اِلینه‌گی

«به زعم نولیبرال‌ها، نقش دولت‌ها باید برطرف ساختن موانعی باشد که سد راه کشف سلسله‌مراتب طبیعی می‌شوند. دولت‌ها باید مالیات‌ها را بکاهند، مقررات‌زدایی کنند، خدمات عمومی را به بخش خصوصی واگذارند، دامنه اعتراضات را محدود سازند، از قدرت اتحادیه‌های کارگری بکاهند و بساط چانه‌زنی دسته‌جمعی را برچینند. [...] به‌محض آنکه بازار از قیدوبندهای سیاسی رها شود، منافع آن از طریق آنچه آدام اسمیتِ فیلسوف «دست نامرئی» می‌نامید، میان همه توزیع خواهد شد. اسمیت ادعا می‌کرد که ثروتمندان:

«...توسط دستی نامرئی هدایت می‌شوند تا تقریباً همان توزیعی از ضروریات زندگی را رقم بزنند که اگر زمین به بخش‌های مساوی میان تمام ساکنانش تقسیم می‌شد، صورت می‌پذیرفت؛ و بدین ترتیب، بدون آنکه قصدی داشته باشند و یا حتی خود بدانند، منافع جامعه را به پیش می‌برند.»

از روی انصاف باید گفت که اوضاع چندان بر این منوال پیش نرفته است. در طول چهل سال گذشته که نولیبرالیسم هم به لحاظ ایدئولوژیک و هم در عرصه سیاسی سیطره داشته، ثروت به‌جای سرریز کردن به طبقات پایین، روزبه‌روز بیشتر در انحصار همان کسانی متمرکز شده که از پیش صاحب آن بوده‌اند.» Ellinne