تا خودی نشوی، خونی نمیشوی

ماشین نزدیک میدان آزادی شد، نیروی تازه نفس رسید و جاها رو جا به جا کردیم. از خودروی حامل پیکرها که داشتم دور میشدم، سیاهی می‌رفت چشمام، غم داشتم، درد داشتم، همزمان حس میکردم که دارم پنیک میشم، گرمازده هم شده بودم، خلاصه همه چی درهم....؛ صدایی شنیدم؛ حالت خوبه آقا؟ صدامو می‌شنوی؟ بهتری؟ دارو چی مصرف می‌کنی؟ الان بهتر میشی و از این دست جمله‌ها، باد خنکی میومد، چشمام رو باز کردم تو آمبولانس بودم، یکی اومد بلندم کرد قرصی گذاشت تو دهنم و آب و...، نمی‌دونم چند دقیقه شد، فهمیدم که می‌خوان ببرنم بیمارستان. خودمو جمع و جور کردم، چشمامو باز نگه داشتم که بگم حالم خوبه، اسم و مشخصاتمو نوشتن و اومدم بیرون... اذان ظهر بود، کنار دست، آب بود، وضو گرفتم، رفتم وسط میدون آزادی، به دنبال ماشین پیکر...، هق ‌هق. گریه و گریه. نشستم وسط میدون نماز ظهر و عصرمو خوندم، خودروی حامل پیکرها دور میدون آزادی دوبار چرخید... در اصل، حضرت آقا دور مردم ایران چرخید و بعد رفتن تو اتوبان لشکری و مهرآباد... محمدحسین و علی جواب پیام نمیدادن، آنتن‌ها هم انگار شلوغ بود و تماس‌ها برقرار نمیشد. محمدرضا زنگ زد و پیداشون کردم؛ محمدرضا، امیرحسین و علی. از خیابان رحمانی پیاده بین موکب‌ها رفتیم بالا تا به ماشین برسیم. سر پا بودم. از موکب فدا که برای بچه‌های اکوسیستم استارتاپی بود تا موکب‌های دیگه که داشتن خدمت‌رسانی میکردن. از بستنی یخی تا آب‌دوغ خیار و لقمه‌ی کوکو و شربت و آب معدنی. ۲۳ - ۲۴ ساعت عجیبی رو گذروندم. دلم برای همه‌ی لحظه‌ها تنگ میشه. اینهارو اینجا نوشتم تا برای خودم بمونه یادگاری. دعا میکنم؛ دعا میکنم که اونیکه تا الان بین حق و باطل هنوز مونده، خدا کمکش کنه، راه رو درست پیدا کنه، واقعیت اینه که حد وسطی وجود نداره. یا با نائب امام زمانی... یا با نائب یزید! عاقبتمون ختم به شهادت بشه.