مرکزعلمی تخصصی "یوگا" پرتوارامش

«بلوغ یعنی دست کشیدن از این امید که گذشته می‌توانست متفاوت باشد.» — اروین یالوم بعضی از خستگی‌های ما از آنچه بر ما گذشته نمی‌آیند. از جنگیدن با آن می‌آیند. از گفت‌وگویی که سال‌ها در سکوت ادامه پیدا می‌کند: «کاش آن اتفاق نمی‌افتاد...» «کاش جور دیگری انتخاب کرده بودم...» «کاش او می‌ماند...» و شاید دشوارترین بخشِ ماجرا این باشد که بخشی از ما هنوز امیدوار است. امیدوار است گذشته روزی تغییر کند. امیدوار است آن فقدان جبران شود. امیدوار است آن زخم، هرگز رخ نداده باشد. اما زندگی، به عقب باز نمی‌گردد. و بلوغ شاید از جایی آغاز می‌شود که آرام‌آرام می‌پذیریم: این اتفاق افتاده است. نه اینکه عادلانه بوده. نه اینکه دردناک نبوده. نه اینکه نباید برایش سوگواری کرد. فقط اینکه رخ داده است. و از آن لحظه، پرسش دیگری متولد می‌شود: با این زندگی که اکنون در دست من است، چه می‌خواهم بکنم؟ شاید آزادی، در فراموش کردنِ گذشته نباشد. در این باشد که دیگر تمامِ نیروی زندگی‌مان را صرفِ تغییر دادنِ چیزی نکنیم که تغییر نخواهد کرد. https://t.me/partoaramesh