقل عقل عقل. (و این دائم تکرار میشه)

@Imsohollow-

من نمیگم کامل کاملم، ولی خب همیشه باعث میشم فکر کنی بقیه یه چیزی کم دارن.

من با نیمه تاریکِ درونم و اخلاقای بدم همیشه خودم و اذیت کردم ولی آدما رو نه!

تو رو گیج رها کردن، چون اگه واضح حرف میزدن باید مسئولیت کاراشون رو می پذیرفتن.

‏“بهبود نیافتم، فقط همه چیز را با خوابی آشفته پشت سر گذاشتم”.