فنجانی نت

«ساکت بودن یا به عبارت علمی، خفه‌شدن، یکی مهارت‌هایی است که نیازمند تمرین و تلاش و مجاهدت است.» خیلی دوست داشتم که توان و دانش‌اش را داشتم تا کتابی در باب سکوت در مواقع لازم می‌نوشتم که با همین جمله‌ی بالا شروع شود. حیف که بلد نیستم. من زیاد حرف زده‌ام. یک جاهایی خیلی از امید حرف زده‌ام. از امیدهایی که خیلی واهی بودند و بیشتر به سراب شبیه بودند تا به امید. انگار از روشن کردن چراغِ امید در شرایط بحرانی، ارضا می‌شدم. آدمِ حبس در یک اتاق تاریک، چراغ نمی‌خواهد و بیشتر نیازمند به کلیدی است که در را باز کند. ولی من کلید‌ساز نبودم و نیستم. فوقش بتوانم با جمله‌های زرد کلیشه‌ای، امید واهی بدهم که «بالاخره ایشالا این در وا می‌شه». کلا علاقه‌ی وافری به استفاده از جملات و شعرهای منسوب به نویسنده‌های گمنام و شاعران سده‌ی هفت و هشت داشتم که امید را اسپری می‌کردند توی صورت مردم. از همین جملاتی که کلمات قشنگ را کنار هم می‌چیدند. این‌که مثلا پایان تونلِ تاریک، روشن است. یا پایان شب سیه سپید است. یا تاریک‌ترین ساعت شب، قبل از سحر است. یا آن روز خوب بالاخره خواهد آمد. یا هزار چیز دیگر شبیه به همین. کلا خیلی قاطعانه حرف می‌زدم و می‌گفتم این زمستان، دیگر زمستان آخر است و روزهای خوب در راهند. حرف‌های مفت. حرف‌های امیدبخش مفت. تازه بعضی وقت‌ها، مرزهای شر و ور را رد می‌کردم و خاطرات امیدبخش هم تعریف می‌کردم. یکی از شاهکارهایم خاطره‌ای بود که از ناف نوشته بودم. از این سوراخی که همیشه تاریک است و زیر پشم‌ها و لباس‌های پشمی پنهان است و کمتر نور آسمان را تجربه می‌کند. ماجرای یکی از سفرهای کاری‌ام بود که تابستان چند سال پیش رفته بودم یک شهر دور. کارم قرار بود یک روزه تمام بشود. که نشد. کارم گره خورد به هم و یک روز شد یک هفته. مجبور شدم هتل بگیرم و ماندگار شوم. هر روز صبح می‌رفتم دنبال باز کردن گره و عصر، ناامید برمی‌گشتم. بعد از حمام هتل نوشته بودم که یک پنجره‌ داشت نزدیک به سقف. یک روز ساعت پنج و ربع عصر رفتم دوش بگیرم. آب را باز کردم. سردوش هیئتی و بزرگی داشت قدِ دیش ماهواره و آب را مثل باران می‌ریخت سر آدم. حس خوبی بود. ساعت پنج و ربع، آفتاب، کج بود و از پنجره و باران بالای سرم رد می‌شد و می‌خورد به بدنم. این هم حس خوبی بود. اما عجیب ماجرا آن‌جا بود که نور آفتابِ رد شده از پنجره و باران، رنگین‌کمان کوچکی درست کرد و انداخت درست وسط نافم. ناف من تا حالا هیچ وقت نور آفتاب را به خودش ندیده بود، چه برسد که این‌که هفت رنگِ رنگین کمان را دیده باشد. بعد هم نوشتم همان‌جا زیر دوش آب به ناامیدی و شیطان لعنت فرستادم. پایان دراماتیکی برای خاطره‌ام خلق کردم به این مضمون که اتفاق خوب مثل همین رنگین کمان است که یک عصر تابستان، ساعت پنج و ربع از پنجره‌ی کوچک هتلی غریب، به ناف تاریک مردی ناامید می‌تابد و آن را رنگی می‌کند. اتفاق خوب، جایی و زمانی و از راهی می‌آید که انتظارش را نداریم. مزخرف محض. حتی تهش ننوشتم که گره کارم باز نشد و دست از پا درازتر برگشتم خانه. من امروز از امید و امید دادن و امید گرفتن فراری‌ام. از هر چیزی که بوی تلطیف آینده را بدهد حالم به هم می‌خورد. من از آدم‌های این‌چنینی هم فرار می‌کنم و سعی می‌کنم به اندازه‌ی فاصله‌ی سرخس تا بندر‌عباس ازشان دور باشم. خودم هم سعی می‌کنم خفه‌تر عمل کنم. من اصلا این روزها به دنبال چراغی در این اتاق تاریک نمی‌گردم. من فقط چشمم به پیدا کردن کلید است. یک کلید که واقعا در را باز کند. دوست دارم از آدم‌هایی بشنوم که صادقانه بگویند ممکن آن روز خوب هیچ وقت نیاید. شاید هم بیاید و برای رسیدن به آن باید فلان کار را کرد. حتی اگر درست نباشد. اما من را به «ایشالا ماشالا» حواله ندهند. من را به «این نیز بگذرد» حواله ندهند. من ترجیح می‌دهم با یک آدم واقع‌بین در اتاق تاریک حبس باشم تا با یک خالی‌بند متوهم در اتاقی که با نور شمع روشن شده باشد. این‌ها را نوشتم برای خودم برای این روزها تا بعدها آن را بخوانم و باز به خودم لعنت بفرستم. آدم‌ عوض می‌شود. #فهیم_عطار