شمشك ازقديم تابه امروز❄️❄️❄️

.                        "راه‌چکوت"             "راه‌قدیم‌میگون‌به‌شمشک" قبل‌از احداث جاده ی فعلی میگون به شمشک در سال ۱۳۱۳   مسیر   رفتن   از   میگـون  بـه  شمشک، یک‌جاده  اندکی پهن تر از مال رو بود که‌ازدل‌کوه‌آبک‌میگذشت‌و تا معدن سنگ قرمز نزدیک‌آبادی«جیرود»،حدود شش‌کیلومترطول داشت‌و‌راه‌چکوت¹به‌گویش‌محلی‌(چکوتی‌راه) نام‌داشت. در اوایل شهریور  ماه سال ۱۳۹۵ آقایان عباس کربلائی‌محمدمیگونی‌ وعلی‌سالار‌کیا(ناصر)‌که هردوعضوگروه‌کوهنوردی‌میگون‌میباشندبرای تهیه‌گزارش‌به این‌منطقه‌سفری‌داشته‌اندونقشه جی‌پی‌ اس‌ این‌ مسیر‌ را‌ نیز‌ تهیه‌ کرده‌اند متن‌ گزارش‌و مشاهدات‌آنان بدین شرح است:

چکوت‌ منطقه‌ وراهیست‌در بالادست و امتداد ارتفاعاتِ تنگه  میگـون کـه حـد فاصل میگون وجیرودمیباشد.درگذشته‌های‌دور منطقه  تنگه میگون‌به خاطر صخره ای بودن و خطر ریزش بهمن‌غیر قابل عبور بوده و در تابستان و پاییز هم‌به‌علت‌صخره ای بودن مسیر، تردد از داخل و کناررودخانه‌به‌سختی‌انجام‌پذیربود.به همین دلایل‌خیلی‌ازمردم،هرچنـد مسیر چکوت‌ دارای شیب‌بیشتری‌بود‌‌آن‌را‌ برای‌عبورترجیح‌میدادند. شروع‌مسیر: عبور از مسیرهای‌ کوتاه وراحت تر قانون‌‌ تردد است به‌همین خاطر در میگون از کناررودخانه ای که از وسط آبادی می گذرد به سمت‌منطقه «تنگـه بـن»، راهـی بـود کـه پـس از گذشت از بافت مسکونی، از سمت راست پهلوی‌رودخانه «لاوارپی»، از جایی به نام  «خونه سر»، عبور می کرد و به «تنگه بن» میرسید. این مسیر در ادامه‌ازدره«عزیز»رد مـی‌شــدوبـه‌ خُس یوش میرسید. در این مسیر  راه به صورت مورب و کمی‌دارای‌شــیـب‌بـودووقتی‌به‌ دره‌ خُس‌یوش میرسید شیب  شروع و با یک تندی به نزدیک دره «پَل‌دره»  منتهی میشد. در پَل دَره چشمه ایست که  در گذشته  محل تجمع  و  راه عبور گوسفندان بود که «رینا» نامیده میشد «رینا» با یک شیب تند، بعد از مسافتی حدود ۲۵۰متر به جایی‌ به نام پاتله ختم‌‌ میشوددر‌ادامه‌بایک تندی‌به‌چشمه «چلِک»میرسید،اینجادر روزگار رونق،جاده،نوعی مکان استراحت و نفس تازه کردن‌دم خرون و نوشیدن آب توسط رهگذران و شکارچیان‌بود.وبعدبه چشمه زانو میرسد که این چشمه هر چند آب زیادی ندارد ولی دائمی میباشد.مسیر باستانی «چکوت»، امتدادِ بعدی اش به سمت شرق  به  یک فرورفتگی «چال» نسبتا وسیع میرسد که به آن «گُهنه یی چال» میگویند که مملو از گَون "گُهُن"است. از اینجا که بالا   میروی  متمایل  به چپ را «کچولک» مینامند که شرایط  صخره ای دارد. این مکان بالاترین‌نقطه‌مسيراست‌وآغازسرازیری‌به‌سمت‌جیرود میباشد اینجا یک شیب صخره ای تند دارد که‌البته از گذشته های بسیار دور با سنگ چین‌بدون‌ملات‌اَرچین و بعد با زیگزاک‌دادن‌به مسیر، هم‌ جاده را پهن تر و هم راه را هموارتر ساخته‌اند این محدوده   کمی  پهن تر از نقاط دیگر است تا رهگذر  و چهارپا امنیت بیشتری احساس.کنند در ادامه از میزان ارتفاع کاسته میشودتا به دره ی «گُلی گُلی» می رسد. پایین دست اینجاچشمه ی دایمی وجود دارد که آب آن حتی‌در  وسط روزهای تابستان بسیار خنک بوده و همچنین بسیار  گواراست. در ادامه راه حالت اوریب میباشد و به قنبر ،کشنو» منتهی می‌گردد.نقطه‌بعدی‌مسیر «سُرخ گِردنی» است‌ درادامه‌جاده‌به‌ سمت‌چپ در زیر سنگهای‌بزرگ دو غاراسپول‌بزرگ‌وجودداردبه‌غار‌اول‌‌به‌آسانی میتوان رسید و اینجا درگذشته محل خواب و استراحت احشام  و کاروانیان‌ در طول روز یا حتی‌درشبهابود،اما به غار دوم بدون تجهیزات حرفه‌ای‌کوهنوردی و صخره  نوردی نمی توان دسترسی‌پیدا کرد در ادامه‌مسیر «چَکوت»، به دره‌اوئک میرسداین‌دره‌هرچند عمیق‌و طولانی میباشد  اما بدون  آب است، سمت راست دره  «اوئک»«قنبر کشنو»وسمت‌چپش که پوشیده از درختان کاج  «روس»،  میباشد  کَکوم چال گفته  میشود  وسط  همین دره را هم «لارک» می‌گویند، پایین  «لارک»، «گو چال» و انتهای دره اوئک» نامش «دم هرز» است. نقطه بعدی مسیرزرین‌چالاست‌که‌محدوده‌کوچکی‌میباشد. در اینجامکان‌استقرار احشام «پَل»، وجوددارد آخر مسیر از رخ میگون  راه  کهن  چکوت‌ دره  «گو چال» است.که اینک‌در پایین دست آن در کنار جاده ی اصلی به سمت شمشک،تاسیسات تصفیه‌خانه آب‌وفاضلاب، قابل‌مشاهده‌میباشد دره گو چال، انتهای سرازیری  از سمت میگون جاده نیاکانی چکوت میباشددرادامه این‌‌مسیر از کوههای جیرود، دورود ودربندسر میگذشت و بعد به دیزین و ولایت رود  رسیده و پس از گذر از وارنگه رود،به روستای‌دونا و پل‌زنگوله هزار چم و مرزن آباد به چالوس و نوشهر ختم میگردید.

منبع:کتاب‌میگون‌در‌آیینه‌زمان به‌قلم داود‌کربلائی‌محمد‌میگونی ¹-چکوت‌یا‌چکودبه‌ظّن‌بنده(ارائه‌دهنده‌پست) مازنی شده یا‌میگونی‌ شده‌ کلمه‌چکاداست‌ به‌معنای‌قُله‌،بلندی‌،جایگاه‌بلند. تولید‌وانتشار‌محتوی:قصران‌از‌درچه‌زمان @ghasranhistory 👈👈به‌ما‌بپیوندید