انشا و نويسندگی

امروز از لحظه ای که بیدار شدم تا موقعی که عقربه ثانیه شمار اثبات کرد بیست و چهار ساعت روز به پایان رسیده هیچ کاری نکرده بودم . وقتی آقای دقیقه شمار با سرعت بالایی از عدد دوازده ساعت دیواری دور میشد دوست نزدیکم عذاب وجدان شروع به کشیدن موج افکارم به سمت خودش کرد با پرسیدن سوالات به همون سبک همیشگی روی تمام فراز و فرود های مغزم رژه رفت تا اینکه ... یه ایده خوب به ذهنم رسید. گفتم چرا نذارم این دوست کنه اما جون جونی به جای مغز من روی ورقه های کاغذ راهپیمایی کنه ؟ شروع کردم به نوشتن سوالاتش : الف)چرا امروزو هدر داری ؟ ب)چرا این وقت کمی که تا امتحانات داری رو درس نمیخونی ؟ پ)چرا امروز غذایی که دوست داشتی رو درست نکردی؟ و... بعد از اینکه عذاب وجدان هر حرفی برای گفتن داشت بیان کرد نوبت من رسیده بود ، میدیدم که عذاب وجدان گوشه رینگه. از هر چی که داشتم برای جواب دادن به سوالات استفاده کردم صداقت ،طنز ، فرضیه های فانتزی ، ریختن قیمه تو ماست و چی و چی و چی .... وقتی ورق از جوابام سیاه شده بود فهمیدم چه سوال با 《انجام این کار دیگه برام جذابیتی نداره》 پر بشه چه با 《یه موجود خبیث در مغز من آشیانه کرده و موجب عدم انجام کار میشود 》در آخر مستر عذاب وجدان نسبت به قبل با من رفتار نرم تری داره تازه جالب اینه انجام این گفت و گوی صمیمانه یه اشانتیون ویژه هم به همراه داشت . خودکاری که تا دیروز بعد از نوشتن چند کلمه متوقف میشد حالا به واسطه این پرسش ها و بهونه هایی که برای جواب به دوستم عذاب وجدان ساختم هزار تا ایده جدید برای نوشتم بهم داده .از اونجا که مادر گرامی همیشه عدم تک خوری را در ما نهادینه کرده بود با سرعت تمام قبل از اینکه سرد بشه این متن رو برای شما تدارک دیدم تا مثل من باعذاب وجدان دوست بشید و تجربتونو باهام در میون بذارید. ✍🏻محمدپویا مهقانی 🔻 @aznevisandegi