بنیاد توسعه صلح و مهربانی های کوچک

مەلا یاسین دوێنی، ئەمڕۆ و سبەی؟ وەرددانەوە، وردبونەوە و وانە گرتن... @sopskf

♻️ سیزدهم فروردین: روز گناهان کبیره! هر زباله، یک گناه است. با هر زباله که می سازیم گناهی مرتکب می شویم. گناهانمان را در کوه و‌ جنگل و دشت و دمن می ریزم. در کوچه و خیابان و رودخانه و جویخانه. گناهانمان را می ریزیم در حلق پرندگان در نَفَس آسمان. گناهانمان را می پاشیم به صورتِ مادرمان زمین و سیلی می زنیم به شفقتِ خاک و به مهربانیِ آب. 🌱 ما به جهنم نمی رویم ما خودمان دوزخیم. گناهانمان دست و‌ پایمان را گرفته،‌ وبال گردنمان شده است، وبالِ همه چیز. زندگیِ ما شکنجه ای است برای بی پناهترین و معصوم ترین آفریدگان خدا. به پشت سرت نگاه کن! ببین چقدر نفرینِ گیاه و پرنده و آب و خاک پشتمان است. عاق والدینمان، عاق زمین و آسمان، ما را گرفته است... 🌱 سیزدهم فروردین، روز گناهان کبیره ما ایرانیان است. تو اما در آن روز گناه نکن! تو اما گناهی را از زمین بردار! تو می دانی که نیکوکاران به بهشت نمی روند، نیکوکاران بهشت را می سازند. حتی در جهنم و حتی در میان جماعت دوزخیان تو یک نفر بهشت باش! ✍️#عرفان_نظرآهاری #مراقب_محیط_زیست_باشیم #سیزده_به_در 🌱#تو_یک_نفر_بهشت_باش 🌱@erfannazarahari

آینده‌ی انسان چگونه است؟   عنوان کتاب جدید جاناتان هایت، نسل مضطرب، به افزایش وجود مشکلات روانی به‌ویژه اضطراب و افسردگی در نسل زِد و نسل آلفا، یعنی افرادی که سنی حدوداً کمتر از سی‌سال دارند، اشاره دارد. یکی از دلایل اصلی کاهش ارتباط فیزیکی و واقعی با دیگران و در عوض افزایش ارتباط مجازی در شبکه‌های اجتماعی‌ست. دلیل دیگر، گذراندن زمان طولانیِ قرنطینه در دوران همه‌گیری کووید و تغییر در عادات رفتاری بوده است: اینکه در آن دوران تعداد زیادی از مردم به جداشدن از جمع و غرق‌کردن خود در فضای مجازی معتاد شدند. چه باید کرد؟ راه‌حل‌های سریع (و موقت): یک. پژوهشی نشان می‌دهد که فرد با بازگوکردن داستان زندگی خود وضعیت بهتری پیدا می‌کند (سنخی از روایت‌درمانی) دو. تقویت مهارت‌های ارتباطی از طریق شرکت در جلسات گروهی؛ و  سه. کاهش حضور در شبکه‌های مجازی و هم‌زمان شرکت در فعالیت‌های گروهی بیرون از خانه.   اما راه‌حل اساسی‌تر چیست؟ دو بخش سخنان هایت را تفکیک کنیم: گسست انسان از انسان؛ و همه‌گیری‌ای که این گسست را تقویت کرد. مشکل فقط گسترش لجام‌گسیخته‌ی تکنولوژی‌های مرتبط با حضور در فضای مجازی و انواع تکنیک‌های روان‌شناختی به کار گرفته‌شده توسط شرکت‌ها به قصد غرق‌کردن بیشتر انسان در این فضا نیست؛ هرچند ابزارهای به‌کارگرفته‌شده توسط شرکت‌ها به‌جهت جذب حداکثری مردم در فضاهای مجازی مشکلی واقعاً بزرگ است اما مشکل دیگری در راه است که امروزه کمتر کسی به آن فکر می‌کند: همه‌گیری‌های بعدی در راه‌اند! و کافی است مجدد این نسل مجبور به قرنطینه‌شدن شوند. درمانگرانِ اعتیاد به‌خوبی با این پدیده آشنا هستند که اگر معتادی ترک کند و مجدد بازگشت داشته باشد احتمال ابتلاهای بعدی زیادتر می‌شود.   از کجا می‌دانیم که همه‌گیری‌های بعدی در راه‌اند؟ استدلالی آماری به ما می‌گوید دیر یا زود شاهد همه‌گیری دیگری، مانند دوران کرونا، خواهیم بود.   استدلال: یک) با اینکه نرخ زاد و ولد در سطح جهانی کاهش یافته اما کماکان طی دهه‌های پیش رو جمعیت انسان‌ها رو به فزونی است. دو) تخریب محیط‌زیست نیز رو به افزایش است. سه) در عوض تنوع‌زیستی اکوسیستم‌ها رو به کاهش است. در نتیجه: همه‌گیری‌های بعدی در راه‌اند.   شرح مختصر استدلال: از یک‌سو، هر چه در اکوسیستمی تنوع زیستی کاهش یابد امکان غلبه‌یافتن یک گونه بر گونه‌های دیگر بیشتر می‌شود. این سخن درباره‌ی تمامی سطوح زیستی از ویروس‌ها و باکتری‌ها تا گیاهان و جانوران صادق است. با تخریب هر چه بیشتر محیط‌زیست و با افزایش گرمای زمین، برخی گونه‌ها منقرض می‌شوند و امکان غلبه‌یافتن یک گونه بر رقبایش بیشتر می‌شود. بنابراین امروزه امکان غلبه‌یافتن برخی گونه‌ها (که می‌تواند یک عامل بیماری‎‌زا باشد) بر دیگران زیاد شده است. از سوی دیگر، با افزایش جمعیت انسانی دست‌اندازی به طبیعت افزایش می‌یابد و باز هم گونه‌های بیشتری منقرض می‌شوند. به‌علاوه برخی از گونه‌های وحشی که در مجاورت انسان زندگی نمی‌کرده‌اند، در مجاورت انسان قرار می‌گیرند. بنابراین احتمال انتقال ویروس‌ها و باکتری‌ها میان انسان‌ها و این جانوران بیشتر می‌شود.   بنابراین امروز احتمال همه‌گیری، بیشتر از سال ۲۰۱۹ است.   مقاله‌ای که اخیراً در نشریه‌ی نیچر منتشر شده بهترین راه مقابله با همه‌گیری‌های بعدی را حمایت از افزایش تنوع زیستی می‌داند. اگر قرار است درختکاری کنیم باید در هر منطقه‌ی جغرافیایی درختان بومی آن منطقه، و آن هم با تنوعی بسیار بالا کشت شوند. حفظ و گسترش تنوع، مهم‌تر از تعداد است.   اما راهکار کوتاه‌مدت دیگری در دسترس است که اتفاقاً به راهکار پایدار نیز کمک می‌کند. وقتی برای کودکان و نوجوانان به‌دنبال راهکاری دسترس‌پذیر و ارزان هستیم اگر قرار باشد فقط بر یک راه‌حل بنیادی، در دسترس، و کم‌هزینه انگشت گذاریم، بهترین پیشنهاد، بازی جمعی کودکان در محیط‌های باز و به‌ویژه در طبیعت است. در گامی جلوتر، برنامه‌های درسی مدارس نیازمند بازنگری اساسی‌ست. با تأکید انحصاری بر آموزش مهارت‌های سخت به‌طورکل از مهارت‌های نرم، ارتباط انسان با انسان و با طبیعت غافل شده‌ایم. بهترین راهکارِ پایدارِ تقویت مهارت‌های نرم، بازی‌های جمعی در محیطی طبیعی است.   نکته‌ی جالب اینکه این راه‌حل نیز به تنوع زیستی ربط دارد: افزایش ارتباط فیزیکی افراد تنوع میکروبیوم بدن را افزایش می‌دهد که از مهم‌ترین راهکارهای تقویت سیستم ایمنی است. بنابراین بازی‌های جمعی به صورت فیزیکی مانعی بر اثرات منفی همه‌گیری‌های بعدی‌ست.   خوب‌زیستنِ پایدار راه میانبری ندارد. اقداماتی مانند روایت‌درمانی به مُسکن‌های موقت می‌مانند. یگانه راهِ پايدار، آشتی با طبیعت، برقراری ارتباط سالم با آن، محافظت از آن، و جبران خسارت‌های وارد بر آن است.    هادی صمدی @evophilosophy

یادمان شهدای حلبچه در آغوش جوانه های بلوط صلح و مهربانی ✍️رئوف آذری* https://t.me/oaktree_loverbikers/1510 #محمد_محمد_سعید، فرزند شهید محمد سعید، از بازماندگان شهدای شیمیایی حلبچه است که نامش را از پدر شهیدش، به عاریت گرفته است! سابقه آشنایی مان با محمد به سال ۱۳٨۷ و مراسم سالگرد بمباران شیمایی حلبچه، بر می گردد.  آن زمان، ایشان کارمند یادمان حلبچه بود. سال ۱۳۹۶ نیز در مراسم غرس ۵ نهال بلوطی که تحت عنوان جوانه صلح و مهربانی از سردشت، همراه برده بودیم، بزرگوارانه، حضوری سبز داشت و در این فاصله زمانی، هرگاه خواستیم،  از بلوط های مان که نماد ۵ هزار شهید حلبچه بود، سُراغی بگیریم، از ایشان، مدد می گرفتیم و بزرگوارانه، فیلم و عکس ارسال می کرد. جالب که چندی بعد، خودش دست به کارشد و چند نهال بلوط دیگر کاشت که نمونه باقی اش را کنار خود با قامتی رعنا دارد. بعدتر نیز پویشی راه انداخت و طی آن همچنان که خودش گزارش داد، توفیق یافته بودند حدود چهارهزار بذر بلوط و بنه و زالزالک در اطراف ساختمان یادمان بکارند که اکثریت شان، بار آمده اند و به نشان سرزندگی، نشاط و امید به جوانه زدن دوباره ، نوید بخش فردای سبزاند... کاک محمد، این اواخر مسئولیت مدیریت یادمان را برعهده گرفته است که امسال نیز در بدو ورودمان به حلبچه با همراهی رییس امور شهدا و نماینده مردم حلبچه در مجلس نمایندگان عراق و رییس انجمن قربانیان و نیز رییس شبکه ان جی اوهای مدنی، به استقبال مان آمد. فرصت غنیمت شمردیم و ذکر خیری از اقدام ارزشمند ایشان در بذرکاری و نهالکاری متعاقب حضور و اقدام قبلی هیٲت سردشت در محیط اطراف یادمان، کردیم و برای دوران تصدی مسئولیت جدیدش نیز تمنای توفیق و ماندگاری خیرمؤثرشان همسنگ عُمر بلوط ها کردیم... ----- پ.ن: کاک محمد در گزارش‌ سال قبل عنوان کردند که متٲسفانه از سرجمع ۵ نهال غرس شده قبلی ما، فقط دوتای شان باقی مانده است. در جریان حضور اخیرمان در مراسم سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه، سه نهال به قصد ترمیم همراه بردیم که کاک محمد و مجموعه کارکنان یادمان و امور شهدا و نیز نمایندگان ان جی اوهای حاضر، در جریان غرس وجایگزینی، مجدد بزرگوارانه، همراه شدند... ---- *کنشگر صلح و محیط زیست، نایب رییس هیٲت مدیره انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی 🌳❤🚴 #بلوطبانان_پا_به_رکاب #مهربانی_های_کوچک #سردشت #حلبچه #سالگرد_بمباران_شیمیایی #مسئولیت_اجتماعی #بلوط_نوازی #یادمان_حلبچه @oaktree_loverbikers

جهاد حلس ( دعوتگر فلسطینی)

علیرغم بمباران و ویرانی، این درخت رشد کرده است و زندگی را دوباره آغاز کرده است و این کاری است که خداوند نیز با ما خواهد کرد و ما دوباره شکوفا و پابرجا خواهیم شد و زندگیمان زیباتر خواهد شد پس تنها به خداوند توکل کن و هرگز ناامید نشو!! @sayeh_quran

یادمان شهدای حلبچه در آغوش جوانه های بلوط صلح و مهربانی ✍️رئوف آذری* https://t.me/oaktree_loverbikers/1510 محمد محمد سعید، فرزند شهید محمد سعید، از بازماندگان شهدای شیمیایی حلبچه است که نامش را از پدر شهیدش، به عاریت گرفته است! سابقه آشنایی مان با محمد به سال ۱۳٨۷ بر می گردد که برای اول بار در مراسم سالگرد بمباران شیمایی حلبچه شرکت کردیم.  آن زمان، ایشان کارمند یادمان حلبچه بود. سال ۱۳۹۶ نیز در مراسم غرس ۵ نهال بلوطی که تحت عنوان جوانه صلح و مهربانی از سردشت، همراه برده بودیم، بزرگوارانه، حضوری سبز داشت و در این فاصله زمانی، هرگاه خواستیم،  از بلوط های مان که نماد ۵ هزار شهید حلبچه بود، سُراغی بگیریم، از ایشان، مدد می گرفتیم و بزرگوارانه، فیلم و عکس ارسال می کرد. جالب که چندی بعد، خودش دست به کارشد و چند نهال بلوط دیگر کاشت که نمونه باقی اش را کنار خود با قامتی رعنا دارد. بعدتر نیز پویشی راه انداخت و طی آن همچنان که خودش گزارش داد، توفیق یافته بودند حدود چهارهزار بذر بلوط و بنه و زالزالک در اطراف ساختمان یادمان بکارند که اکثریت شان، بار آمده اند و به نشان سرزندگی، نشاط و امید به جوانه زدن دوباره ، نوید بخش فردای سبزاند... کاک محمد، این اواخر مسئولیت مدیریت یادمان را برعهده گرفته است که امسال نیز در بدو ورودمان به حلبچه با همراهی رییس امور شهدا و نماینده مردم حلبچه در مجلس نمایندگان عراق و رییس انجمن قربانیان و نیز رییس شبکه ان جی اوهای مدنی، به استقبال مان آمد. فرصت غنیمت شمردیم و ذکر خیری از اقدام ارزشمند ایشان در بذرکاری و نهالکاری متعاقب حضور و اقدام قبلی هیٲت سردشت در محیط اطراف یادمان، کردیم و برای دوران تصدی مسئولیت جدیدش نیز تمنای توفیق و ماندگاری خیرمؤثرشان همسنگ عُمر بلوط ها کردیم... ----- پ.ن: کاک محمد در گزارش‌ سال قبل عنوان کردند که متٲسفانه از سرجمع ۵ نهال غرس شده قبلی ما، فقط دوتای شان باقی مانده است. در جریان حضور اخیرمان در مراسم سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه، سه نهال به قصد ترمیم همراه بردیم که کاک محمد و مجموعه کارکنان یادمان و امور شهدا و نیز نمایندگان ان جی اوهای حاضر، در جریان غرس وجایگزینی، مجدد بزرگوارانه، همراه شدند... ---- *کنشگر صلح و محیط زیست، نایب رییس هیٲت مدیره انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی 🌳❤🚴 #بلوطبانان_پا_به_رکاب #مهربانی_های_کوچک #سردشت #حلبچه #سالگرد_بمباران_شیمیایی #بلوط_ها #یادمان_حلبچه @oaktree_loverbikers

یادمان شهدای حلبچه در آغوش جوانه های بلوط صلح و مهربانی ✍️رئوف آذری* https://t.me/oaktree_loverbikers/1510 محمد محمد سعید، فرزند شهید محمد سعید، از بازماندگان شهدای شیمیایی حلبچه است که نامش را از پدر شهیدش، به عاریت گرفته است! سابقه آشنایی مان با محمد به سال ۱۳٨۷ بر می گردد که برای اول بار در مراسم سالگرد بمباران شیمایی حلبچه شرکت کردیم.  آن زمان، ایشان کارمند یادمان حلبچه بود. سال ۱۳۹۶ نیز در مراسم غرس ۵ نهال بلوطی که تحت عنوان جوانه صلح و مهربانی از سردشت، همراه برده بودیم، بزرگوارانه، حضوری سبز داشت و در این فاصله زمانی، هرگاه خواستیم،  از بلوط های مان که نماد ۵ هزار شهید حلبچه بود، سُراغی بگیریم، از ایشان، مدد می گرفتیم و بزرگوارانه، فیلم و عکس ارسال می کرد. جالب که چندی بعد، خودش دست به کارشد و چند نهال بلوط دیگر کاشت که نمونه باقی اش را کنار خود با قامتی رعنا دارد. بعدتر نیز پویشی راه انداخت و طی آن همچنان که خودش گزارش داد، توفیق یافته بودند حدود چهارهزار بذر بلوط و بنه و زالزالک در اطراف ساختمان یادمان بکارند که اکثریت شان، بار آمده اند و به نشان سرزندگی، نشاط و امید به جوانه زدن دوباره ، نوید بخش فردای سبزاند... کاک محمد، این اواخر مسئولیت مدیریت یادمان را برعهده گرفته است که امسال نیز در بدو ورودمان به حلبچه با همراهی رییس امور شهدا و نماینده مردم حلبچه در مجلس نمایندگان عراق و رییس انجمن قربانیان و نیز رییس شبکه ان جی اوهای مدنی، به استقبال مان آمد. فرصت غنیمت شمردیم و ذکر خیری از اقدام ارزشمند ایشان در بذرکاری و نهالکاری متعاقب حضور و اقدام قبلی هیٲت سردشت در محیط اطراف یادمان، کردیم و برای دوران تصدی مسئولیت جدیدش نیز تمنای توفیق و ماندگاری خیرمؤثرشان همسنگ عُمر بلوط ها کردیم... ----- پ.ن: کاک محمد در گزارش‌ سال قبل عنوان کردند که متٲسفانه از سرجمع ۵ نهال غرس شده قبلی ما، فقط دوتای شان باقی مانده است. در جریان حضور اخیرمان در مراسم سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه، سه نهال به قصد ترمیم همراه بردیم که کاک محمد و مجموعه کارکنان یادمان و امور شهدا و نیز نمایندگان ان جی اوهای حاضر، در جریان غرس وجایگزینی، مجدد بزرگوارانه، همراه شدند... ---- *کنشگر صلح و محیط زیست، نایب رییس هیٲت مدیره انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی 🌳❤🚴 #بلوطبانان_پا_به_رکاب #مهربانی_های_کوچک #سردشت #حلبچه #سالگرد_بمباران_شیمیایی #بلوط_ها #یادمان_حلبچه @oaktree_loverbikers

فیلمی دوایین کەزی 🕰 کاتژمێر ٩ و نیوی شەو 📍 ساڵۆنی فەرهەنگ و ئیرشادی سەردەشت 🎫 نرخی بلیت: دڵخوازە واتا ئەگەر کەسێک نەیهەوێ بڵیت بکڕێ بێ کڕینی بڵیتیش دەتوانیت بچیتە ژوور پێشنیار دەکەیین لەگەڵ بنەماڵەی بەڕێزتان بینەری ئەو فیلمە بن. #بەرهەمی_وڵاتی_مە @rojnama 👍 🖼️ ڕۆژنامە

کورتە چیرۆکی تەشەنای زامێکی کۆن لە نوسینی فەریدوون حەکیم زادە بەسەرهاتێکی ڕاستەقینەیە، کە بەسەر نوسەری ئەو چیرۆکە دا هاتووە. ئەو کورتە چیرۆکە بەشێک لە نەهامەتییەکانی تاکی کوردە کە دەتوانێ بە شێوەیەکی تر لە زۆر کەسان قەومابێ. دیزاین و دەرهێنانی دیاکۆ گەرمیانی تۆمار و ئامادە کردنی موشتاق فەیزیابی

⚫️ یک کشتی باری، به پل فرانسیس اسکات کی در بالتیمور، مریلند برخورد کرد. 👀مواظب پُل های ارتباطی مان باشیم، فرونریزند... @sopskf

دوایین کەزی، بەرهەمی بیر و هزری هونەرمەندە گەنجەکانی سەردەشتە، کە لە ساڵوەگەری هەڵەبجە نمایش‌کرا و لە سۆنگەی بەشداربووان، لە ڕێزی بەڵگە فلیمەکانی سەرکەوتوو، ئەژمار کرا... هیوام وایە، لە سەردەشتیش، هاوشێوەی هەڵەبجە، سەرنجی بدرێتێ، کاتی بۆ تەرخان بکرێ و زەحمەتی ئەو گەنجە شازانەی شار بە هێند وەرگیرێت ... شەوانە دوای نوێژی تەڕاویح، هۆڵی دایڕە ئیڕشاد شەوانی ۷ هه تا ۹ی خاکه لێوەی ۱۴۰۲ +وێنەی نمایش و پێشوازی هەڵەبجەییە ئەمەگناسەکان👇 @sopskf

او که این جمله، جان ایزو را معنا بخشید:"رهبری، یک تصمیم است مبنی بر اینکه، می خواهید به طریقی مثبت بر دیکران، تٲثیرگذار باشید" و همان را جان کوئینسی آدامز، به شکلی دیگر گفته بود:"اگر فعالیت های شما، الهام بخش دیگران برای رؤیای بیشتر، یادگیری فزونتر، کار بیشتر و رشد بیشتر باشد، شما یک رهبر هستید" و #گەشاوە، یک رهبر شد، چون عادیله خان، آن دختر پریروز سنندجی و دیروز فرمانروای شارەزور، در تاریخ الهام بخشی حلبچه، ماندگار شد. امثالشان فزون باد ... @sopskf ‌

تاریخی پرشکوه و رنجی بی پایان، تولدی دوباره، فهم واقع و موفقیت https://t.me/Sopskf/6623 اینجا[کلیپ پیوست]، آرامگاه عەبابەیلی در بالادست شهر حلبچه است که گور سه شخصیت دیروز حلبچه، #عادیله_خانم و دو پسرش احمد مختار بگ جاف و طاهر بگ جاف، در آن مشهود است. عادیله خان، دختر سنندجی از نوادگان اردلانی ها در پی مناسبات روزگار و ارتباط فامیلی بین دو سوی مرز قراردادی، با عثمان پاشا، بساط همزیستی و همسری می گشایند و سپس بعد از مرگ عثمان پاشا، به فرمانروایی ایل جاف، نایل می شود که ادموندز،مینورسکی، میجرسون از او به نیکی یاد کرده و فرمانروای بدون تاج و بهادرخان می خوانندشان! محمدامین زکی بگ نیز، هوشمندی و ذکاوتش را در امور معماری، تمدن و اداری می ستاید. در کنار مزار عادیله خانم، دو فرزندش که طول عمرشان هرکدام کمتر از چهل سال بوده، آرمیده اند که آن دو نیز در حوزه سیاست و هنر، نام نیکی برجای گذاشته اند! آنچه قابل ذکر است انجام کار بزرگ، توسط نسل پیشین در سنین میانه بوده است که اینک بسیاری از هم نسلان شان، همواره دنبال استیفای حقوق از دست رفته از قدرت حاکمه و در پی قهرمانی اند که یک شبه رٶیای شان، را تحقق بخشد. گرچه بر مطالبه گری و نقد به جای شان، نتوان و نشاید خُرده گرفت که حق مسلم شان است اما بر بستن چمدان و کنج غربت طلبیدن شان و همواره منتظر قهرمان ماندن موی سپید کردن و به انتظار نشستن شان ایراد بسیار وارد است که شاید در جای خود، مورد بحث و پرداخت قرار گیرد.. حلبچه و شهروندانش گرچه شهید واقعی اند ولی همواره از آن بستر تاریخی و آن جغرافیای حاصلخیز شاره زور، مردان و زنان پیشگامی برخاسته اند که می طلبد چون ماسبق خود، زانوی غم از بغل بیرون کشند و طرحی نو دراندازند و آنِدگر کنند.. کاری و خدمتی که #گەشاوە، آن دختر نجات یافته از بمباران شیمیایی حلبچه کرد و برادرانش نیز الحق که وفای به پرستاری خواهر را در حداعلا پاسخ دادند.. حقیقت امر، وقتی در سنگ مزار دو پسر عادیله خان و سن و خدمت شان می نگریستم ازاین همه، استیصال نسل امروز، تعجب می کردم که ازچه سبب آن همه رنج دیروزی، چنین زنان و مردان مقاومی ساخته ولی رنج امروزی به گنج، منتهی می نشود، چرا؟ ولی آنگاه که در روایت زندگی برادران #گەشاوە، از زبان لقمان عبدالقادر(رییس هیٲت مدیره انجمن قربانیان حلبچه)درنگ کردم بر قضاوت عجولانه خویش شرمسار شدم چه اینکه؛ علی رغم حضور چندباره در محضر ماموستا هوشمند و دیدار با مهربان خواهرشان گه شاوه و دیگر برادران شان در سالهای گذشته و شنیدن روایت ایثار گه شاوه، باز شاید تلنگری چون سنگ قبر خان ها دیروزی نیاز بود تا لنز دوربین در سیمای متین، آرام و با صلابت ماموستا هوشمند، تمرکز کند و چون الگویی الهام بخش از تولد دوباره و پیمایش مسیر دشوار موفقیت گزارش کند. بله، اینجا و امروز نیز گەشاوەی چون عادیلە خان، فرمانروایی کشور خانواده اش را بر عهده می گیرد و یک تنه و بدون چشم دوختن به در تا قهرمانی سر رسد، رهبری جنبشی از درون را بر عهده می گیرد و چتری بلوط آسا بر سر برادران بازمانده از بمباران شیمیایی می شود و هریک را تا سطوح عالی تحصیلات دانشگاهی، راهبری می کند. اکنون هوشمند، مدرس دانشگاه در قسم کامپوتر است و حسن نیز در همان دانشکده در بخش هنر حسین، متخصص پزشکی قلب است و ساکن سلیمانیه و هوشیار نیز درحال اخذ تخصص گوش و حلق و بینی در آلمان و گەشاوە نیز همچنان خواهری چشم به در دوخته تا هر هفته و سال، یکی را مادرانگی ... قبل این تصویر، در محضر کاک هوشمند سر مزاری رفته بودیم که ۲۲ عضو خانواده شان را از جمله پدر و مادر و دگر خواهر و بردار، پدربزرگ و مادربزرگ و جمع عموها و خانواده شان را ذیل تلی از خاک، در آغوش گرفته بود... آن تاریخ پرشکوه فرمانروایی عادیله خان اردلان بر منطقه شارەزور، با زخم عمیقی که رژیم بعث بر تن حلبچه و سایر شهرهای اطراف و اکثریت مناطق کوردنشین وارد کرد، کام شارەزور را تلخ کرد اما این مردمان در دامان بلوط ها آموخته بودند که همواره باید الگویی برای الهام بخشی داشته باشند که اینک گه شاوه خانم، یک تنه، کاریزمایی آفرید که همه آن استیصال جوانان و چشم به راه دوختگان سررسید قهرمان و چشم طمع دوختگان در دروازه غرب و آنسوی آبها را به درنگی دوباره فرا می خواند... گه شاوه، گرچه دختری زخم خورده از جنگ و آوارگی و بمباران شیمایی بود، اما یک تصمیم کافی بود تا از او قهرمانی بسازد تا فیلمسازان و مستندنگاران برای بازنمایی ایثارگری و شجاعت به پاخاستنش برای تغییر، نوبت بگیرند.

مێژوویەکی پڕشەنگدار و ئازارێکی لە بن نەهاتوو، سەرهەڵدانەوە و تێگەیشتن و پێگەیشتن... 🌹❤🌹 #هەڵەبجە... @sopskf