Light Workers🔆

گنجشکی که پونژ نام داشت، در ۲۷ مارس ۱۸۹۹ بر لبهٔ دنیا نشست و در ۶ اوت ۱۹۸۸ از آن پر کشید.‌ آواز خود را نزدیک ما، در طراوت شب باقی گذاشت. نور آواز خالص خود را... در سن و سالی که دیگران در پیشه‌ٔ خود به موفقیت می‌رسند، او به نظاره‌‌ٔ یک سنگ می‌نشست. در آن‌جا که دیگران در پی اثبات وجود خویشتن‌‌اند، دل‌نگرانِ شنیده شدنِ آوای خواهرش آب و برادرش درخت بود _و همه‌ٔ پسرعموهای آنها. شرافتِ بزرگِ دیدن را می‌آموخت و نیز ناشناختگی هر گونه زیبایی را... دغدغه‌اش نوشتن نبود، بلکه خدمت گزاردن بود.درختِ نگاه را تکان می‌داد.زیباترین سیب‌ها را در پیش‌بندِ خود دست‌چین می‌کرد. سیب‌هایی را نیز که کمتر از بقیه زیبا بودند نگاه می‌داشت، چرا که برای جملهٔ آفریدگان حیثیت قائل بود. هر گذرنده‌ای را سلام می‌داد... #کریستین_بوبن @lightworkers

آن که در آینه آب می‌نگرد،نخست تصویر خود را می‌بیند. آن که به خود می‌نگرد، خطر رویارویی با خویشتن را به جان می‌خرد. آینه چاپلوسی نمی‌کند، بلکه بی‌کم‌وکاست آنچه را که در آن بازتاب یافته است نشان می‌دهد، یعنی همان چهره‌ای که هرگز به دنیا نشان نمی‌دهیم، چرا که آن را با پرسونا، نقاب بازیگر، پنهان می‌کنیم. این نخستین آزمون شجاعت در مسیر درون است، آزمونی که برای ترساندن بیشتر مردم کافی است، زیرا رویارویی با خویشتن از آن چیزهای ناخوشایندی است که تا می‌توانیم جنبه‌های منفی خود را به جهان پیرامون فرافکنی کنیم، از آن می‌گریزیم.... #کارل_گوستاو_یونگ @lightworks

نقل است که یک روز شیخ ابوالحسن بوشنجی در راهی می‌رفت. ناگاه مردی درآمد و پس گردنی بر شیخ زد و برفت. مردمان گفتند: چرا کردی؟ که او شیخ ابوالحسن است، مردی بزرگ." پشیمان شد و باز آمد و از شیخ عذر می‌خواست... شیخ گفت: "ای دوست! فارغ باش... که ما این نه از تو دیدیم. از آن‌جا که زدند، غلط نزدند..." #عطار_نیشابوری @lightworkers

ماه دیدم شد مرا سودای چرخ آن مهی نی کو بود بالای چرخ تو ز چرخی با تو می‌گویم ز چرخ ور نه این خورشید را چه جای چرخ زهره را دیدم همی‌زد چنگ دوش ای همه چون دوش ما شب‌های چرخ جان من با اختران آسمان رقص رقصان گشته در پهنای چرخ در فراق آفتاب جان ببین از شفق پرخون شده سیمای چرخ سر فروکن یک دمی از بام چرخ تا زنم من چرخ‌ها در پای چرخ سنگ از خورشید شد یاقوت و لعل چشم از خورشید شد بینای چرخ ماه خود بر آسمان دیگرست عکس آن ماهست در دریای چرخ #حضرت_مولانا @lightworkers

ما هیچکس را به علت بی‌اعتنایی از دست نمی‌دهیم،بلکه به این علت او را از دست می‌دهیم که رفتاری بیش از اندازه دوستانه از ما دیده است... ما هیچ‌کس را به علت رفتار غرورآمیز و بی‌اعتنایی اندک از دست نمی‌دهیم،بلکه به این علت او را از دست می‌دهیم که رفتاری بیش از اندازه دوستانه و فروتنانه از ما دیده است... انسان با صمیمیت بی‌اندازه با دیگران،از قدر و احترام خود می‌کاهد،زیرا طبایع پست،از همه چیز سوء استفاده می‌کنند؛بالاخص زمانی که دریابند دسترسی به شما نیز آسان است.از این‌رو آدمی باید بکوشد علیرغم گرایش طبیعی به مردم‌داری،در مراوده با آدم‌های بی‌سروپا بیشترین خست را خرج دهد... #آرتور_شوپنهاور در باب حکمت زندگی @lightworkers

#من_هم_انسانم @lightworkers

هر که ما را یاد کرد ایزد مر او را یار باد  هر که ما را خوار کرد از عمر برخوردار باد  هر که اندر راه ما خاری فکند از دشمنی  هر گلی از باغ وصلش بشکفد بی خار باد  در دو عالم نیست ما را با کسی گرد و غبار  هر که ما را رنجه دارد، راحتش بسیار باد... #سید_علی_همدانی @lightworkers

اندام‌ها اشکی می‌ریزند که چشم‌ها از ریختنش سر باز می‌زنند... سر ویلیام اوسلر، پزشک قرن هجدهم کبد - خشم قلب - شادی طحال - نگرانی ریه - غم کلیه - ترس سلامت عاطفی ما برابر با سلامت جسمی ماست. این یک اصل بنیادی در طب چینی است. در طب چینی، احساسات (احساس و تفکر) و سلامت ما به صورت یک چرخه به هم وابسته عمل می‌کنند. هر یک از سیستم‌های اندام ما با یک احساس خاص مرتبط هستند: هر چه یک سیستم اندامی ضعیف‌تر باشد، فرد بیشتر مستعد تجربه احساسات مرتبط با آن است و هرچه فرد بیشتر احساسات خاصی را تجربه کند، سیستم ضعیف‌تر می‌شود. به عنوان مثال، خشم – که شامل احساساتی مانند استرس، تلخی، ناامیدی و رنجش نیز می‌شود – بر عملکرد سیستم کبد تأثیر می‌گذارد. استرس مداوم یا احساسات بیش از حد عوارض خود را دارند. علائم ضعیف شدن کبد شامل عصبانیت آسان، آشفتگی و استرس است و علائم جسمی آن شامل فشار خون بالا، میگرن، اختلالات گوارشی، افزایش وزن، تغییرات بینایی و مشکلات قاعدگی است.... @lightworkers

خدايا! مرا با تكيه بر تدبيرت از تدبير خودم بى نياز گردان و به اختيارت از اختيارم غنى كن.... @lightworkers

مردمی دیدم که هرچه زندگی از آنها میگرفت همچنان غنی بودند... و مردمی که هر چه از دنیا می‌گرفتند همچنان فقیر... #شمس_تبریزی @lightworkers

اگه هنوز از انتقاد دیگران ناراحت میشی یعنی فاصله‌ات با اونا خیلی کمه.... @lightworkers

"همه جوامع پلید، غمگین و نابرابرند؛ و همواره چنین خواهند ماند. پس اگر حقیقتاً می‌خواهید به این جهان یاری رسانید، باید بیاموزید که چگونه در آن زندگی کنید. و هیچ‌کس را یارای این کار نیست، مگر آنکه خود آموخته باشد چگونه در این جهان، با شادیِ اندوهناک و اندوهِ شادی که از شناخت زندگی، آن‌چنان که هست، برمی‌آید، زندگی کند..." #ژوزف_کمبل @lightworkers

آیا شما هم با خودتون حرف می‌زنید؟ از نظر علم روان‌شناسی این کار طبیعی‌ست یا نوعی ناهنجاری؟ اگر طبیعی‌ست، مفید است یا ضرر هم می‌تواند داشته باشد؟ اگر به دنبال جواب این سوالات هستید، این ویدیو برای شماست.... @lightworkers

از بخت یاری ماست شاید که آنچه می‌خواهیم، یا به دست نمی‌آید یا از دست می‌گریزد... #مارگوت_بیکل #ترجمه‌ی_شاملو @lightworkers

برای زندگی کردن در میان آدمیان، باید برای همه، با هر خصوصیتی که دارند، هر قدر هم نا به هنجار باشد، حقِ وجود قائل باشیم و فقط می‌توانیم بکوشیم که از خصوصیاتشان بر حسب نوع و کیفیتی که دارند استفاده کنیم.‌ ‌ اما نه می‌توانیم امیدی به تغییرشان ببندیم، نه چنان که هستند محکومشان کنیم. این درست مصداق این مثال است که : « زندگی کن و بگذار زندگی کنند». ‌ اما این رفتار آن قدر که درست است، آسان نیست و آن کس سعادتمند است که از برخورد با بعضی از همنوعان، همیشه در امان باشد. هنر تحمل کردن انسان‌ها‌ را می‌توان با تحمل کردن اشیاء بی‌جان تمرین کرد که به علت خواص مکانیکی یا خواص دیگر فیزیکی‌شان با سرسختی سد راه ما می‌شوند، تمرینی که هر روز میسر است.‌ ‌ وقتی شکیبایی را از این راه کسب کردیم، می‌توانیم در مورد انسانها نیز به کار‌ گیریم. به این منظور، باید خود را به این فکر عادت دهیم که این مردم نیز مانند اشیاء بی‌جان، اگر مانع آزادی و فعالیت ما می‌شوند، به علت ضرورت ناگزیر طبیعتشان چنین تأثیری دارند.‌ ‌ بنابراین، بر آشفته شدن در برابر چنین انسان هایی همان قدر احمقانه است که از سنگی که پیش پایمان می‌غلطد و راهمان را سد می کند، خشمگین شویم... #آرتور_شوپنهاور @lightworkers