گلها

🌼🌿 دل را به پیش من بنه تا لطف و دلداری کنم درعشق اگربی‌جان شوی جان وجهانت من بَسَم دل را منه بر دیگری چون من نیابی گوهری آسان درآ و غم مخور تا منت غمخواری کنم 🌼🌿 #مولانا

. زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست پیرهن چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست نرگس ش عربده‌جوی و لبش افسوس کنان نیم‌شب دوش به بالین من آمد بنشست سر فرا گوش من آورد به آواز حزین گفت: "ای عاشق دیرینه‌ی من! خوابت هست؟" عاشقی را که چنین باده‌ى شب گیر دهند کافر عشق بود، گر نشود باده‌پرست برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر که ندادند جز این تحفه به ما روز الست خنده‌ى جام می و زلف گره گیر نگار ای بسا توبه که چون توبه‌ى حافظ بشکست #حافظ

➰ . بهر کجا که نظر میکنم ز غایتِ شوق خیال روی توام ایستاده در نظرست اگر تو شور کنی من ترش نخواهم شد که تلخ از آن لب شیرین مقابل شکرست مرا هر آینه لازم بود جلای وطن چرا که مصلحت کار بیدلان سفرست #خواجوی_کرمانی

آن قَدَر با آتش دل ساختم  تا سوختم بی تو ای آرام جان، یا ساختم یا سوختم سردمهری بین، که کس بر آتشم آبی نزد گرچه همچون برق ، از گرمی سراپا سوختم سوختم ؛ اما نه چون شمع طَرَب در بین جمع لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم همچو آن شمعی که افروزند پیش آفتاب سوختم در پیش مَه رویان و بیجا سوختم سوختم از آتش دل د،ر میان موج اشک شوربختی بین، که در آغوش دریا سوختم شمع و گل هم هر کدام از شعله‌ای در آتشند در میان پاکبازان، من نه تنها سوختم... #رهی_معیری

تا قیامت می دهد گرمی به دنیا آتشم آفتاب روشنم نسبت مکن با آتشم چیست عالم آتشی با آب و خاک آمیخته من نه از خاکم نه از آبم که تنها آتشم شمع لرزان وجودم را شبی آرام نیست روزها افسرده‌ام چون آب و شب‌ها آتشم #رهی_معیری

حرف را میشود از حنجره بلعید و نگفت وای  اگر  چشم  بخواند  غمِ  ناپیدا  را #مهدی_فرجی

مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا چون شدم صید تو بر گیر و نگهدار مرا اگرم زار کشی می‌کش و بیزار مشو زاریم بین و ازین بیش میازار مرا چون در افتاده‌ام از پای و ندارم سر خویش دست من گیر و دل خسته بدست آر مرا #خواجوی_کرمانی

روشنیِ روزْ تویی، شادیِ غم سوز تویی ماهِ شب‌افروز تویی، اَبرِ شِکربار بیا ای عَلَمِ عالَمِ نو، پیشِ تو هر عقل، گِرو گاه مَیا گاه مَرو خیز به یک بار بیا ای دلِ آغشته به خون چند بُوَد شور و جنون پخته شد انگور کُنون، غوره مَیَفشار بیا ای شبِ آشفته بُرو، وی غمِ ناگفته بُرو ای خِرَدِ خفته بُرو، دولتِ بیدار بیا ای دلِ آواره بیا، وی جگرِ پاره بیا وَر رَهِ دَر بسته بُوَد از رَهِ دیوار بیا ای نَفَسِ نوح بیا وی هَوَسِ روح بیا مَرهَمِ مجروح بیا صِحَّتِ بیمار بیا «مولانا»

عاشق شو و عاشق شو بگذار زحیری سلطان بچه‌ای آخر تا چند اسیری سلطان بچه را میر و وزیری همه عار است زنهار به جز عشق دگر چیز نگیری #مولانای_جان

روزگاری که رُخت قبلهٔ جان بود مرا، رویِ دل تافته از هر دو جهان بود مرا چند روزی که به سودایِ تو جان می‌دادم، حاصل از زندگیِ خویش، همان بود مرا یادباد آن که چو آغاز سخن می‌کردی، با تو صد زمزمه در زیرِ زبان بود مرا... #محتشم_کاشانی             

#تبادل ۱۸ تا ۱۴ لطفا همـراه باشید 🙏🌺

از‌ جایگاه بالای بی‌عقلان ناراحت نشید، به قول عالیجناب #صائب که میگه: "گر ببینی ناکسان بالا نِشینند، صبر کن روی دریا کف نِشیند، قعر دریا گوهر است"

پاک کند دو چشم را از موی عیب تا ببینی باغ و سروستان غیب دفع کن از مغز و از بینی زکام تا که ریح الله آید در مشام #مولانای_جان

بس دعاها کان زیانست و هلاک وز کرم می‌نشنود یزدان پاک #مولانای_جان

صد شهر خبر رفته کای مردم آشفته بیدار شد آن خفته تا روز مشین از پا #بیدار شد آن فتنه کو چون بزند طعنه در کوه کند رخنه تا روز مشین از پا #مولانای_جان

چون قفس در هر رگم چاکی سراسر میرود دستِ عشقِ لااُبالی را چه‌ سان بندد کسی! صائب تبریزی

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان چند و چند از غم ایام جگرخون باشی #حافظ

کاش کان دلبر عیار که من کشته اویم بار دیگر بگذشتی که کُنَد زنده به بویم هر کجا صاحب حسنیست ثنا گفتم و وصفش تو چنان صاحب حسنی که ندانم که چه گویم #حضرت_سعدی

دلبرا پیش وجودت همه خوبان عدمند سروران بر در سودای تو خاک قدمند شهری اندر هوست سوخته در آتش عشق خلقی اندر طلبت غرقه دریای غمند خون صاحب نظران ریختی ای کعبه حسن قتل اینان که روا داشت که صید حرمند صنم اندر بلد کفر پرستند و صلیب زلف و روی تو در اسلام صلیب و صنمند گاه گاهی بگذر در صف دلسوختگان تا ثناییت بگویند و دعایی بدمند هر خم از جعد پریشان تو زندان دلیست تا نگویی که اسیران کمند تو کمند حرف‌های خط موزون تو پیرامن روی گویی از مشک سیه بر گل سوری رقمند در چمن سرو ستادست و صنوبر خاموش که اگر قامت زیبا ننمایی بچمند زین امیران ملاحت که تو بینی بر کس به شکایت نتوان رفت که خصم و حکمند بندگان را نه گزیرست ز حکمت نه گریز چه کنند ار بکشی ور بنوازی خدمند جور دشمن چه کند گر نکشد طالب دوست گنج و مار و گل و خار و غم و شادی به همند غم دل با تو نگویم که تو در راحت نفس نشناسی که جگرسوختگان در المند تو سبکبار قوی حال کجا دریابی که ضعیفان غمت بارکشان ستمند سعدیا عاشق صادق ز بلا نگریزد سست عهدان ارادت ز ملامت برمند #حضرت_سعدی