رادیو فلسفه برای کودکان (مدرسه مهارت‌های اندیشیدن)

🌱 سیاره‌ای بی‌نقشه و مسافرش #نوشته‌های‌دانشجویان‌دوره‌نوشتن‌خلاق سیاره کوچکی را می‌شناسم که روی هیچ نقشه‌ای پیدا نمی‌شود. برای رسیدن به آن نیاز به سفینه نیست. روی آن سیاره، ساعت‌ها جور دیگری می‌گذرند. صبح‌ها زود شروع و شب‌ها دیر تمام می‌شوند. در آن چیزهای عجیبی وجود دارد. یک خنده ناگهانی، لباس‌ها و لوازم آشپزخانه‌ای که هیچ‌وقت سر جای خودشان نمی‌مانند، چند اسباب‌بازی افتاده در گوشه‌ای و... وسطشان موجود کوچکی با یک جفت چشم کنجکاو به همه‌چیز، زندگی می‌کند که می‌تواند با ذوق صدای موتورسیکلت یا ترمز بادی یک تریلی را درآورد! چشم‌هایش تکه‌هایی از دریای آسمان را در خود نگه داشته و لبخندش مرواریدهای تازه‌اش را نمایش می‌دهد، می‌توانند تاریک‌ترین گوشه یک روز را روشن کنند. او قوانین خودش را دارد. اگر چیزی را می‌خواهد، باید همان لحظه اتفاق بیفتد. اگر چیزی را دوست ندارد، هیچ استدلالی در جهان نمی‌تواند نظرش را عوض کند. در سیاره او خوشحال شدن از چیزهای کوچک، قانون است. البته هوای ابری هم کم ندارد! اما به همان سرعت که آمده، می‌رود. ابرهای کوچکی دور چشم‌هایش جمع می‌شوند و باران می‌بارد. گاهی هم رعدوبرق می‌زنند و طوفان می‌شود و قوانین سیاره را برای چند دقیقه تغییر می‌دهد. من در تمام این موقعیت‌ها پیشش می‌مانم. دستانش را به سمتم دراز می‌کند. او را سخت در آغوش می‌گیرم: «اینجا امنه.» می‌بوسمش: «نگران نباش، در هر شرایطی دوستت دارم.» می‌بویمش: «کاش می‌شد از بوی تنت برام عطر بسازن.» او نمی‌داند من چقدر به سیاره‌اش دلبسته شدم. با اینکه گاهی (که کم هم پیش نمی‌آید!) پر از خستگی و کلافگی می‌شوم، اما هر روز برای دیدنش لحظه‌شماری می‌کنم. او نمی‌داند که در واقع هر روز مرا از تاریکی‌های دنیا، بیرون می‌کشد. در جهان او لازم نیست همه‌چیز بزرگ و مهم باشد تا شگفت‌انگیز شود. گاهی چند سنگ روی هم کیکی می‌شود که شمع خیالی‌اش را فوت می‌کند و آن را با من تقسیم می‌کند. گاهی یک جعبه کوچک روی زمین، فیلی در آسمان می‌شود! و با هم از کنار ابرها گذر می‌کنیم و یا درخت را واقعاً زنده می‌بیند و بغلش می‌کند. اینجا عشق دو دست کوچک است که دور گردنت حلقه می‌شود. چهره خواب‌آلودی است که با یک دستش چشمانش را می‌مالد و دست دیگر پتوی کوچکش را می‌کشد و با نگرانی صدایت می‌کند. یک صورت خندان است و البته خوش‌اخلاق! که بال‌های روحت را باز می‌کند. بعضی آدم‌ها وارد زندگی‌ات نمی‌شوند که فقط بخشی از آن باشند، می‌آیند و خودشان می‌شوند دلیلِ خیلی از چیزها. دلیل لبخندها، نگرانی‌ها، امیدها، دلیل اینکه دلت می‌خواهد فردا را هم ببینی؛ مثل جانِ کوچکی که نمی‌داند با آمدنش، قلب من دیگر فقط برای خودم نمی‌تپد. و من خوش‌شانس‌ترین مسافری هستم که اجازه دارد در سیاره او زندگی کند. نویسنده: ملیکا منصوریان #دوره_نوشتن_خلاق #رادیوفبک_مدرسه_مهارتهای_اندیشیدن @Radiop4c @Radiop4c