قطعاتِ تفکر

چهل سالگی، نه آغاز پیریه و نه پایان جوانی؛ بل ایستگاهیه در میانه‌ی راه، جایی که زمان ناگهان وزن خود رو بر شانه‌هات می‌ذاره و تو رو وادار می‌کنه بنشینی و به عقب بنگری. در این سن، دیگه با شور جوانی به آینده نمی‌تازی، بل با آرامش تجربه به آن خیره می‌شوی. دیگه نمی‌پرسی من کیستم؟ بل آرام‌تر می‌پرسی از این همه که بودم، چی باقی مونده ازم؟ تو الان مجموعه زخم‌های التیام یافته هستی، آرزوهایی که مردن تا جاشون رو به حقیقت بدن، و عشق‌هایی که تبدیل به حکمت شدن. در چهل سالگی می‌فهمی که زندگی نه خط مستقیمه و نه دایره‌ی کامل؛ بل رودخانه‌ای پر پیچ‌ و خمه. گاهی آرام، گاهی خروشان، اما همیشه در حرکت. تو دیگه نمی‌خای رود رو متوقف کنی؛ فقط یاد گرفتی که در جریانش شنا کنی، نه در برابرش. چهل سالگی سن دیدنه. می‌بینی که آن‌چه قبلا شکست می‌نامیدی، در واقع درس بوده. آن‌چه از دست دادن می‌پنداشتی، در واقع خالی شدن بوده برای پر شدن از چیزهای عمیق‌تر. و آن‌چه تنهایی به نظرت می‌رسید، گاهی تنها فضای لازم برای شنیدن صدای خودت بوده. در چهل سالگی، دیگه به دنبال تایید دیگران نیستی. آرام آرام به این حقیقت می‌رسی که مهم‌ترین رابطه‌ی تو، رابطه‌ات با خودِ طی کردته؛ با آن جوانی که رویاهاش رو فدا کرد تا تو امروز این‌جا باشی، با این زخم‌های مقدس و این آرامش به‌دست‌ آمده. چهل سالگی، لحظه‌ایه که مرگ رو نه به عنوان پایان، بل به عنوان معلم می‌بینی. او به تو یادآوری می‌کنه که وقت محدوده، پس باید عمیق‌تر زندگی کنی، کمتر حرف بزنی، بیشتر ببخشی، و فقط با کسانی بمونی که روحت رو آرام می‌کنن. این‌جا، در این مرزِ میانه‌ی زندگی، تو نه پیر هستی و نه جوان؛ تو بالغ شده‌ای. و بالیدن، همیشه با کمی غم همراهه، چون برای رشد، باید از چیزی جدا شوی. اما در همان جدایی و غم، طعمی از آزادی عجیب نهفته: آزادی کسی که دیگه لازم نیست همه‌ چیز رو داشته باشه، فقط لازمه خودش باشه. خوشا به حال کسی که در چهل سالگی، هنوز دلش برای زندگی می‌تپه، اما دیگه با تمام وجودش براش احترام قائله. #سیامک