امیرحسین خوش حال

زمستون بود... ماه رمضون بود... هوا مث سگ سرد بود... یه بخاری دیواری داشتیم توی اتاق که کنارش میخوابیدیم... صب با صدای اون آقایی که دعا میخوند؛ واسه سحری بیدار میشدیم... یه خانومی هم لابلای دعای اون آقا میگفت: « شنوندگان عزیز تا هنگام اذان صب به وقتِ مشهد فقط 30 دقیقه باقی ست... »... باز کمی بعد میگفت: «فقط 20 دقیقه باقی ست...» همینجوری میومد پایین.... مامان ماکارونی پخته بود... نوشابه هم داشتیم... با عشق غذا میخوردیم... بعد مامان میگفت : « فردا مدرسه تعطیله برای برف...» و ما از ته دل از این که مدرسه ی در معنای واقعی کلمه " کیری " تعطیل بود عشق میکردیم... دوباره میخوابیدیم... ظهر بیدار میشیدم... چای میخوردیم... مامان آش پخته بود واسه افطار... ما واسه ناهار میخوردیم ازش... لش میکردیم فوتبال میدیدیم... باز افطار میخوردیم... راستش دنیا برای من همون موقع تموم شد... بهشت بود... بعد از اون دیگه هرچی بود کصشعر بود. خدایا با تک تک سلولام ازت تشکر میکنم که دوران مدرسه به خصوص در دبیرستان همش غیبت میکردم... کلن از زنگ دوم میرفتم مدرسه اونم گاهی... و همش اخراجم میکردن از مدرسه... مامان چقدر غصه میخورد که وای تهش چی میشه... بد میشه... له میشی.... دیدی تهش هیچی نشد مامان؟... و من چقدر خوشحالم که اون روزا نرفتم مدرسه... و چقدر شادم روزایی که نرفتم دانشگاه و فر دادم... و چیزای دیگه ای که انجام ندادم... تهش هیچی نشد... هیچی.... بیدار شدم... سرد بود... امتحان زبان داشتیم... نمیرفتم تجدید میشدم... فکر کردم... دیدم بخوابم بهتره... نرفتم... تجدید شدم... تهش چی شد؟ هیچی.... منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏