اِلینه‌گی

‍ 👇🏼ادامه مطلب پیشین حال آنکه تاریخ جنگ‌ها دقیقاً تاریخ شکست قطعیت‌هاست. تقریباً هیچ جنگ بزرگی در دوران معاصر مطابق تصورات اولیه آغازکنندگان یا تحلیلگران آن پیش نرفته است. از این رو، مسئله امروز صرفاً نقد یک مصاحبه یا یک فرد نیست. مسئله بزرگ‌تر، نوعی بحران در فرهنگ تحلیل سیاسی ماست؛ فرهنگی که در آن گاه مرز میان واقعیت و مطلوبیت مخدوش می‌شود و نخبگان نیز ناخواسته به جای توصیف جهان، به روایت آرزوهای خود از جهان می‌پردازند. در چنین فضایی، خطا فقط متوجه سیاستمداران یا رسانه‌ها نیست؛ بخشی از مسئولیت متوجه دانشگاهیان و روشنفکرانی است که به واسطه اعتبار علمی خود، بر شکل‌گیری ادراک عمومی اثر می‌گذارند. جامعه در شرایط بحرانی بیش از هر زمان دیگری به نخبگان نیاز دارد؛ اما نه نخبگانی که آینده را با صورت‌بندی غلط ارایه کنند، بلکه نخبگانی که بتوانند عدم قطعیت را توضیح دهند. اعتبار دانشگاه از توانایی گفتن «نمی‌دانم» در جایی ناشی می‌شود که واقعیت هنوز پاسخ روشنی نداده است. هرگاه این فروتنی معرفتی جای خود را به اطمینان‌های بزرگ بدهد، فاصله میان علم و ایدئولوژی به‌سرعت از میان می‌رود. خطای یک دانشگاهی در پیش‌بینی آینده مسئله بزرگی نیست؛ آنچه باید نگرانش بود، لحظه‌ای است که یک دانشگاهی آرزوی خود را به جای واقعیت بنشاند و آن را به شکل صورت‌بند وضع حال و آینده بیان کند. @sahandiranmehr