نامه‌هایی از موسیو

دکتر یونگ عزیز گفته بودید این عکسها که میبینم و به طرفة‌العینی از جلوی چشمانم رد میشوند یعنی اینکه مغزم دارد مرا میبرد به جاهای امن تا ازم محافظت کند. اما یونگ عزیز اگر مرا محکوم نمیکنید که هی باابااا بازم خود را چوس کردم باید عرض کنم، دکتر آنها که باز غمگینم میکنند! اصلا بنده بیسواد مادرزاد هیچ، آقای ابراهیم حامدی که از نازی گلایه میکنند که روزهای آفتابی را بیادشان نیاورند چه؟ عکسها مرا میبرند به آن ساختمان قدیمی در سبزه میدان رشت، دکتر دندان پزشک. من با عمه‌ام رفتم آنجا که دندانش را بکشد. گچ‌بری‌ها. باران. پاییز. و مجله‌ی گل‌آقا که روی میز بود و اولین بار دیدمش.. عکس مرا میبرد به اولین مواجه‌ام با پیتزا.. یک جعبه را ۶ نفره میخوردیم. مزه‌ی جادویی. شوخی من با پنیرش که کش می‌آمد و خندیدن خواهرها.. عکس مرا میبرد به آفتاب عصر پاییز،من و ناصر و آن فامیلش که رفتیم دم خانه‌ی آنها و سه تا بچه‌اش سوار فیل پلاستیکی بودند.. عکسها می‌آیند.. هر لحظه... عکسها مرا میبرند به جای دور به جای امن و سوت و کور.. دکتر یونگ عزیزم شگفت اینکه آنجا هم به من خوش نمیگذشت. آنجاها هم من غمگین بودم. چه دنیای غریبی، مغزم آنها را امن‌تر دانسته! قرص گران است دکتر. نمیخرم همینجوری ارگانیک سر میکنیم موسیو پاییز امسال ۰۵ #نامه