I'm So Hollow-

لبخند معصومانه‌ای زد و گفت: «غمگینی.» کمی وحشت کردم. چگونه ممکن است غمگین به‌نظر برسم، وقتی مدتی است غمگین نشده‌ام؟ پلک‌هایم را اندکی روی هم گذاشتم و به یاد آوردم. انگشت‌هایش را گوشه‌ی چشمم احساس کردم. چشم‌هایم که باز شد، گفتم: «غمگین نشده‌ام، فقط غمگین مانده‌ام عزیزم.» گریه‌ام گرفت. گفتم: «حالا از تصور اینکه از آن غم‌ها رهایی ندارم و تا مردمک چشم‌هایم ریشه دوانده است، غمگینم.»