💌 دلنوت

چو خورشید تابان میان هوا نشسته بر او شاه فرمانروا جهان انجمن شد بر تخت او شگفتی فرو مانده از بخت او به جمشید بر گوهر افشاندند مر آن روز را روز نو خواندند سر سال نو هرمز فرودین برآسوده از رنج روی زمین بزرگان به شادی بیاراستند می و جام و رامشگران خواستند چنین جشن فرخ از آن روزگار به ما ماند از آن خسروان یادگار #ابوالقاسم_فردوسی @delnote

چو خورشید تابان میان هوا نشسته بر او شاه فرمانروا جهان انجمن شد بر تخت او شگفتی فرو مانده از بخت او به جمشید بر گوهر افشاندند مر آن روز را روز نو خواندند سر سال نو هرمز فرودین برآسوده از رنج روی زمین بزرگان به شادی بیاراستند می و جام و رامشگران خواستند چنین جشن فرخ از آن روزگار به ما ماند از آن خسروان یادگار #ابوالقاسم_فردوسی @delnote

دو چیز به من می‌چسبد یکی آب یخ زمستان و دیگری پلوی شب عید، زیرا تنها در زمستان آب یخ در دسترس همه هست و تنها در شب عید همه‌ی ایرانیان پلو می‌خورند. #کریم‌خان_زند @delnote

♥️ من واپسین بوته از نوعی گیاه لجبازم واپسین بوته که مسیر انقراض را دارد سبزینه به سبزینه طی می‌کند غمگین و یَشم درست مثل کاج برف‌به‌دوشی که  در محوطه‌ی زندان هم حتی بی‌واهمه زنده است غمگین و لیز مثل ماهی نایابی در رودخانه‌ی گَنگ که با خاکستر مردگان بزرگ شده باشد من واپسین شعله در آتشکده‌ای ویرانم که دارد دعاهای گرگرفته‌ی  نامستجاب را به اتاق خداوند می‌برد حزن واپسین ماموت ماده‌ام من در لحظه‌ای که خیره بوده به گرده‌افشانی گل‌ها من آخرین موجود امیدوار جهانم لطفا به یاس‌های من  دست نزنید سرمایه‌های انقراض من‌اند... #رویا_شاه‌حسین_زاده @delnote

♥️ «اگر دو دَم مانده است، در آن دَم اول امید است» مقالات #شمس‌_تبریزی @delnote

چو غنچه گرچه فروبستگی‌ست کارِ جهان تو همچو بادِ بهاری، گره‌گشا می‌باش #حافظ @delnote

مرا در آغوش بگیر؛ می‌خواهم بهار را زودتر تجربه کنم... 📸The Fault in our Stars @delnote

وقتی به تو فکر می‌کنم سال من نو می‌شود توپ در می‌کنند توی قلبم، و ماهی قرمز تنگ بلور پشتک می‌زند برای خنده‌هایت! #عباس_معروفی @delnote

♥️ "هربار که نوروز از راه می‌رسد، احساس می‌کنم که من نیز با "سرمدیّت" آن دنیایی که ممکن است بهترین دنیای ممکن هم نباشد و در عین حال، بهترین بودنش هم غیر ممکن نیست، تولّدی دوباره پیدا می‌کنم و خود را برای مرور بر گذشته‌ای که نوروز بارها آن را پسِ پشت گذاشته است و ردّ پای خود را در چین پیشانیِ من نقش کرده است، آماده می‌یابم و هم‌اکنون نیز که توالی شصت نوروز را دارم پشت سر می‌گذارم، به رغم محنت‌ها و مصائبی که یاد آنها در غربت بیشتر از هر‌جا و به هنگام تجدید سال بیشتر از هر وقت بر دل سنگینی می‌کند، همچنان مثل نوروزِ پیر وجودم را در گذرگاه این نفخه‌ی ایزدی تسلیم جاذبه‌ی حیات سرمدی می‌یابم و دل پیرم را بعد از گذشت سالهایِ دور جوانی هنوز از وسوسه‌ی عشق خالی نمی‌بینم. این عشقی است که جان مرا با هرچه زیباست و هرچه انسانی است پیوند می‌دهد و بقایِ آن بعد از فنایِ من نیز همچنان ممکن است، غیر ممکن نیست." #عبدالحسین_زرین‌کوب ۲۹ اسفند ۱۳۶۱، پاریس @delnote

آتشی افروخته در شب، می‌سوزد هر چه سیاهی است. فریاد می‌زنم:‌ بیدار شو! که فردا از آن ماست. #نیما_یوشیج @delnote