مولوی و عرفان

🌹🌹 @MolaviPoet لینک جلسه قبل👈 اینجا آیه ۱۵ و بخشی از آیه ۱۶ سوره طه إِنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا تَسْعَى ﴿۱۵﴾ آن ساعت قیامت و تحول عظیم و رستاخیز بزرگ بی گمان در زمان خود خواهد رسید و من زمان این واقعه عظیم را پنهان داشته ام تا نفوس آدمیان هر یک به حاصل تلاش و کوشش خود جزا یابند(۱۵) فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَا يُؤْمِنُ بِهَا...(۱۶) پس ای رسول رد و انکار مردمان تو را از توجه به آن ساعت عاقل نگرداند.(۱۶) []‌ این‌ها بخشی از سخنانی است که حضرت موسی از درخت شنید. خدا پس از آنکه به موسی فرمود: ای موسی تو در وادی مقدسی گام نهاده ای از این رو زیبنده است که کفش‌های خود را به حرمت از پای بیرون کنی. باز فرمود: ای موسی من تو را برگزیدم پس بدانچه بر تو وحی می‌شود گوش فرادار همانا من (که با تو از پرده این درخت سخن می‌گویم) خدای عالمیانم، نامم الله است، همان کس که همه در ذات او واله و حیرانند و بدان که غیر از من هیچ خدایی و صاحب قدرتی و صاحب اثری در آفرینش نیست، پس تنها مرا عبادت کن و در خدمت من باش و نماز و نیایش را نیز به پای دار تا پیوسته به یاد من باشی و بدین خدمت ادامه دهی و نیز بدان که فرمان قیامت (زمان و لحظه مرگ یا زمان و نوع حادثه ای بزرگ در جهان) حتما فرا خواهد رسید و آن واقعه بزرگ ورود آدمیان به ابعاد تازه ای از هستی است اما من زمان این واقعه را پنهان می‌دارم.(اگرچه در آیینه عالم بر اهل بصیرت آشکار است) تا مردمان بی خبر از آن واقعه به کارهای خود مشغول شوند و هر یک سیرت خود را در رفتار آشکار کنند تا خود را بهتر ببینند و بشناسند (و اگر نپسندند، بکوشند تا خود را دلپسند و محبوب کنند) و اگر خواهند، کاری در جهت رفع نقصان و کسب کمال به جای آرند و هر یک به پاداش و جزای اعمال خویش از نیک و بد پرسند. [] چه خوشتر که بسیاری رازها همچنان نهان ماند و سعی آدمی بر اینکه پرده پیش روی را بدرد و از آینده باخبر شود زندگی او را مضطرب و آشفته می کند چه بهتر که مردمان ندانند کی و در کدام سرزمین و کدام سال و ماه با مرگ ملاقات خواهند کرد. این ندانستن است که هزار برکت به زندگی می‌بخشد، فکر و خیال می آفریند و دانستن، لطف و ذوق چیزها را از میان می‌برد. حجاب و پنهان بودن است که قوه تخیل را به کار می‌اندازد و عشق و ذوق و رمانس و عواطف لطيف و شعر و موسیقی و نقاشی و هنرهای دیگر خلق می‌کند. وقتی نور کم می شود خیال قوت می گیرد، وقتی آگاهی صریح و روشن نیست هزار اندیشه در ذهن خلق می شود. هزار راه و چاره در پیش می آید، هزار چراغ در دل بر می افروزد. اگر آدمیان کم و بیش در حجاب لباس نبودند و همه عریان در پیش هم ظاهر می‌شدند دکان عشق و عاشقی و ادب و ادبیات از رونق می افتاد و هزاران لطیفه دیگر لطمه می دید. و اگر در نور مهتاب همه چیز خیال انگیز و اسرار آمیز به نظر می‌رسد به همین خاطر است. که آن نور ملایم صراحت را به ابهام بدل می‌کند و آن ابهام است که بر جاذیه می افزاید چنانکه اهل ادب گفته اند:" کنایه بلیغ تر و رساتر از صراحت است، و تأثیر بیشتری بر دل می‌گذارد. منکران آن ساعت دو دسته اند: یکی اندیشمندانی که سیر مطالعاتشان ایشان را به قبول جاودانگی روح و وجود عالمی دیگر که در آن پاداش و جزایی باشد هدایت نکرده است و اینان غالباً اگر اقرار به وجود آن عالم ندارند انکار قطعی نیز نمی کنند. زیرا می دانند که انکار علمی گسترده و عظیم می طلبد، پس این مسئله را به تعبیر ابن سینا در بقعه امکان می نهند و غربیان ایشان را agnostic می خوانند. این گروه ای با مردمی پاکدل و نیکوکار و با اخلاص باشند که یتیم را از در خانه نمی رانند و اگر بتوانند مسکینان را طعام می‌دهند اما بسیاری از مردمان انکارشان نشانه هواپرستی و جاه طلبی و حرص و آز آن‌هاست، می‌کوشند تا وجدان خویش را خاموش کنند و از تشویش عاقبت کارها برهانند. 📗 ۳۶۵ روز در صحبت قرآن صفحه ۴۵۶ تا ۴۵۹ ✍ دکتر حسین الهی‌قمشه‌ای 🆔 @MolaviPoet 🆑 کانال مولوی وعرفان