حسن دلبری

زدی لبخندی و بر گونه هایت هردو چاه افتاد چه بهتر سایه ای انگار زیر چشم ماه افتاد همان چاه است ما افسانه را وارونه فهمیدیم اگر بیژن اگر رستم اگر یوسف به چاه افتاد گناه بی گناهی کم گناهی نیست در دنیا گذار بی گناهان در بهشت از این گناه افتاد زمین  لرزید و جز بی خانمان ها مابقی مردند که بی سقفی فقط روی سر بی سرپناه افتاد پس از بازی همه در غربت یک جعبه می خوابند خیالی نیست سربازی اگر در پای شاه افتاد شبیه آدمیزادی خدایی می کنی اما خدا مرگم دهد یعنی خدا در اشتباه افتاد؟ کجا باید به دنبالت قدم بگذارم از حیرت که هر راهی که رفتی راه دنبال تو راه افتاد